All Chapters of CAN I? รักได้ไหม หนูไม่ดื้อ NC20+: Chapter 31 - Chapter 40

“อึก...ถะ ถอดกางเกงด้วยเหรอคะ”“ไม่ถอดแล้วจะแช่น้ำยังไง” เขาถามเสียงนุ่ม ปลดกางเกงและปราการชิ้นสุดท้ายออกจนร่างกายเปลือยเปล่าไปทั้งตัว“เฮีย...” เกวรินมองภาพตรงหน้าแล้วก็รู้สึกเหมือนตัวเองบื้อใบ้ไปชั่วขณะ ลำคอของเธอแห้งผากไปหมดเมื่อของลำเขื่องตรงหน้าชี้มาที่เธอ ตำแหน่งนี้มันลงตัวราวกับจับวาง เพราะเธอกำลังนั่งอยู่ในอ่าง ส่วนเขาก็ยืนด้านหน้า ทำให้ส่วนนั้นอยู่สูงประมาณริมฝีปากเธออย่างพอดิบพอดีอึก...สรุปใครอ่อยใครกันแน่เนี่ย“ทำความสะอาดมันหน่อยสิ” ภากรเอ่ยเสียงแหบพร่า มองใบหน้าน่ารักของเด็กสาวที่แดงก่ำอย่างหนักแล้วก็ยิ่งอดใจไม่ไหว ขยับเข้าไปใกล้จนท่อนเนื้อแข็งร้อนสัมผัสเข้าปากนุ่มนิ่มที่เขาคลั่งไคล้แทบบ้า“อึก...ของเฮียมันใหญ่จัง” เกวรินไม่ได้ตอบรับและไม่ได้ปฏิเสธ เธอชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้นสบตากับสายตาร้อนแรงของเขาแล้วก็รู้สึกวูบวาบไปทั้งตัว สุดท้ายจึงตัดสินใจโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ จับท่อนเนื้อยาวเกือบเท่าแขนของเธอเอาไว้ด้วยมือที่สั่นระริก แล้วค่อยๆ ใช้ลิ้นนุ่มแตะวนตรงหัวหยักมันวาวนั่นเบาๆ พลางสังเกตสีหน้าเขาไปด้วยแผล็บ จ๊วบบบ“อ่าส์...นั่นแหละ อมเข้าไป”“อืมมม~”“ซี้ดดด โคตรเสีย

หนึ่งเดือนต่อมา...ตึ๊ง~ของขวัญ : ใกล้ถึงยังงงเกี๊ยว : ใกล้แล้วๆนิ้วเรียวพิมพ์ข้อความตอบกลับไปแล้วหันมาคุยกับว่าที่คู่หมั้นที่ขับรถอยู่ข้างๆ“จอดตรงนี้เลยก็ได้ค่ะเฮีย ยัยขวัญกับเพื่อนจะพาไปซื้อเค้กก่อนเข้ามอ”“อืม...ตอนเย็นเดี๋ยวให้โชคมารับนะ เฮียน่าจะไม่ว่างไปกินข้าวด้วย”“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูกลับเองได้” เธอยิ้มบางตอบกลับไป เขาจึงหันกลับมามองอย่างแปลกใจเพราะปกติคนตัวเล็กมักจะอ้อนให้เขามารับอยู่เสมอ แต่รอบนี้ไม่มีแม้กระทั่งคำถามด้วยซ้ำว่าเขาติดธุระอะไรไม่รู้ทำไม เขารู้สึกเหมือนว่าอะไรบางอย่างมันเริ่มไม่เหมือนเดิม...“เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมดูแปลกๆ?”“เปล่านี่คะ” เธอตอบกลับไปเสียงใส หยิบกระเป๋าเตรียมจะลงจากรถเพราะว่ามาถึงร้านแล้ว“มีอะไรก็บอกเฮียนะ เข้าใจไหม”“เข้าใจค่า~” เกวรินหันไปยิ้มให้เขาทีหนึ่ง จากนั้นจึงเปิดประตูลงจากรถไป ของขวัญที่ยืนรออยู่หน้าร้านเห็นว่าเพื่อนตัวแสบมากับใครก็ส่งยิ้มกรุ้มกริ่มมาให้ทันที“สวัสดีค่ะเฮียภีม / สวัสดีค่ะ” เธอยกมือไหว้ชายหนุ่มอย่างมีมารยาท เพื่อนสาวในคณะฯ อีกคนที่ยืนอยู่ด้วยกันก็ยกมือไหว้ตาม“ครับ” เขาพยักหน้ารับแล้วส่งยิ้มให้น้อยๆ“วันนี้ว่างมา

