All Chapters of วิวาห์ใต้ตัวแทน: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1 ลูกชัง“วินลูก ชอบชุดที่แม่ซื้อให้ลูกไหมครับ” เสียงอ่อนเสียงหวานของมารดาที่ดังมาจากห้องรับแขกของบ้าน ทำให้ร่างสูงของคนที่กำลังเดินเข้าบ้านชะงัก ‘วาคิน’ แค่นยิ้ม ก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยสองขาที่มั่นคงกว่าเดิม ทว่าจังหวะที่กำลังจะเลยผ่านเรื่องน่ารำคาญนั้นไป เสียงร้องทักของพี่ชายก็ดังขึ้นก่อน“กลับมาแล้วเหรอวา” ชายหนุ่มชะงักอีกครั้ง ถอนหายใจ หันกลับไปพยักหน้าตอบ แววตาไหวระริกยามเหลือบมองเห็นใครอีกคนที่นั่งเคียงข้างพี่ชายร่างซึ่งสูงน้อยกว่าเขาไม่กี่เซนติเมตรนั่งทำหน้าเบื่อหน่ายข้างกายสตรีสูงวัยใบหน้างดงามค่อยเผยยิ้มออกมา ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สาวเท้าเข้ามาใกล้ แล้วจับดึงแขนของเขาไปนั่งลงข้างกายวาคินไม่ได้ขัดขืน หากก็ไม่ได้เต็มใจเสียทีเดียว ร่างสูงกว่าพี่ชายหลายเซนติเมตร เพราะมีเชื้อสายทางฝั่งยุโรปตามบิดาทิ้งกายลงนั่งข้างพี่ชายด้วยความจำยอม หากหางตาของคนที่ไม่แสดงสีหน้ากลับยังจับจ้องมองสตรีสูงวัยซึ่งอยู่ไม่ไกลกัน“มาช่วยพี่เลือกชุดเจ้าบ่าวหน่อย” พี่ชายเอ่ยด้วยรอยยิ้มพลางส่งอัลบั้มรูปชุดเจ้าบ่าวสองสามเล่มให้เขา วาคินรับเอามาไว้เงียบๆ ไม่เปิดดู หากก็ไม่ได้เอ่ยปฏิเสธ ทว่า… สตรีสูงศัก

บทที่ 2 วิวาห์ตัวแทนข่าวงานแต่งงานระหว่างกวินตรากับมาวินขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ธุรกิจแทบทุกฉบับในเช้าวันนี้ ข่าวใหญ่ในวงการธุรกิจที่คนในวงการต่างตื่นตัว เพราะไม่ใช่เพียงการควบรวมธุรกิจ ยังแสดงออกชัดเจนถึงอำนาจสองขั้วกำลังผนึกเข้าหากันจนยากจะต่อกร ทุกอย่างถูกจัดเตรียมเอาไว้อย่างดี โรงแรมห้าดาวของเลิศวรานนท์ถูกเลือกให้เป็นสถานที่จัดงานช่วงเย็น ช่วงเช้ามีพิธีรดน้ำสังข์ และพิธีสงฆ์ที่บ้านของเจ้าสาว คุณหญิงรจเรศแจ้งแก่เลิศวรานนท์ว่าบิดาของกวินตราอาการทรุดไม่อาจมาร่วมยินดีกับบุตรสาวในงานได้ คุณหญิงวารีแอบทักท้วง เอ่ยปากเรื่องการเลื่อนงานแต่งออกไปก่อน ทว่าคนที่ตั้งตารอวันนั้นมาตลอดปฏิเสธเป็นพัลวัน“โอ้ย คุณหญิงวารีอย่ากังวลค่ะ คุณชินกรน่ะ ดีใจมากกว่าลูกสาวอีกค่ะ ที่ว่าอาการทรุดคือตอบสนองมากไม่ได้ ไม่ถึงขั้นร้ายแรงอะไรค่ะ” ไม่ร้ายแรงหรือ… กลอยใจลอบส่ายหน้าเมื่อได้ยินตั้งแต่วันที่มารดาของกวินตราไปอาละวาดที่บ้านเล็ก เพราะขัดใจที่หล่อนพาบิดานั่งวิลแชร์ออกไปรับลมที่สวน ผู้ให้กำเนิดก็อาการทรุด ทานข้าวไม่ได้ อ่อนเพลีย มีอาการตรอมใจอย่างเห็นได้ชัด หากกลอยใจก็เลือกจะเงียบ เพียงวางแก้วน้ำผลไม้คั่

