All Chapters of CAN I? รักได้ไหม หนูไม่ดื้อ NC20+: Chapter 51 - Chapter 60

“ครับๆ ...เกี๊ยวของเฮียไม่ขี้งอนเลยสักนิดเดียว” ภากรเอ่ยยิ้มๆ แววตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความหลงใหล ก่อนจะล้วงกล่องขนมขนาดจิ๋วออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นมาให้ตรงหน้าเด็กสาว“เฮียเอามาการองให้หนูทำไมคะ?”“เคยบอกว่าอยากกินขนมแล้วนั่งดูดอกไม้ในสวนไม่ใช่หรือไง?”เมื่อได้ฟังที่เขาพูด เกวรินก็ยิ่งฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม รับมาการองมาจากเขาด้วยแววตาที่มีความสุขอย่างบรรยายไม่ถูกเรื่องเล็กน้อยแบบนี้เขาก็จำได้ด้วย...“เฮียน่ารักจัง...” เธอเอ่ยเสียงเบา แกะกล่องขนมออกแล้วหยิบมาการองสีชมพูหวานออกมา ก่อนจะยู่ปากมองเขาอย่างเสียดาย“มีชิ้นเดียวเองเหรอคะ?”“เด็กตะกละ...จะกินไม่กิน?”“กินค่า~” เกวรินตอบรับเสียงใส หยิบมาการองชิ้นใหญ่เข้าปาก ตั้งใจจะเคี้ยวให้เต็มคำ แต่มันกลับแข็งโป๊กจนเธอร้องเสียงหลงกึด!“อ๊ะ! ทำไมแข็งจังอะ”เด็กสาวเบ้หน้า แล้วคายมันออกมาดูชัดๆ ก่อนจะพบว่ามันเป็นแค่ของปั้นที่รูปร่างและกลิ่นคล้ายกับมาการองเท่านั้น“ไม่ใช่ขนมนี่นา...นี่เฮียแกล้งหนูเหรอ?” เด็กกินจุที่ยังกินไม่อิ่มตวัดสายตาไปมองเขาอย่างไม่เข้าใจเล่นอะไรของเฮียเนี่ย!“หึ...ไม่ได้แกล้งสักหน่อย...เอามานี่มา” เขารับมาการองปลอมมาจา

ตกดึกหลังจากทุกคนแยกย้ายกันกลับไปแล้ว ตอนนี้จึงเหลือเพียงเกวรินกับภากรที่อยู่ภายในบ้าน ร่างอวบอิ่มเดินวนสำรวจรอบๆ ทั้งชั้นล่างและชั้นบนอย่างอารมณ์ดี รายละเอียดทุกอย่างในนี้ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบห้องนอน ห้องน้ำ ห้องครัว หรือแม้กระทั่งของตกแต่งจุกจิก ก็มีแต่สิ่งที่เธอชอบทั้งนั้นเกวรินเพิ่งรู้ว่าครอบครัวของเธอกับเขารู้เรื่องบ้านหลังนี้มานานแล้ว เฟอร์นิเจอร์สีขาวบางชิ้นก็เป็นของที่พวกท่านซื้อเข้ามาให้ด้วยซ้ำ“ขึ้นห้องกันได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาเดินดูต่อ”เสียงทุ้มของภากรเอ่ยขึ้น ก่อนจะรั้งข้อมือบางเดินตามขึ้นไปชั้นบนเพราะตอนนี้ก็เริ่มดึกมากแล้ว“ง่ะ...ก็คนมันเห่อนี่นา เดี๋ยวหนูขอเก็บชามไปล้างก่อนได้ไหมคะ หนูลืมเลย”“ไม่ต้องล้างหรอก พรุ่งนี้เดี๋ยวให้แม่บ้านมาจัดการให้”“แต่หนูอยากลองห้องครัวใหม่นี่นา...” เกวรินยู่ปากอย่างเสียดาย เพราะของใช้แต่ละอย่างในห้องครัวมีแต่อันน่ารักๆ และมินิมอลทั้งนั้น“งั้นเดี๋ยวพาไปลองเลยก็ได้”คนเจ้าเล่ห์ยกยิ้มกริ่ม จูงมือนุ่มกลับเข้าไปในห้องครัว ก่อนจะยกเอวบางขึ้นไปนั่งบนโต๊ะไม้สีอ่อนที่ตั้งอยู่ตรงกลาง แล้วซุกใบหน้าหล่อเหลาคลอเคลียต้นคอหอมอย่างหลงใหล“ฮะ เฮี

07 : 20 น.“อืมม...”ร่างหนาพลิกตัวบนที่นอนยุ่งเหยิง ก่อนที่มือหนาพยายามควานหาไออุ่นจากคนตัวเล็กโดยที่ยังคงหลับตาอยู่ แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น“เกี๊ยวครับ...” ภากรปรือตาขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะมองไปรอบๆ ห้องนอนเละเทะจากศึกหนักเมื่อคืน แต่ไม่ว่าจะหันไปทางไหน ก็มองหาคู่หมั้นตัวน้อยไม่เจอเลย“ไปไหนตั้งแต่เช้าน่ะ” เขาขยับตัวลงจากเตียง พาร่างที่มีเพียงกางเกงขายาวตัวเดียวปกปิดร่างกายเดินตามหาคนตัวเล็ก ทั้งชั้นบนและชั้นล่างอย่างร้อนใจ“หรือว่าอยู่ในสวน...”คิดได้ดังนั้นเขาก็ไปตามหาที่สวนด้านนอก ก่อนจะพบว่าเธอกำลังนั่งกินขนมและถ่ายรูปอยู่ในสวนกุหลาบในโดมกระจกนั่นจริงๆ“อ้าว เฮียตื่นแล้วเหรอคะ หนูกำลังจะขึ้นไปปลุกอยู่พอดีเลย~” เกวรินส่งยิ้มหวานมาให้เมื่อเห็นคนตัวโตกำลังเดินเข้ามาด้านในฟึ่บ!ฟอดดดฟอดด“มอนิ่งครับ”เสียงทุ้มเอ่ยข้างๆ ใบหูเล็กอย่างอ่อนโยน เกวรินเองก็เขย่งปลายเท้าแล้วหอมแก้มสากของเขาหนักๆ ทีหนึ่งเช่นกันฟอดดด“มอนิ่งค่ะเฮีย”แขนเรียวกอดเอวสอบเอาไว้หลวมๆ เอาคางเกยอกแกร่งแล้วเงยหน้าอ้อนเขาเสียงหวาน “ไปส่งหนูที่ออฟฟิศหน่อยสิคะ”“ไหวเหรอ? พักหน่อยดีไหม”เมื่อคืนจัดหนักเสียจนดึกด

