All Chapters of วิวาห์ใต้ตัวแทน: Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อหลายสัปดาห์ก่อนคุณหญิงวารีมาขอพบเขาที่ห้องทำงานในบริษัทอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน มารดาบังเกิดเกล้าร้องไห้อ้อนวอนให้เขาช่วยเหลือพี่ชายที่ยังบริหารงานไม่เก่ง“วาช่วยพี่ด้วยนะลูก” ยามมีปัญหาเขาจะกลายเป็น ‘ลูก’ ขึ้นมาทันที“ผมเตือนพี่วินแล้วว่ามันไม่คุ้ม มีแต่เสียมากกว่าได้ แต่เขาไม่เชื่อเอง” เสียงร้องไห้ดังขึ้นกว่าเดิม ก่อนใบหน้างดงามที่ก้มต่ำจะเงยมอง ดวงตากลมโตมีน้ำตาเอ่อคลอมองมาอย่างเศร้าโศกพร้อมขยับกายเข้ามาใกล้ รวบมือของเขาไปจับเอาไว้แน่น แล้วเอ่ยขอ… ขอหรือสั่งเขาก็ยังไม่แน่ใจ“ถ้าวาช่วยพี่ได้สำเร็จ แม่จะไม่ยุ่งเรื่องหย่าของวาอีก” วาคินจำได้ว่าตนเองเลิกคิ้วสูงแค่ไหนเมื่อสบสานสายตามีความนัยของผู้ให้กำเนิด แววตาเว้าวอนคู่นั้นพาดผ่านบางสิ่งที่เขาไม่ชอบใจนักคุณหญิงวารีไม่ปรารถนาจะให้กลอยใจอยู่เคียงข้างเขา!

ข่าวการปรากฏตัวของกลอยใจในวันงานเปิดประตัวประธานกรรมการแอลเอ็นกรุ๊ปในฐานะภรรยาของวาคินทำให้ท่านชื่นใจ ยิ้มกว้างยามมองกรอบภาพถ่ายเล็กๆ ในหน้าหนังสือธุรกิจฉบับหนึ่ง ซึ่งปรากฏใบหน้าอ่อนหวานของบุตรสาวสวมชุดราตรีสีชมพูยืนเคียงข้างวาคินราวกิ่งทองใบหยก ทว่าความปีติยินดีในความสุขของกลอยใจดับลงทันทีที่กวินตรามาหาท่านในวันนั้น“วินนี่อยากให้คุณพ่อไปบอกให้ลูกสาวของคุณพ่อหย่ากับคุณวาคิน”มันเป็นคำสั่งตรงๆ ตามนิสัยของบุตรสาวคนเล็ก หากท่านก็ยังกล้าแย้ง“ทำไมละลูก กลอยเขาแต่งออกไปแล้ว ไหนลูกกับแม่ของลูกสัญญาว่าจะปล่อยกลอยไปไง” กวินตราแสยะยิ้มมุมปาก ก่อนตอบกลับด้วยคำพูดที่เปรียบเสมือนน้ำเย็นๆ สาดใส่เต็มใบหน้าของผู้ให้กำเนิด“คุณแม่สัญญา แต่วินนี่ไม่ได้สัญญาสักหน่อย” ตอนนั้นท่านอึ้ง นิ่งมองบุตรสาวด้วยสายตาเศร้าโศก คิดไม่ถึงว่าเส้นใยเล็กๆ ของพี่น้องที่น่าจะหลงเหลือบ้าง

เพียะ!ฝ่ามือเรียวฟาดลงบนข้างแก้มซ้ายของชายหนุ่มเต็มแรง แรงจนผิวเนื้อตรงส่วนนั้นสั่นไหว ปรากฏรอยแดงเป็นรอยนิ้วทั้งห้า เสียงดังจนคนที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมาเข้ามาขาพันกัน อ้าปากค้าง ทำอะไรไม่ถูกอยู่ที่หน้าประตู แม้กระทั่งกลอยใจก็ยังอึ้ง ไม่คาดคิดว่าคุณหญงวารีจะกล้าลงไม้ลงมือกับวาคินถึงขนาดนี้ ขณะที่หญิงสาวกุมมือสามีเอาไว้แน่น ดวงตากลมโศกก็ต้องเบิกกว้าง เมื่อฝ่ามือนั้นไม่ได้หยุดแค่เพียงข้างแก้ม หากยังเคลื่อนไปฟาดลงบนต้นแขนแกร่ง กลางอกหนันแน่น และส่วนอื่นๆ ของร่างกาย ระรัวทุบตีราวกับเจ้าของมือบ้าคลั่งและเสียสติไปแล้ว “แกมันลูกทรพี เป็นตัวซวย ฉันไม่น่าปล่อยให้แกเกิดมา ถ้ารู้ว่าเกิดมาแล้วจะทำให้ฉันอับอาย ฉันเอาแกออกไปตั้งแต่เป็นก้อนเลือดแล้ว!”วินาทีนั้นหัวใจของวาคินแตกออกเป็นเสี่ยง ความเจ็บปวดเสียดแน่นจนหัวใจชาหนึบ น้ำตาลูกผู้ชายหยดลงข้างแก้ม และไหลรินลงมาเมื่อฝ่ามือคู่นั้นระดมทุบตีอย่างไม่ออมแรง“เพราะพ่อของแก เพราะมัน!” เสียงก

