CAN I? รักได้ไหม หนูไม่ดื้อ NC20+

CAN I? รักได้ไหม หนูไม่ดื้อ NC20+

last updateÚltima actualización : 2026-01-08
Por:  Beefy CatEn curso
Idioma: Thai
goodnovel18goodnovel
No hay suficientes calificaciones
105Capítulos
3.1Kvistas
Leer
Agregar a biblioteca

Compartir:  

Reportar
Resumen
Catálogo
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP

ใจแข็งไปเถอะ สักวันหนูจะทำให้อย่างอื่น ‘แข็ง’ กว่านี้อีก! ป.ล.นิยายเรื่องนี้ไม่มีนอกกาย ไม่มีนอกใจ มีแต่ความคลั่งรักจัดเต็มค่ะ

Ver más

Capítulo 1

EP.1 : ว่าที่คู่หมั้น (1)

彼女の娘は死んだ。

葬式もなければ、埋葬もない。

普通の墓を買うお金すらなかった。

黒い骨壷――

それが咲紀(さき)のすべて。

火葬場の待合室に設置されたテレビには、贅を極めた結婚式の中継が映っていた。

新郎は彼女が離婚したばかりの元夫、そして咲紀の実の父。

新婦は、彼がずっと忘れられなかった元カノ。

彼はついに望みを叶えたのだ。

関水蒼空(せきみず そら)は骨壷を胸に抱え、火葬場から出た。

外では雨が降っていた。

火葬場で働く若い女性が、ためらいながらも声をかけた。

「奥様、外はすごい雨です......お迎えは来てますか?」

蒼空は骨壷を見下ろし、顔色はまるで死人のように白かった。

迎えに来る人などいるはずがない。

彼女にとって唯一の家族である男は、今まさに元カノと結婚式の真っ最中。

母娘のことなど気にかける暇もない。

きっと娘が亡くなったことすら、知らないだろう。

仮に知っていたとしても、彼は決して来たりはしない。

松木瑛司(まつぎ えいじ)は、彼女を心底憎んでいた。

その憎しみは娘にまで及んだ。

数日前、久米川瑠々(くめがわ るる)が運転する車が、彼女と咲紀が乗ったバスに衝突した。

咲紀は重傷を負い、その場で意識を失った。

混乱の中、彼女は人混み越しに瑛司の姿を見つけた。

救いを求めるように、彼のもとへ駆け寄った。

「瑛司、咲紀がケガしてる......早く病院にいかないと......お願い、病院に連れてって......」

だが瑛司は彼女を突き飛ばし、頭を打った彼女は地面に崩れ落ち、目が回った。

「そんな古臭い芝居、誰が信じると思ってるんだ」

そう言い捨てると、彼は慌てた様子で瑠々の息子を抱き上げ、救急車へと向かった。

蒼空は朦朧としながら、彼のズボンの裾を掴み、地面にひれ伏すように縋った。

「お願い......咲紀はあなたの娘なのよ......助けてあげて......」

だが瑛司は冷たい目で彼女を見下ろし、言い放った。

「何度言えばわかる。俺の子供は瑠々が産んだ子だけだ。

お前も、お前の子供も、俺にとってはただのゴミだ。離婚届の件、早く終わらせろ」

そう言って、彼は彼女を蹴り飛ばし、軽い擦り傷しか負っていない男の子を抱えて救急車に乗り込んだ。

そのせいで、たった三十分の遅れが致命傷となり、咲紀は救えなかった。

蒼空の心は、そこで完全に壊れた。

彼に抱えられていたその男の子は、今、彼と瑠々の結婚式でフラワーボーイとしてリングを運んでいる。

蒼空は乾いた笑みを浮かべ、声は掠れていた。

「自分で帰れますので。ご心配、ありがとうございます」

彼女は雨の中へと歩き出した。

火葬場の職員は彼女の背中を見つめ、何か言いかけてやめた。

もう充分すぎるほど尽くしたのだ。

これ以上関われば、松木社長の怒りを買いかねない。

蒼空は雨の中、骨壷に上着をかけ、それを抱くようにして身を丸め、嵐から守った。

「咲紀、お母さんが守ってあげるからね」

雨の帳を突き破るように、強いライトとクラクションの音が響き、一台の黒いマイバッハが彼女の横に停まった。

だが、彼女は足を止めることなく、ひたすら前へと歩き続けた。

......