@บริษัท Hวันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่เกวรินและของขวัญจะได้ฝึกงานที่บริษัทแห่งนี้ ระยะเวลาสี่เดือนที่ผ่านมาทำให้พวกเธอได้เรียนรู้อะไรหลายๆ อย่างและรู้สึกผูกพันกับหลายคนที่นี่ไม่น้อย และเย็นวันนี้พี่ๆ ในแผนกก็ได้นัดแนะว่าจะเลี้ยงส่งนักศึกษาฝึกงานที่ร้านอาหารปิ้งย่างเกาหลีช่วงเลิกงานวันนี้ เพราะต่อไปเด็กๆ ก็ต้องแยกย้ายไปสมัครงานกันที่อื่นและอาจจะไม่ได้ติดต่อกันแล้ว“น้องเกี๊ยว”ระหว่างที่มือเรียวกำลังเก็บของใส่กระเป๋าเสียงทุ้มคุ้นหูก็ดังขึ้น เธอจึงเงยหน้าแล้วหันไปตามเสียง เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็ยกมือสวัสดีเขาด้วยรอยยิ้ม“สวัสดีค่ะพี่บาส”“เย็นนี้ให้พี่ไปรับไหม?” บาสเอ่ยถามอย่างเป็นกันเอง เลี้ยงส่งในคืนนี้เขาก็ไปด้วยจึงเป็นฝ่ายเสนอตัวขอขับรถไปส่งเธอ“ขอบคุณนะคะ แต่ว่าอีกเดี๋ยวคู่หมั้นของหนูก็คงมารับแล้วอะค่ะ” เธอเอ่ยเสียงใสอย่างภูมิใจพร้อมยกมือขึ้นทัดผมไว้หลังหู โชว์แหวนเพชรระยิบระยับบนนิ้วนางข้างซ้ายให้เขาได้ดูชัดๆ อีกครั้ง“อ้อ...โอเคครับ งั้นไว้เจอกันที่ร้านนะ” เขายิ้มพลางทอดถอนหายใจออกมาน้อยๆ อย่างนึกเสียดายไม่ใช่ว่าหลายเดือนมานี้จะไม่รู้ว่าเด็กสาวมีคู่หมั้นเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว แต่การ

หลายวันต่อมา...วันนี้เป็นวันครบรอบสี่ปีที่ ’เชษฐา’ พ่อของเกวรินจากไป ทั้งสองครอบครัวที่สนิทสนมกันมานานและกำลังจะเป็นทองแผ่นเดียวกันในไม่ช้าจึงมาร่วมกันทำบุญให้เขาตั้งแต่เช้าตรู่หลังจากถวายสังฆทาน สวดมนตร์ และกรวดน้ำเสร็จแล้ว ภากรก็จูงมือนุ่มนิ่มของคู่หมั้นตัวน้อยมาที่เจดีย์เก็บอัฐซึ่งอยู่ไม่ไกลจากต้นโพธิ์ต้นใหญ่ ดวงตาคมกริบที่คอยมองเด็กสาวอยู่ตลอดเห็นเกวรินดูซึมไปจึงกระชับมือบางแน่นกว่าเดิม เธอจึงหันมาส่งยิ้มหวานให้เขาเชิงขอบคุณ ก่อนจะมองไปที่รูปพ่อของเธอแล้วเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใสเต็มใบหน้า“อีกไม่กี่วันหนูจะแต่งงานแล้วนะคะ พ่อดีใจไหม?”ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยน้ำสีใสขึ้นมาทีละน้อย ใบหน้าหวานจึงเชิดขึ้น พยายามกลั้นก้อนสะอื้นเอาไว้แล้วเอ่ยต่อ“เสียดายที่พ่อไม่ได้เห็นหนูใส่ชุดเจ้าสาว...บอกเลยว่าพ่อพลาดมาก ชุดที่เฮียซื้อให้หนูทั้งสวยแล้วก็แพงมากจริงๆ ...ครั้งนี้พ่อแพ้พนันแล้วนะที่บอกว่าหนูจะไม่ได้แต่งกับเฮียอะ ชาติหน้าถ้าเกิดเป็นพ่อลูกกันอีก ก็อย่าลืมจ่ายเงินให้หนูด้วยล่ะ” เธอเอ่ยติดตลกเมื่อนึกถึงเสียงบ่นจากผู้เป็นพ่อที่บอกว่าเธอดื้อขนาดนี้คงไม่มีทางได้แต่งกับงานกับเขาแน่ๆแต่สุดท้ายเธอก