วันต่อมา...“ทำไมกินน้อยจัง ลูกสาวแม่ไดเอทเหรอ?” ภาวดีแกล้งแซวลูกสาว หวังจะให้เธอยิ้มได้บ้างเพราะตลอดทางที่ขับรถพากลับมาที่บ้าน เธอเอาแต่ร้องไห้เงียบๆ ไม่ยอมเอ่ยปากอะไร คนเป็นแม่เห็นแล้วก็ปวดใจไม่น้อยเกวรินเป็นเด็กที่กินเก่งขนาดไหนทุกคนก็รู้ดี แต่นี่แตะข้าวไม่กี่คำก็นั่งนิ่งก่อนจะเหม่อลอยอีกแล้ว“เกี๊ยว...กินอีกหน่อยสิลูก แม่ตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะ”เห็นลูกสาวไม่มีทีท่าจะตอบสนองจึงตักกุ้งตัวโตในน้ำต้มยำให้อีกหลายตัว“หนูไม่ค่อยหิวน่ะค่ะ...ขอโทษนะคะแม่”“ขอโทษอะไรกัน ถ้ายังไม่หิวก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวแม่เอาเข้าตู้เย็นไว้อุ่นให้กินทีหลังก็ได้ เราไปเดินชอปปิงกันหน่อยดีไหม แม่ไม่ได้ซื้อชุดใหม่นานละ”“คือว่า...”“ไปเป็นเพื่อนแม่หน่อยน่า~ อยู่ในบ้านก็อุดอู้เปล่าๆ” เธอไม่อยากเห็นลูกสาวตัวน้อยนั่งหงอยแบบนี้อีกแล้ว อย่างน้อยๆ ได้ออกไปข้างนอก เปลี่ยนบรรยากาศบ้างจะได้รู้สึกดีขึ้น“เอางั้นก็ได้ค่ะ” เกวรินยิ้มตอบกลับไปเสียงเบา เธอเอาแต่คิดถึงเรื่องคนใจร้ายจนไม่เป็นอันทำอะไร ถ้าได้ใช้เวลาอยู่กับแม่คงจะสามารถลืมเรื่องของเขาไปได้บ้าง...ไม่นานสองแม่ลูกก็เดินทางมาถึงห้างสรรพสินค้าในตัวเมือง ระหว่างที่เดินเ

“ถ้าไม่อยากโดนจับกระแทกบนรถก็เงียบซะ” ภากรขู่เสียงต่ำอย่างนึกโมโห แค่เธอหนีเที่ยวก็มากพอแล้ว แต่นี่ยังจะมานั่งดื่มกับผู้ชายคนอื่นแล้วเถียงคำไม่ตกฟากอีกมันน่าจับมากระแทกให้หายดื้อนัก!“เอะอะเฮียก็ขู่ตลอดแหละ” เกวรินยกแขนขึ้นกอดอกพร้อมหันหน้าไปอีกด้าน ไม่อยากเถียงกับเขาอีก เพราะต่อให้พูดอะไรไป อีกฝ่ายก็คงไม่ยอมฟังเธออยู่ดีท่าทางดื้อรั้นของเด็กสาวตกอยู่ในสายตาของเขาอยู่ตลอดเวลา ภากรแค่นหัวเราะในลำคอทีหนึ่ง ดันกระพุ้งแก้มตัวเองแล้วลดความเร็วลงเล็กน้อยตั้งใจว่าไปถึงที่พักเมื่อไหร่จะจัดการกับเด็กดื้อหนีเที่ยวให้ลุกจากเตียงไม่ขึ้นเลยคอยดู!@วิลล่าหรูของภากร“ลงมา”“….”“เกี๊ยว อย่าทำให้เฮียโมโหไปมากกว่านี้”ดวงตาคมกริบมองใบหน้าเชิดรั้นของเด็กดื้อที่ไม่ยอมลงมาสักทีแล้วก็เริ่มทนไม่ไหว ไม่รอให้เธออนุญาตก็อุ้มร่างอวบอิ่มในชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าฝ้ายสีขาวลงมาจากรถ แล้วตรงดิ่งเข้าไปในด้านในวิลล่าทันที“เฮีย! หนูจะเดินเองค่ะ ปล่อยหนูนะ!” เกวรินดิ้นรนพยายามหนีจากอ้อมแขนของอีกฝ่ายด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่เขากลับตีหน้านิ่งอย่างไม่รู้สึกรู้สา ไม่ฟังความเห็นอะไรก็อุ้มเธอไปที่เตียงแล้วปล่อยเธอลงอย่างไม่เบาน

วันต่อมา...“ครับน้าภา...ครับ ไม่ต้องเป็นห่วงครับ” ภากรโทรคุยกับนวมลแม่ของเด็กสาวตั้งแต่เช้าตรู่ รายงานให้รู้ว่าตอนนี้คนตัวเล็กอยู่กับเขาอย่างปลอดภัยดี แม้เมื่อคืนจะส่งข้อความไปบอกแล้วก็ตามคุยเสร็จเขาก็ค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปในห้อง เห็นเด็กสาวยังคงนอนหลับปุ๋ยอยู่บนนั้นก็พ่นลมหายใจออกมาทีหนึ่งอย่างนึกโล่งอกที่ไม่เห็นคราบน้ำตาบนใบหน้าหวานแล้ว“เฮียคิดถึงหนูมากเลยรู้ไหม...” เขาเอ่ยเสียงเบาขณะที่ยื่นมือไปเกลี่ยแก้มใสอย่างทะนุถนอมเมื่อคืนเด็กสาวเอาแต่ร้องไห้และไล่เขาออกจากห้อง เขาก็เลยจำใจต้องทำตามที่เธอบอก แต่ก็ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูจนดึกดื่น รอจนกระทั่งมั่นใจว่าเธอหยุดร้องไห้และหลับไปแล้วจึงเดินเข้าไปเช็ดหน้าเช็ดตัวให้ ก่อนจะเดินออกไปนอนที่โซฟาคนเดียว“อื้อ~”เสียงหวานครางงึมงำ พลิกตัวหันไปอีกด้านเมื่อถูกอะไรบางอย่างรบกวนการนอน ภากรยกยิ้มขึ้นน้อยๆ ก้มลงไปหอมแก้มใสแล้วจัดผ้าห่มให้เธออีกรอบ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอาบน้ำแต่งตัว และเตรียมมื้อเช้าไว้รอระหว่างที่เธอยังหลับอยู่2 ชั่วโมงต่อมา...“หนูจะกลับบ้านค่ะ”เสียงแข็งของเด็กสาวเอ่ยขึ้นขณะที่นั่งกอดอกไขว่ห้างอยู่ตรงปลายเตียง เมื่อครู่เขาเข้าม