บทที่ 3 เงื่อนไขในการหย่า“ผมจะแต่งงานแทนพี่วินเอง” เขารู้ดีว่ามารดารักหน้าตาทางสังคม และศักดิ์ศรีของตนเองเพียงใด ทั้งยังรักมาวินเหนือสิ่งอื่นใด หากมาข่าวเรื่องมาวินหนีงานแต่ง ไม่ใช่เพียงชื่อเสียงวงตระกูล ชื่อเสียงของมาวินก็จะต้องย่อยยับตามไปด้วย เมื่อเทียบกับข่าวการแต่งงานผิดตัว โดยเฉพาะเจ้าบ่าวคือเขาย่อมแตกต่างกันในความรู้สึกของมารดาอย่างชัดเจน คุณหญิงวารีเงยใบหน้าเปื้อนหยาดน้ำตาจ้องมองดวงตาสีเทาเข้ม ก่อนโผกายเข้ากอดร่างของบุตรชายคนเล็กทั้งสะอื้น“วาจะแต่งงานแทนพี่จริงๆ เหรอลูก ฮึก” น้ำเสียงแหบพร่าขาดห้วงยามเอ่ย เขารับรู้ได้ว่ามารดากำลังรู้สึกเช่นไร“จะแต่งงานแทนพี่ชายจริงๆ ใช่ไหม ฮือ”มือหนาเอื้อมลูบปลอบแผ่นหลังบอบบางที่กำลังสะท้านสั่นเทา กรามแกร่งบดแน่นยามเค้นเสียงเอ่ยตอบ“ครับ ผมจะเป็นเจ้าบ่าวแทนพี่วินเอง” “อะไรนะคะคุณแม่ พี่วินหายตัวไปเลยจะให้หนูแต่งงานกับนายวาคินหรือคะ”แค่ได้ยินชื่อเจ้าบ่าวตัวแทน สีหน้าของกวินตราก็เขียวคล้ำ คุณหนูผู้ยกตนสูงส่งเบ้ปาก จ้องมองใบหน้าของมารดาด้วยความไม่พอใจ“ต่อให้วินนี่ต้องตาย วินนี่ก็ไม่แต่งงานกับลูกนอกสมรส!” ความเป็นไปของวาคินเป็นเช่นไร เธอย

บทที่ 4 เจ้าบ่าวตัวจริง “บางครั้งความรักก็ไม่จำเป็นต้องจบลงด้วยการแต่งงานเสมอไป…”วาคินแค่นหัวเราะ พยักหน้าเนิบอย่างเข้าใจ ใบหน้าหล่อเหลาติดเรียบนิ่งผุดรอยยิ้มบนมุมปาก“เธอนี่…” เขาขยับกายลุกพร้อมกระชับเสื้อสูทตัวนอกก่อนเอ่ย “ไร้เดียงสาเหลือเกินนะ” ในสายตาของเขาความรักก็เหมือนยาพิษ ใครรักมากกว่ามักจะเป็นฝ่ายเจ็บอยู่คนเดียว ต่อให้เขาไม่เคยมีความรักแต่การมองเห็นคนรอบตัวต้องเจ็บปวดจากความรักก็เป็นบทเรียนให้เขาระวังหัวใจตัวเองได้ดีวาคินไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอีก แววตาเรียบนิ่งมองใบหน้าอ่อนหวานอย่างเวทนา กลอยใจก็คงเหมือนผู้หญิงทั่วไป เพ้อฝัน อยู่กับความคิดฟุ้งซ่านเรื่องรักแท้บ้าบอ ซึ่งมันไม่มีจริง แม้กระทั่งมาวินเองก็เถอะ หากพี่ชายของเขารักชอบหญิงสาวตรงหน้าเขามากพอ ป่านนี้คงกล้าเอ่ยปากกับมารดาหรือไม่ก็สาร

บทที่ 5 คืนเข้าหอ “วาต่างหากเจ้าบ่าวตัวจริง”วาคินครุ่นคิดถึงคำพูดของพี่ชายจนกระทั่งขับรถกลับมาถึงบ้าน บ้านเดี๋ยวสองชั้นขนาดกลาง ร่มรื่น เงียบสงบ และให้ความเป็นส่วนตัวตามที่เขาปรารถนา ชายหนุ่มนึกชื่นชมลูกน้องที่สามารถหาบ้านที่ถูกใจเขาได้ขนาดนี้ รถสปอร์ตสีดำขลับเคลื่อนเข้าตัวบ้านเมื่อร่างของทัศนัยเดินเร็วๆ มาเปิดประตูให้ “ผมนึกว่าคุณวาจะไม่กลับ ใจหายใจคว่ำหมด” ทัศนัยเดินเข้ามาทักทายด้วยสีหน้าเป็นกังวลจนคนถูกมองหัวเราะเสียงกังวาน“ทำไมต้องไม่กลับ” เจ้านายทำสีหน้าไม่ทุกข์ร้อน หากคนเป็นลูกน้องทำสีหน้ายุ่งยากใจ“คนโบราณเขาถือ คืนแต่งงานอย่าออกจากห้องหอ” ห้องหอ… วาคินส่งเสียงหึในลำคอ ก่อนเดินนำเข้าบ้านไป