LOGINบทที่ 8 เปิดตัว
<วาคินรับสายจากคนสนิท และปลีกตัวออกจากงานเลี้ยงต้อนรับประธานกรรมการบริหารแอลเอ็นกรุ๊ปคนใหม่อย่างเบื่อหน่าย ชายหนุ่มเดินออกมายืนรับลมและรอคอยทัศนัยที่หน้าโรงแรม ใบหน้าเรียบนิ่งกับดวงตาเย็นชาคู่เดิมอ่อนล้าจนต้องถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรต่อการเสียตำแหน่งประธานบริษัท แต่ที่ทำให้เขาหนักใจก็คงเป็นเกมที่พี่ชายกำลังเริ่มต้นกลอยใจเป็นหมากสำหรับแก้แค้น เพียงมองตา เขาก็รับรู้ได้ว่าคนอย่างมาวินไม่มีทางปล่อยมือจากของที่คิดว่าเป็นของตนเองแน่นอน อีกฝ่ายคงฝังหัวไปแล้วว่ากลอยใจเป็นของที่ถูกเขาแย่งชิงมา ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วคนที่ถูกแย่งชิงไปคือเขาต่างหาก“เฮ้อ” ชายหนุ่มถอนหายใจซ้ำ มองทางเข้าของโรงแรมด้วยสายตารอคอยไม่นานหลังจากต้องยืนชะเง้อคอรอคนสนิท รถยุโรปสีดำสนิทป้ายทะเบียนคุ้นตาก็เคลื่อนเข้ามาจอด ชายหนุ่มขยับตัวเดินตรงไปหาทันที เอี้ยวตัวเล็กน้อยยามต้องเปิดประตูรับภรรยาของตนอย่างเป็นทางการ&ldq
บทที่ 8 เปิดตัว“กลับไปนะ!” เสียงแหลมใสกับสองมือเท้าสะเอวอย่างเอาเรื่องของพลอยฝันส่งผลให้กลอยใจเริ่มเป็นห่วงมากขึ้น ผู้ชายสองคนท่าทีสุขุมสวมสูทดีดำยืนประสานมือพูดคุยกับเด็กสาวอยู่หน้าบ้านพักใหญ่ โดยที่เธอทำได้เพียงยืนมองอยู่ไกลๆ ตามคำแนะนำกึ่งคำสั่งของจงอางสาว‘อาจเป็นคนไม่ดี’ พลอยฝันบอกอย่างจริงจังก่อนเดินออกไปสนทนากับแขกที่หน้าบ้านนานพักใหญ่ กระทั่งกลอยใจทนยืนมองเฉยๆ ไม่ไหวจึงตัดสินใจเดินมายืนเคียงข้างร่างเล็ก มองคนมาใหม่สองคนที่ค้อมศีรษะให้อย่างไม่เข้าใจ และยิ่งไม่เข้าใจเมื่อทั้งสองหันมาสนทนากับเธอด้วยสีหน้าเคารพเกินจำเป็น“สวัสดีครับคุณกลอย”กลอยใจยังมึนงง หากก็พยักหน้าตอบรับไปส่งๆ ด้วยความจำเป็น“สวัสดีค่ะ”“ผมได้รับคำสั่งให้มารับคุณกลอยใจไปเตรียมตัว ก่อนเข้างา
“ว่าไงคะคุณทัศ”ทัศนัยถอนหายใจแรงๆ ก่อนกรอกเสียงตามสายต่อมา“คุณวาลืมเอกสารสำคัญครับ ผมและคนของเราที่ไว้ใจได้ ไม่สะดวก และไม่สามารถปลีกตัวไปเอาได้ ผมรบกวนคุณกลอยไปบอกแดนนี่ให้นำเอกสารมาให้เราที่นี่บริษัทด้วยครับ ผมโทรหาหมอนั่นไม่ยอมรับสาย แดนนี่รู้ดีว่าเอกสารอยู่ที่ไหน”เขาเน้นหนักในน้ำเสียงแฝงเร้นช่วงท้ายประโยคคล้ายออกคำสั่งมากกว่าขอร้อง กลอยใจไม่ต้องทบทวนหรือครุ่นคิดให้เสียเวลา หญิงสาวตอบรับทันที“ได้ค่ะ เดี๋ยวกลอยจะรีบไปบอกคุณแดนนี่เดี๋ยวนี้เลย”หลังวางสาย ร่างบอบบางก็กึ่งเดินวิ่งออกไปหลังบ้าน กวาดสายตากระวนกระวายใจมองหาร่างสูงใหญ่ด้วยความร้อนรน“คุณแดนนี่!” หล่อนป้องปากร้องเรียก ก่อนอ้าค้างเมื่อร่างสูงใหญ่ตามแบบหนุ่มยุโรปเดินออกมาจากพุ่มไม้ใหญ่ด้านหลังแปลงผักสวนครัวของพลอยฝันเสียก่อน สีหน้าแปลกใจกับดวงตาสงสัยทำให้กลอยใจต้องสาวเท้
