CAN I? รักได้ไหม หนูไม่ดื้อ NC20+

“อย่าบอกนะว่าลืมจริงๆ อะ” เกวรินกอดอกหันไปมองคนตัวโตตาขวางอย่างแง่งอน“ก็ลืมจริงๆ นั่นแหละ...”“เฮีย!”“หึ...เลิกพูดอะไรไร้สาระได้แล้ว สรุปจะกินอะไร ใกล้จะถึงปั๊มแล้ว เดี๋ยวลงไปซื้อให้”“ชิ...กินอะไรก็ได้ค่ะ เอาแค่ไส้กรอกห้าไม้ ชาเขียวปั่นแก้วใหญ่หวานมากหนึ่งแก้ว แล้วก็ซาลาเปาสองลูก กับเลย์อีกสองถุงแค่นี้พอ ตอนนี้หนูกินอะไรไม่ค่อยลงน่ะค่ะ”รายการอาหารที่เด็กสาวร่ายยาวมาเมื่อครู่ทำเอาหลุดยิ้มออกมาจนได้ เขาส่ายหน้าไปมาอย่างจนใจกับท่าทางที่ดูแง่งอนแต่ก็ยังห่วงเรื่องของกินของเธอ“โอเค...งั้นระหว่างเฮียไปซื้อของ อยากเข้าห้องน้ำก็รีบเข้าแล้วมาเจอกันที่รถนะ”“เข้าใจแล้วค่ะ”เธอตอบกลับไปเสียงเบา ยังรู้สึกน้อยใจอยู่บ้างเรื่องที่เขาบอกว่าจำเรื่องสัญญาเมื่อหลายปีก่อนไม่ได้ แต่ก็ไม่อยากจะงอแงใส่เขามากนักเพราะจำได้ดีว่าเขาเคยบอกว่าไม่ชอบเด็กดื้อเอาแต่ใจ พอคิดถึงเรื่องเมื่อตอนนั้น มุมปากของเธอก็ยกยิ้มขึ้นอย่างอารมณ์ดี‘โตขึ้นจะแต่งกับหนูจริงๆ ใช่ไหมคะ’ เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงตัวเล็กในวัยเพียง 8 ขวบ เอ่ยถามตาแป๋ว ขณะที่กำลังนั่งทำการบ้านอยู่ในห้องนั่งเล่นใกล้ๆ กับเด็กชายที่ดูโตกว่ามากซึ่งกำลังอ่าน

วันต่อมาก๊อก ก๊อก ก๊อก“เกี๊ยว ตื่นหรือยัง?”ภากรเคาะประตูเรียกหน้าห้อง พอไม่ได้ยินเสียงขานรับจึงกดมือถือโทรหาเธอ เพราะตอนนี้มันก็สายมากแล้ว กลัวว่าเด็กกินจุแบบเธอจะปวดท้องเอาถ้าไม่ได้ทานอะไรตอนเช้า“หรือว่าจะยังไม่ตื่น...เกี๊ยว! ถ้าไม่รีบออกมาเฮียกินหมดนะ” เขาตะโกนเรียกอีกรอบหลังจากโทรไม่ติด เตรียมจะเคาะประตูอีกครั้ง ทว่าไม่นานประตูก็เปิดออกแอดดดด“มอนิ่งค่ะเฮียภีม~”“กะ เกี๊ยว...” ภากรถึงกับชะงักไปครู่ใหญ่เมื่อมองร่างเย้ายวนตรงหน้าวันนี้เธอสวมเสื้อยืดโอเวอร์ไซซ์คลุมก้นสีขาว ด้านในเห็นเป็นชุดชั้นในลูกไม้สีขาวทั้งบนและล่าง ซึ่งเสื้อตัวนี้มันบางมากจนเห็นทะลุปรุโปร่งไปทั้งตัวอวดทรวดทรงองค์เอวที่อวบอึ๋มไปทุกส่วน จนเขาเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ในลำคอก็รู้สึกแห้งผากไปหมด“เฮียภีมทำอะไรเหรอคะ หอมจัง” เกวรินเห็นว่าแผนอ่อยของตัวเองได้ผลก็ยิ้มกริ่ม ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ แล้วเขย่งปลายเท้าขึ้นจูบแก้มเขาเบาๆจุ๊บ!“เกี๊ยว!”“แค่มอนิ่งคิสเองค่ะ ไม่เห็นต้องทำหน้าดุขนาดนั้นเลย” เธอยู่ปากน้อยๆ อย่างไม่สำนึกผิด ก่อนจะเดินทอดน่องไปที่ห้องอาหารซึ่งส่งกลิ่นหอมจนเธอรู้สึกน้ำลายสอขึ้นมา จนเกือบลืมปฏิบัติก

