Todos los capítulos de วิวาห์ใต้ตัวแทน: Capítulo 11 - Capítulo 16

“มาหาเพื่อนเหรอคะ”มาวินปรากฏตัวตรงหน้าเธอพร้อมใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอบอุ่นเช่นเคย หากเป็นเมื่อสมัยยังเด็กกว่านี้หรือก่อนหน้านี้สักวัน เธอคงจะดีใจที่ได้พบเขา ทว่าเมื่อผ่านเรื่องราวมากมาย และผ่านการแต่งงานอย่างเป็นทางการแล้ว หัวใจของกลอยใจก็ร้องเตือนตลอดว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่ดีสำหรับผู้หญิงมีสามีแล้วกลอยใจรู้สึกอึดอัดยามต้องตอบคำถามพร้อมมองแววตาอบอุ่นคู่เดิม หล่อนถอนหายใจแผ่วๆ เอื้อมไปปลดมือหนาที่แตะต้นแขนแผ่วเบา ไม่ใช่ท่าทีรังเกียจ หากก็บอกเป็นนัยว่าไม่ชอบใจเช่นกันมาวินมีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย แววตาอ่อนแสงลงและพาดผ่านความไม่พอใจเส้นบางๆ ก่อนจางหายไปการปฏิเสธสัมผัสอย่างผู้ดีของกลอยใจไม่ใช่สิ่งคุ้นเคย ที่ผ่านมาแม้ไม่แสดงออกชัดเจนว่ามีใจ หากก็ไม่เคยปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเช่นนี้มาก่อนแค่คืนเดียว… มาวินขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน หากแววตาและใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มอบอุ่นเขามาช้าไปแค่ก้าวเดียว

“ว่าไงคะคุณทัศ” ทัศนัยถอนหายใจแรงๆ ก่อนกรอกเสียงตามสายต่อมา“คุณวาลืมเอกสารสำคัญครับ ผมและคนของเราที่ไว้ใจได้ ไม่สะดวก และไม่สามารถปลีกตัวไปเอาได้ ผมรบกวนคุณกลอยไปบอกแดนนี่ให้นำเอกสารมาให้เราที่นี่บริษัทด้วยครับ ผมโทรหาหมอนั่นไม่ยอมรับสาย แดนนี่รู้ดีว่าเอกสารอยู่ที่ไหน” เขาเน้นหนักในน้ำเสียงแฝงเร้นช่วงท้ายประโยคคล้ายออกคำสั่งมากกว่าขอร้อง กลอยใจไม่ต้องทบทวนหรือครุ่นคิดให้เสียเวลา หญิงสาวตอบรับทันที“ได้ค่ะ เดี๋ยวกลอยจะรีบไปบอกคุณแดนนี่เดี๋ยวนี้เลย” หลังวางสาย ร่างบอบบางก็กึ่งเดินวิ่งออกไปหลังบ้าน กวาดสายตากระวนกระวายใจมองหาร่างสูงใหญ่ด้วยความร้อนรน“คุณแดนนี่!” หล่อนป้องปากร้องเรียก ก่อนอ้าค้างเมื่อร่างสูงใหญ่ตามแบบหนุ่มยุโรปเดินออกมาจากพุ่มไม้ใหญ่ด้านหลังแปลงผักสวนครัวของพลอยฝันเสียก่อน สีหน้าแปลกใจกับดวงตาสงสัยทำให้กลอยใจต้องสาวเท้

วาคินรับสายจากคนสนิท และปลีกตัวออกจากงานเลี้ยงต้อนรับประธานกรรมการบริหารแอลเอ็นกรุ๊ปคนใหม่อย่างเบื่อหน่าย ชายหนุ่มเดินออกมายืนรับลมและรอคอยทัศนัยที่หน้าโรงแรม ใบหน้าเรียบนิ่งกับดวงตาเย็นชาคู่เดิมอ่อนล้าจนต้องถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาไม่ได้รู้สึกอะไรต่อการเสียตำแหน่งประธานบริษัท แต่ที่ทำให้เขาหนักใจก็คงเป็นเกมที่พี่ชายกำลังเริ่มต้นกลอยใจเป็นหมากสำหรับแก้แค้น เพียงมองตา เขาก็รับรู้ได้ว่าคนอย่างมาวินไม่มีทางปล่อยมือจากของที่คิดว่าเป็นของตนเองแน่นอน อีกฝ่ายคงฝังหัวไปแล้วว่ากลอยใจเป็นของที่ถูกเขาแย่งชิงมา ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วคนที่ถูกแย่งชิงไปคือเขาต่างหาก “เฮ้อ” ชายหนุ่มถอนหายใจซ้ำ มองทางเข้าของโรงแรมด้วยสายตารอคอย ไม่นานหลังจากต้องยืนชะเง้อคอรอคนสนิท รถยุโรปสีดำสนิทป้ายทะเบียนคุ้นตาก็เคลื่อนเข้ามาจอด ชายหนุ่มขยับตัวเดินตรงไปหาทันที เอี้ยวตัวเล็กน้อยยามต้องเปิดประตูรับภรรยาของตนอย่างเป็นทางการ&ldq