บทที่ 7 ใครบางคนคำว่า ‘เมีย’ ของเจ้านายให้ความรู้สึกแปลกประหลาดในสายตาลูกน้องแทบทุกคน หากวาคินก็ไม่ได้ใส่ใจ รู้ตัวดีว่ารู้จักกลอยใจมากกว่าที่พวกมันคิด หากชายหนุ่มก็ไม่ได้อธิบายอะไรต่อจากนั้น ปล่อยให้คนของตัวเองมองมาด้วยสายตาชอบกลต่อไป“คุณวาจะกลับบ้านเลยไหมครับ” ทัศนัยเดินเข้ามาสอบถามตามหน้าที่ โดยปกติหากเป็นเมื่อก่อน เจ้านายหนุ่มมักจะตอบว่า… ไม่“กลับบ้านเลย”ทว่าวันนี้ คำตอบที่ได้แปลกไป และเป็นคำตอบที่สร้างรอยยิ้มให้คนสนิททั้งหมดในห้องกันถ้วนหน้าวาคินกลับถึงบ้านตอนพลบค่ำพอดี ร่างสูงเดินลงจากรถตามด้วยทัศนัยที่หอบข้าวของตามมาติดๆ ส่วนบอดี้การ์ดที่ทำหน้าที่ดูแลวาคินก็ขับรถกลับทันที“กลับบ้านเร็วกว่าทุกวันนะครับคุณวา” เสียงของแดนนี่ทักขึ้นทันทีที่ร่างของวาคินก้าวเข
“มาหาเพื่อนเหรอคะ”มาวินปรากฏตัวตรงหน้าเธอพร้อมใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอบอุ่นเช่นเคย หากเป็นเมื่อสมัยยังเด็กกว่านี้หรือก่อนหน้านี้สักวัน เธอคงจะดีใจที่ได้พบเขา ทว่าเมื่อผ่านเรื่องราวมากมาย และผ่านการแต่งงานอย่างเป็นทางการแล้ว หัวใจของกลอยใจก็ร้องเตือนตลอดว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่ดีสำหรับผู้หญิงมีสามีแล้วกลอยใจรู้สึกอึดอัดยามต้องตอบคำถามพร้อมมองแววตาอบอุ่นคู่เดิม หล่อนถอนหายใจแผ่วๆ เอื้อมไปปลดมือหนาที่แตะต้นแขนแผ่วเบา ไม่ใช่ท่าทีรังเกียจ หากก็บอกเป็นนัยว่าไม่ชอบใจเช่นกันมาวินมีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย แววตาอ่อนแสงลงและพาดผ่านความไม่พอใจเส้นบางๆ ก่อนจางหายไปการปฏิเสธสัมผัสอย่างผู้ดีของกลอยใจไม่ใช่สิ่งคุ้นเคย ที่ผ่านมาแม้ไม่แสดงออกชัดเจนว่ามีใจ หากก็ไม่เคยปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเช่นนี้มาก่อนแค่คืนเดียว… มาวินขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน หากแววตาและใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มอบอุ่นเขามาช้าไปแค่ก้าวเดียว
บทที่ 6 เชื่อมั่นหลังจากถูกเขา ‘แซว’ จนแทบทำหน้าไม่ถูกเมื่อเจอคนของเขาทั้งบ้าน กลอยใจก็ต้องนึกแปลกใจอีกคำรบ เมื่อผู้ชายที่ออกปากว่าวันนี้จะไม่ออกไปทำงาน กลับบึ่งรถออกจากบ้านทันทีหลังทานข้าวเช้ารวบเที่ยงพร้อมเธอเสร็จ“คุณวาไปไหนเหรอพลอย”สาวร่างเล็กที่พบเมื่อเช้าคือพลอยฝัน เด็กสาวลูกครึ่งผู้ถูกแนะนำว่าเป็น ‘หลานสาว’ ของแดนนี่ คนจากครอบครัวฝั่งบิดาของวาคินที่ติดตามมารับใช้ทายาทของตระกูล กลอยใจมีโอกาสได้พบแดนนี่ และนึกแปลกใจที่พลอยฝันเรียกอีกฝ่ายว่าลุง เพราะชายร่างสูงใหญ่ตรงหน้าแม้จะดูมีอายุมากกว่าวาคิน หากก็ไม่ได้มากจนถึงขนาดเป็นพี่ของพ่อใครได้ โดยเฉพาะใครที่ว่าอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ เพราะพลอยฝันกำลังเรียนมหาลัยปีสุดท้าย ไม่ใช่เด็กสาวอายุแปดเก้าขวบเสียหน่อยเธอนึกแปลกใจ หากก็ไม่กล้าถามด้วยเข้าใจว่าอีกฝ่ายคงเลี้ยงดูกันมาแต่เล็กแต่น้อยจึงนับถือกันเช