2 ชั่วโมงต่อมา“เดี๋ยวหนูมานะคะ”“จะไปไหน”“ไป...เอ่อ ไปเข้าห้องน้ำค่ะ” เกวรินฉีกยิ้มกว้าง พยายามโกหกให้เนียนที่สุด เพราะไม่อยากให้เขารู้ว่าจะไปทำอะไร“รีบไปรีบมา เฮียไปรอร้านนั้นนะ” ภากรพยักหน้ารับรู้...รู้ว่าเธอโกหก...แต่คิดว่าเด็กสาวคงคิดแผนการอะไรอีกตามเคย เลยเล่นไปตามน้ำอย่างที่ทำ เพราะไม่อยากทำให้เธอหมดสนุกไปเสียก่อน“โอเคค่ะ เดี๋ยวมานะคะเฮีย”สิ้นเสียง เกวรินก็ก้าวฉับๆ เดินไปร้านเสื้อผ้าที่เล็งเอาไว้อย่างอารมณ์ดีเข้ามาถึง ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยแพขนตางอนก็กวาดมองรอบๆ ร้านอย่างนึกสนุก ยกมือถือขึ้นมากดถ่ายรูปแล้วส่งไปในไลน์เพื่อถามความเห็นจาก ‘ของขวัญ’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอเกี๊ยว : sent a photo. : ชุดนี้ดีมะของขวัญ : เริ่ดดดดด : ยั่วเพศมากเว่อร์~เกี๊ยว : แกว่าใส่ชุดนี้จะโดนเฮียไล่ออกจากคอนโดไหมอะ : ชุดนี้แรงกว่าเมื่อเช้าอีกนะขวัญของขวัญ : ไม่ลองไม่รู้เกี๊ยว : อ้าว สรุปยังไงของขวัญ : โอ๊ยยย แกจะกลัวอะไรอีก : โดนไล่ออกมาจากคอนโดตั้งกี่รอบแล้ว : โดนไล่อีกสักทีจะเป็นอะไรไปเกี๊ยว : ยัยขวัญ!ของขวัญ : หยอกกกก

กลางดึกตึ๊ง~ภากรนอนพลิกตัวอยู่นานก็ไม่หลับ พอได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นจึงลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง แล้วหยิบมือถือเครื่องหรูขึ้นมาดูว่ามีใครทักมากลางดึกแบบนี้เกี๊ยว : เฮียหลับยังงงดวงตาคมกริบอ่านข้อความนั่นแล้วก็พ่นลมหายใจออกมาทีหนึ่ง แล้วพิมพ์ตอบกลับไปภีม : ยังเกี๊ยว : ใจตรงกันเลย~“หึ...” เขาหลุดยิ้มออกมาน้อยๆ กับความน่ารักของเด็กสาว สักพักเสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้นก๊อก ก๊อก ก๊อก“เฮียภีมขา~ เปิดประตูให้หนูหน่อย~” เสียงเกวรินตะโกนเรียกหน้าประตูทำให้เขารู้สึกประหลาดใจไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้น ร่างสูงก็ลุกขึ้นจากที่นอน ตรงไปเปิดประตูให้เด็กสาวที่ยืนรออยู่หน้าห้องด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งเช่นเคยแอดดดด“ทำไมไม่นอน”“หนูนอนไม่หลับค่ะ ขอเข้าไปนั่งข้างในสักแป๊บได้ไหม” เกวรินพูดเสียงเบา ยืนกอดหมอนอ้อนเขาตราปริบๆ ภากรเห็นแล้วก็ใจอ่อนยวบ พ่นลมหายใจออกมาทีหนึ่งแล้วดึงคนตัวเล็กเข้ามาข้างใน“ดึกแล้วนะเกี๊ยว ทำไมไม่นอน”“อ่าว...ทีเฮียยังไม่นอนเลย”“ยังจะเถียงอีก” เขาตวัดสายตามองเด็กสาวเชิงดุ เธอเลยก้มหน้างุดไม่ได้เถียงเขาต่อ เดินมาถึงโซฟาตัวยาวในห้องก็หย่อนตัวลงนั่งแล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขา

“ขะ ขอโทษค่ะท่านประธาน” เธอคนนั้นรีบค้อมศีรษะพร้อมเอ่ยขอโทษอย่างนึกหวาดกลัว ผิดพลาดครั้งแรกนั้นยังสามารถให้อภัยได้ แต่แน่นอนว่าไม่มีใครอยากโดนหมายหัวจากท่านประธานสุดเนี้ยบคนนี้ภากรเหลือบมองหล่อนด้วยสายตาเย็นชา กำชับเรื่องที่เขามอบหมายให้ฟังอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะเดินออกจากห้องประชุมไป คล้อยหลังประธานหนุ่มก็ได้ยินเสียงหลายคนถอนหายใจอย่างโล่งอกกับบรรยากาศอัดอึดเมื่อครู่“ตารางช่วงบ่ายมีอะไรบ้าง”เมื่อเข้ามาให้ห้องทำงานหรูส่วนตัว ภากรก็หยิบมือถือขึ้นมาเช็กข้อความจากคนตัวเล็ก ในขณะที่เลขาสาวกำลังยืนแจกแจงแผนในช่วงบ่ายให้เขาฟังด้วยน้ำเสียงฉะฉานเธอเห็นสีหน้าเขาดูไม่ค่อยดีนัก หลายวันมานี้ก็โหมทำงานมากกว่าปกติจนพนักงานในบริษัทหัวหมุนกันไปหมด ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านประธานหนุ่มกันแน่“เอ่อ...เย็นนี้คุณภากรจะทานอะไรไหมคะ ข้าวจะได้เตรียมไว้-...”“ไม่ต้อง คุณออกไปได้แล้ว”เสียงทุ้มตอบกลับไปโดยไม่หันไปมองหน้าแม้เพียงนิด‘น้ำข้าว’ จึงค้อมศีรษะให้เขาเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวออกไปจากห้องด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยวกับความเย็นชาของท่านประธาน แม้ว่าจะเธอทำงานเป็นเลขาให้เขามาหลายปีแล้ว แต่รังสี