เล่ห์รักไฟสวาท (NC25+)

Chapter 1“ช่วยด้วย ช่วยด้วย กรี๊ดดด” นิสากรสาวน้อยวัยเพียงสิบเก้าปีทั้งดิ้นทั้งร้องเพื่อนำพาตัวเองให้หลุดจากเงื้อมมือของรังสีน้องชายของแม่เลี้ยงสาว ที่เข้ามาปลุกปล้ำเธอถึงในห้องนอน“คุณหนูนิคนสวยของพี่ ไม่ต้องร้องนะจ๊ะ เดี๋ยวพี่จะพาไปขึ้นสวรรค์” รังสีเปล่งประกายความปรารถนาออกมาทางแววตา และน้ำเสียงที่แหบพร่า ทำให้สาวน้อยไร้เดียงสาหวาดกลัวเป็นอย่างมาก ถึงจะกลัวมากแค่ไหนแต่หญิงสาวสาบานว่าจะไม่มีวันตกเป็นของรังสี มือน้อยๆ ป่ายปัดไปตามที่นอน จนกระทั่งสะดุดอะไรบางอย่าง“โอ๊ย! มึง” รังสีเพราะมัวแต่ซุกไซ้ที่ซอกคอหญิงสาวอยู่ ไม่ทันระวังตัวว่าภัยกำลังมา จึงร้องเสียงหลงเมื่อถูกปิ่นปักผมของนิสากรแทงลงไปที่ท้ายทอย สาวน้อยดึงปิ่นออกมาพร้อมกับเลือดที่พุ่งกระฉูด เลือดชั่วไหลหลั่งนิสากรตัวสั่นงันงก นั่งมองภาพของรังสีที่บ่งบอกถึงความเจ็บปวด มันยันตัวลุกขึ้น ใช้มือข้างขวาจับที่ท้ายทอย เลือดยังไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง ร่างเล็กนั่งคุดคู้ชันเข่ามองรังสีค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งที่พื้นอย่างทำอะไรไม่ถูก เสียงฝีเท้าของนมแม้นศรีวิ่งเข้ามาห้องนอนของเธอเป็นคนแรก“ว้าย! ตาเถร...คุณหนูนิของนม มันทำอะไรคุณหนูนิหรือเปล่าค

Chapter 3คิมหันต์นั่งดื่มวิสกี้อยู่ที่โซฟาตัวยาว มองดูสายฝนที่ตกอย่างไม่ลืมหูลืมตา ในใจไพล่คิดไปถึงปิ่นปัก หญิงสาวร่างเล็กที่เขาขับไล่ออกไปจากไร่ด้วยความไม่ไยดี ป่านนี้เธอจะเดินทางไปที่ไหน เป็นอย่างไรบ้าง หรือว่าตกดอยตายไปแล้ว แต่มันก็สมควรแล้วนี่ที่เธอต้องไปจากที่นี่ หญิงสาวคนนี้น่าจะไปตั้งนานแล้ว ตั้งแต่วันนั้นเสียด้วยซ้ำ“ตายเสียได้ก็ดี” เขาพูดคนเดียว กระดกดื่มวิสกี้ทีเดียวหมดแก้ว และรินใหม่ จินตนาการไปว่าหากได้เห็นศพของปิ่นปักในวันรุ่งขึ้น คงสะใจพิลึก ศพ ศพ ทำไมเขานึกถึงคำนี้ หัวใจของเขาเสียวแปลบขึ้นมากะทันหัน ร้อนรนด้วยความเป็นห่วง เป็นห่วง ไม่เลยเขาไม่มีทางเป็นห่วงปิ่นปักเด็ดขาด“พ่อเลี้ยงครับ พ่อเลี้ยง” เสียงร้องเรียกชื่อเจ้าของไร่แข่งกับสายฝนที่กระหน่ำไม่ยอมหยุด ใครมาเรียกเขาตอนนี้ เวลานี้ทุกคนที่อยู่ในไร่จะเข้านอนกันหมดแล้ว การที่มาเรียกยามค่ำคืนแบบนี้ต้องมีเรื่องที่ไม่ดีเกิดขึ้นอย่างแน่นอน“มีอะไร” คิมหันต์กระชากประตูเอ่ยถามชาติชายลูกน้องมือดีที่ยืนกางร่ม ในมือถือกระเป๋าใบหนึ่งอยู่“มีคนเจอกระเป๋าใบนี้ตกอยู่ที่ถนนลงดอยครับ”“แล้วไง แค่คนเจอกระเป๋าแค่นี้จะต้องมาแหกปากเรียกฉั

