All Chapters of วิวาห์ใต้ตัวแทน: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 6 เชื่อมั่น หลังจากถูกเขา ‘แซว’ จนแทบทำหน้าไม่ถูกเมื่อเจอคนของเขาทั้งบ้าน กลอยใจก็ต้องนึกแปลกใจอีกคำรบ เมื่อผู้ชายที่ออกปากว่าวันนี้จะไม่ออกไปทำงาน กลับบึ่งรถออกจากบ้านทันทีหลังทานข้าวเช้ารวบเที่ยงพร้อมเธอเสร็จ“คุณวาไปไหนเหรอพลอย”สาวร่างเล็กที่พบเมื่อเช้าคือพลอยฝัน เด็กสาวลูกครึ่งผู้ถูกแนะนำว่าเป็น ‘หลานสาว’ ของแดนนี่ คนจากครอบครัวฝั่งบิดาของวาคินที่ติดตามมารับใช้ทายาทของตระกูล กลอยใจมีโอกาสได้พบแดนนี่ และนึกแปลกใจที่พลอยฝันเรียกอีกฝ่ายว่าลุง เพราะชายร่างสูงใหญ่ตรงหน้าแม้จะดูมีอายุมากกว่าวาคิน หากก็ไม่ได้มากจนถึงขนาดเป็นพี่ของพ่อใครได้ โดยเฉพาะใครที่ว่าอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ เพราะพลอยฝันกำลังเรียนมหาลัยปีสุดท้าย ไม่ใช่เด็กสาวอายุแปดเก้าขวบเสียหน่อยเธอนึกแปลกใจ หากก็ไม่กล้าถามด้วยเข้าใจว่าอีกฝ่ายคงเลี้ยงดูกันมาแต่เล็กแต่น้อยจึงนับถือกันเช

บทที่ 7 ใครบางคน คำว่า ‘เมีย’ ของเจ้านายให้ความรู้สึกแปลกประหลาดในสายตาลูกน้องแทบทุกคน หากวาคินก็ไม่ได้ใส่ใจ รู้ตัวดีว่ารู้จักกลอยใจมากกว่าที่พวกมันคิด หากชายหนุ่มก็ไม่ได้อธิบายอะไรต่อจากนั้น ปล่อยให้คนของตัวเองมองมาด้วยสายตาชอบกลต่อไป“คุณวาจะกลับบ้านเลยไหมครับ” ทัศนัยเดินเข้ามาสอบถามตามหน้าที่ โดยปกติหากเป็นเมื่อก่อน เจ้านายหนุ่มมักจะตอบว่า… ไม่“กลับบ้านเลย” ทว่าวันนี้ คำตอบที่ได้แปลกไป และเป็นคำตอบที่สร้างรอยยิ้มให้คนสนิททั้งหมดในห้องกันถ้วนหน้าวาคินกลับถึงบ้านตอนพลบค่ำพอดี ร่างสูงเดินลงจากรถตามด้วยทัศนัยที่หอบข้าวของตามมาติดๆ ส่วนบอดี้การ์ดที่ทำหน้าที่ดูแลวาคินก็ขับรถกลับทันที “กลับบ้านเร็วกว่าทุกวันนะครับคุณวา” เสียงของแดนนี่ทักขึ้นทันทีที่ร่างของวาคินก้าวเข

บทที่ 8 เปิดตัว “กลับไปนะ!” เสียงแหลมใสกับสองมือเท้าสะเอวอย่างเอาเรื่องของพลอยฝันส่งผลให้กลอยใจเริ่มเป็นห่วงมากขึ้น ผู้ชายสองคนท่าทีสุขุมสวมสูทดีดำยืนประสานมือพูดคุยกับเด็กสาวอยู่หน้าบ้านพักใหญ่ โดยที่เธอทำได้เพียงยืนมองอยู่ไกลๆ ตามคำแนะนำกึ่งคำสั่งของจงอางสาว ‘อาจเป็นคนไม่ดี’ พลอยฝันบอกอย่างจริงจังก่อนเดินออกไปสนทนากับแขกที่หน้าบ้านนานพักใหญ่ กระทั่งกลอยใจทนยืนมองเฉยๆ ไม่ไหวจึงตัดสินใจเดินมายืนเคียงข้างร่างเล็ก มองคนมาใหม่สองคนที่ค้อมศีรษะให้อย่างไม่เข้าใจ และยิ่งไม่เข้าใจเมื่อทั้งสองหันมาสนทนากับเธอด้วยสีหน้าเคารพเกินจำเป็น“สวัสดีครับคุณกลอย”กลอยใจยังมึนงง หากก็พยักหน้าตอบรับไปส่งๆ ด้วยความจำเป็น “สวัสดีค่ะ”“ผมได้รับคำสั่งให้มารับคุณกลอยใจไปเตรียมตัว ก่อนเข้างา