ดวงตาสีเทาเข้มจับจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาอ่านยาก พินิจสีหน้า แววตา ท่าทีของภรรยาก็ต้องหลับตาลงคงไม่ใช่…วงหน้าอ่อนหวานซีดเผือด ดวงตากลมโศกค่อยๆ แดงระเรื่อเมื่อน้ำตารินรดลงข้างแก้ม ยามริมฝีปากบางสั่นระริกขยับเอ่ย"หย่าเถอะค่ะ" น้ำเสียงสั่นไหวเอ่ยบอกด้วยใบหน้านองน้ำตา หัวใจปวดร้าวเมื่อต้องยกมืออันสั่นเทาขึ้นพนมไหว้แนบอก ดวงตาหม่นเศร้าจ้องมองสามีที่กำลังจะกลายเป็นอดีตอย่างเจ็บปวดไม่ต่างกัน"หย่าให้กลอยเถอะค่ะ" เสียงส่วนท้ายขาดหายด้วยหัวใจปวดร้าวหากวาคินกลับนั่งนิ่ง ใบหน้าเย็นชากร้าวกระด้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนแค่นหัวเราะในลำคอ หลายวันที่ผ่านมาเขาพยายามอย่างหนัก ทำทุกอย่างให้หัวใจดวงน้อยดวงนั้นเปลี่ยนไป ลดแรงปะทะ เริ่มต้นสิ่งใหม่ๆ ที่อาจมีผลต่อการตัดสินใจครั้งนี้ทว่า… มันคงไม่เป็นผล เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวยาวๆ มาหยุดยืนตรงหน้าร่างบอบบาง ดวงตาสีเทาเข้มอัดแน่นไปด้วยความเสียใจ ห

“นีน่าจะเอาตัวนี้ และตั้งชื่อให้มันว่าเซบาสเตรียนค่ะ” ได้ฟังชื่อตุ๊กตาของลูกแล้วกลอยใจต้องระเบิดหัวเราะออกมา“ชื่อยาวจังเลยนะคะ”เจ้าตัวน้อย เม้มปาก กลอกตาไปมาคล้ายครุ่นคิด ก่อนเบิกตาโต หันมายิ้มแฉ่งให้เธอแล้วบอกเสียงใส “งั้นเรียกคุณเซบาสเฉยๆ ก็ได้ค่ะคุณแม่”สองแม่ลูกหัวเราะเสียงกังวานอย่างมีความสุข กลอยใจมองร่างเล็กของบุตรสาวเดินนำหน้าไปยังเคาน์เตอร์เพื่อชำระเงินแล้วยิ้มบางๆ ออกมา หวนนึกถึงใครอีกคนที่ไม่เคยหายไปจากความทรงจำ แต่ยิ่งนานวันยิ่งชัดเจนในความรู้สึกหล่อนคิดถึงเขา… ไม่รู้เลยว่าป่านนี้ใบหน้าอมทุกข์ นัยน์ตาสีเทาเข้มแสนเย็นชาจะเป็นอย่างไรบ้างถ้าวันนั้น… หล่อนคิดถึงวันที่ตัดสินใจจากมา ถ้าหล่อนเลือกตักสินใจอีกแบบก็ไม่แน่ใจว่าตอนนี้ลูกสาวแสนน่ารักจะสดใสและมีความสุขเช่นนี้หรือไม่ เธอคิดถูกแล้วที่ยอมละทิ้งบางสิ่งเพื่อปกป้องบางอย่าง