Chapter 5“ไม่ ไม่ต้องก็ได้ปิ่น” ชาติชายรีบพูดทันที แต่มันไม่เป็นอย่างที่เขาคิดไว้นะสิ“ขอบคุณพี่ชาติมากนะคะ” เธอเอ่ยขอบคุณเสียงเบา ก่อนจะสวมกอดร่างของชาติชาย คนที่ถูกกอดอยากจะกลั้นใจตาย หากไม่มีร่างของคิมหันต์ยืนหน้าถมึงทึง จ้องหน้าเขาอยู่แบบนี้ เขาจะกอดตอบรับเธอทันที ทว่าตอนนี้ขาทั้งสองข้างของเขาสั่นมากกว่า มือก็สั่น ใจยิ่งสั่น ‘กูอยากจะบ้าตายทำอะไรไม่ถูกแล้ว’ หญิงสาวคลายอ้อมแขนจากร่างของชาติชาย ตั้งท่าจะเดินไปที่ร่างของเดช หากแต่ข้อมือเล็กถูกมือใหญ่ของคิมหันต์กำไว้แน่น ฉุดกระชากลากถูออกไปจากป่าทันที บุคคลทั้งสามต่างถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเหตุใดบรรยากาศเมื่อไม่ถึงหนึ่งนาทีที่ผ่านมา มันช่างอึดอัดดีแท้ ไหนบอกว่าเป็นตัวซวย เป็นคนที่เกลียดนักเกลียดหนา แต่ทำไมเมื่อสักครู่ตอนที่ปิ่นปักกอดร่างของชาติชาย ดวงตาของพ่อเลี้ยงหนุ่ม แทบจะเผาผลาญร่างของลูกน้องคู่ใจ เสียววาบไปทั่วสันหลัง นั่นคือความรู้สึกของลูกน้องทั้งสามคนปัง เสียงปิดประตูรถยนต์โครมใหญ่ดังขึ้นตามแรงอารมณ์ของคิมหันต์ หญิงสาวที่ถูกจับยัดเข้าไปในรถ นั่งก้มหน้านิ่งทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ตัวเองทำผิดอะไรเขาถึงได้โกรธมากม

Chapter 7“พ่อเลี้ยงน่ะ พ่อเลี้ยงอุ้มปิ่นขึ้นไปพักที่ห้องนั้นเองแหละ พ่อเลี้ยงเห็นปิ่นไม่สบายตัวร้อน เลยไปเรียกให้เอื้องมาดูแล เช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ไง” ชาติชายตอบแบบไม่ต้องให้อีกฝ่ายถามต่อ เพราะว่าเขาไม่อยากจะสนทนากับปิ่นปักเท่าไหร่นัก เมื่อเช้าเขาได้รับรังสีอำมหิตจากคิมหันต์หลายครั้ง“เรื่องเมื่อคืนปิ่นขอบคุณมากนะคะ ที่พาคนไปช่วยปิ่นไม่อย่างนั้นปิ่นคง ” เธอหยุดพูด เพราะไม่อยากคิดเลยว่าหากเธอถูกชายทั้งสี่คนนั้นข่มเหงจริง เธอจะทนอยู่บนโลกใบนี้ได้หรือไม่“ไม่เป็นไรหรอก ยังไงเราก็ยืนอยู่บนผืนแผ่นดินเดียวกัน ช่วยได้ก็ช่วยกันไป” หญิงสาวยิ้มให้อีกฝ่าย ชาติชายเผลอยิ้มตอบกลับไป โดยไม่รู้ตัวเลยว่าคิมหันต์ยืนมองดูทั้งคู่อยู่ด้านหลังของผ้าม่าน ที่ถูกแหวกเพียงนิด“ปิ่นขอบคุณพี่ชาติอีกครั้งนะคะ” ร่างน้อยของปิ่นปักโผกอดร่างของชาติชายโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว คนที่ถูกกอดทำอะไรไม่ถูก ยืนปั้นหน้าเป็นคนอย่างยากลำบาก แต่ต้องกลับกลายเป็นหน้าซีดคล้ายไก่ต้ม เมื่อบานประตูห้องทำงานของคิมหันต์เปิดกว้าง ร่างสูงใหญ่ยืนจังก้าเท้าเอวที่หน้าประตู มองชาติชายชนิดที่เรียกว่าชวนขนหัวลุก“ไอ้ชาติมึงไม่มีอะไรทำหรือไง ถ้าไม่ม

Chapter 9“พ่อ...เลี้ยง” เสียงของชาติชายกลืนหายเข้าไปในลำคอ เมื่อเขาเปิดประตูห้องทำงานเข้ามาเห็นภาพหวาน ที่เขาไม่คิดว่าจะได้เห็น ‘ชีวิตกูไม่เหลือแน่งานนี้’ ชายหนุ่มอีกคนผละจากกลีบปากนุ่มอย่างหงุดหงิด ตวัดสายตามองชาติชายที่ยืนตัวลีบอยู่หน้าประตูเขม็ง ส่วนปิ่นปักพยายามลงจากหน้าตักของเขา หากแต่ลำแขนหนาออกแรงเพียงนิดบังคับให้เธอนั่งอยู่ที่เดิม ดวงหน้านวลแดงก่ำมากยิ่งขึ้น เธออายชาติชายเป็นที่สุด“มือมึงไม่มีเคาะประตูหรือไง” น้ำเสียงขุ่นเอามากๆ“เคาะแล้วครับ เคาะตั้งหลายครั้ง” ชาติชายตอบ เลี่ยงที่จะสบสายตาของคิมหันต์“มีธุระอะไร”“คือว่านายอำเภอมาหาครับ”“มาทำไมวะ ไม่ได้ส่งเทียบไปเชิญเสียหน่อย”“ก็วันนี้พ่อเลี้ยงนัดนายอำเภอมาหานี่ครับ จะพานายอำเภอไปสำรวจที่ดินรกร้างท้ายไร่ด้วยกัน” คำบอกกล่าวของชาติชายทำให้เจ้าของไร่เพิ่งนึกออก วันนี้เขานัดกับประวิทย์นายอำเภอเอาไว้ ทำไมเขาลืมเสียสนิท หรืออาจจะเป็นเพราะสาวน้อยคนนี้ทำให้เขาลืมทุกอย่าง ไม่ใช่หรอก ปิ่นปักไม่มีอิทธิพลกับเขามากมายขนาดนั้น“รู้แล้ว ออกไปได้แล้วหรือว่าอยากจะดูหนังสด” ชาติชายรีบแจ้นออกไปจากห้องทำงานของเจ้านายหนุ่มทันที“ต่อไปนี้เธอไ