บทที่ 9 ขอได้ไหมศึกชิงนางกลางงานเลี้ยงเปิดตัวประธานบริษัทจบลงเมื่อคุณหญิงวารีเดินเข้ามา วาคินล่าถอยทันทีที่มารดาส่งสายตาเชิงตำหนิมาให้ ชายหนุ่มพาภรรยาออกจากงานทันทีโดยไม่ร่ำลาใครอีก ใบหน้าเรียบนิ่งเป็นนิจเหม่อมองออกไปยังท้องถนน ยามรถยุโรปคันหรูเคลื่อนตัวออกจากโรงแรมของตระกูลเลิศวรานนท์พร้อมหัวใจที่ร้าวรานยามนึกถึงสายตาไม่พอใจของมารดา ไม่ว่าเขาจะทำอะไร เป็นยังไง ในสายตาของมารดาก็คงมีค่าไม่ต่างจากฝุ่นผงเขาเกิดมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ เกิดมาในเวลาที่ท่านไม่ต้องการ และต่อให้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ท่านก็ยังคงไม่ต้องการเขาเช่นเดิม“คุณวา” มือเรียวบางเอื้อมมาแตะต้นแขนสามีเบาๆ มองเขาด้วยสายตาห่วงใย ก่อนระบายยิ้มให้เมื่ออีกฝ่ายหันมอง“ว่าไง” “หิวไหมคะ” แม้ไม่รู้แน่ชัดว่าเหตุใดชายหนุ่มจึงมีทีท่าเปลี่ยนไปเช่นนี้ ทว่าเพียงแค่มองตา เห็นดวงตาสีเทาเข้มอ่อนแสงลงเมื่อมองร่างของคุณหญิงวารีเดินจากไป กลอยใจก็รู้สึกได้ว่าหัวใจดวงนี้กำลังร้าวรานวาคินยกยิ้มมุมปากเล็กๆ เช่นที่เคยทำ กุมมือที่แตะต้นแขนของตน ก่อนพยักหน้า “งั้นเราหาอะไรทานกันก่อนเข้าบ้านเถอะ”เพียงแค่นี้ แค่รอยยิ้มมุมปากเล็กๆ ข้างใดข้างหนึ่งบนดวงหน

บทที่ 10 แตกหัก เปลือกตาหนาหนักกะพริบปริบๆ ต้องหยีตาเมื่อแสงแดดยามสายส่องผ่านช่องว่างเล็กๆ ตรงม่านริมระเบียงเข้ามาแยงตา กลอยใจพยุงกายลุกขึ้น อาการร้าวระบมและเจ็บเสียดตรงจุดอ่อนไหวส่งผลให้ต้องนิ่วหน้า ถอนหายใจแรงๆ ก่อนลุกนั่งตัวตรง ดวงตากลมโศกเหลือบมองความว่างเปล่าข้างกาย รอยยับย่นกับหมอนใบเดิมของเขาเย็นจัดบ่งบอกว่าเจ้าของที่ตรงนั้นคงลุกไปนานแล้วหญิงสาวถอนหายใจซ้ำอีกครั้ง เหม่อมองแสงแดดยามสายที่สาดส่องเข้ามาอย่างน้อยใจ เขาไป… ไปแล้วอย่างนั้นหรือ การตื่นมาหลังจากค่ำคืนแสนวาบหวามร่วมกันโดยไร้เขามันเปล่าเปลี่ยวและเงียบเหงาจนน่าใจหาย หล่อนไม่แน่ใจว่าอาการที่เป็นอยู่เรียกว่าอะไร แต่ทุกสัมผัสที่เขามอบให้ยังติดตรึงในใจอยู่ทุกนาที อาจเพราะสัมผัสเหล่านั้นยังเจือจางในห้วงคำนึง พอตื่นลืมตาขึ้นมาไม่พบใบหน้าเจ้าของจุมพิตร้อนแรงหัวใจจึงโหยหาก๊อก ก๊อก ก