三十分後。

元は彼女と瑛司の新婚宅だったその家――

今や瑠々との新婚宅は、祝いの装飾で華やかに彩られていた。

ずぶ濡れた蒼空がリビングに立っていた。

その姿はその空間に全く馴染んでいなかった。

使用人たちは、濡れた彼女が床を汚さぬよう、玄関から奥へは入れさせなかった。

彼女は静かに骨壷を足元に置き、ポケットから雨に濡れた離婚届を取り出して手渡した。

使用人は書類を受け取ると、つま先で骨壷を蹴飛ばした。

「なんだよこれは。さっさと持ち出しなさいよ」

上着がずれて、骨壷の端が露わになる。

刻まれた名前に目を留めた使用人の表情が固まった。

それは、蒼空の娘の名だった。

蒼空は黙って上着を引き寄せ、背を向けて家を出ていった。

一時間後、近くの海辺。

蒼空は骨壷を胸に抱きしめながら、海へと足を踏み入れた。

顔は血の気を失い、目には確かな決意が宿っていた。

「咲紀、大丈夫よ。お母さん、死んでもずっと一緒だから」

海水が、徐々に彼女の全身を覆っていった。

......

結婚式会場。

瑠々が着替えを終え、休憩室から出てきた。

ワインレッドのドレスが彼女の美しさを引き立て、その姿はまるで花のようだった。

「瑛司、お客さんが待ってるわ。一緒に行きましょう?」

瑠々は白く細い手を差し出す。

「ああ」

瑛司は優しいまなざしでその手を取り、二人は手を繋いで休憩室を出ようとした。

その瞬間、アシスタントが慌てて飛び込んできた。

「松木社長......関水さんが海に身を投げました!」

場が静まりかえり、誰かが口を開いた。

「ちょっと、松木社長はもう彼女と離婚してるわよ。生きようが死のうが関係ないでしょ。今日が何の日か分かってる?」

だが次の瞬間、瑛司の表情が凍りついた。

彼はアシスタントに詰め寄り、声を震わせた。

「何を言ってるんだ......あり得ない。どうせまた蒼空の嘘だろ?あんな狡猾な女が、死ぬなんて......」

アシスタントの声は震えていた。

「本当です、松木社長。先ほど、救助隊が海から彼女の遺体を引き上げました。それと......

それと、娘さんの骨壷も一緒に......」

誰もが思っていた。

あの瑛司が蒼空のことで動揺するはずがないと。

だが、彼の顔色は一変し、目元が強く引き締まり、視線の先を鋭く睨みつけていた。

誰も声を発せず、誰も動けなかった。

目を合わせることすらためらった。

そんな中、瑠々だけが彼に駆け寄り、手を取って優しく囁く。

「瑛司......?」

だが瑛司は彼女を一瞥すらせず、その手を振り払って背を向けた。

瑠々の顔から、一瞬で血の気が引いた。

Expandir
Siguiente capítulo
Descargar

Último capítulo

Más capítulos
Sin comentarios
105 Capítulos
EP.1 : ว่าที่คู่หมั้น (1)
แอดดดเสียงเปิดประตูเข้ามา ทำให้เจ้าของใบหน้าน่ารักหันไปมองทางต้นเสียง เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็ฉีกยิ้มหวานส่งไปให้ทันที“เสร็จหรือยังเกี๊ยว พี่เขามานั่งรอสักพักแล้วนะ”“ใกล้เสร็จแล้วค่า~ เดี๋ยวหนูตามลงไปนะคะ”เสียงของ ‘เกวริน’ ตอบรับเสียงใส ก่อนจะหันมามองกระจกหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปัดแก้มและเติมลิปกลอสสีชมพูหวานอย่างเร่งรีบ“อย่าให้รอนานนักล่ะ รีบๆ ลงมาได้แล้ว กว่าเดินทางถึงกรุงเทพ เดี๋ยวก็มืดค่ำเสียก่อน”“ค่าๆ เดี๋ยวรีบตามไปค่า~”ว่าแล้วร่างอวบอิ่มในชุดเดรสสีชมพูแขนตุ๊กตาก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ หมุนตัวไปมาหน้ากระจกอยู่หลายที จนมั่นใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยจึงรีบไปลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกจากห้องไปอย่างทุลักทุเลทางฝั่งของ ‘ภากร’ ซึ่งกำลังนั่งคุยกับผู้เป็นแม่ของเด็กสาวอยู่ด้านล่าง พอเหลือบเห็นเจ้าของร่างอวบอิ่มเดินลงมาจากบันได ก็ลุกขึ้นแล้วไปช่วยเธอถือกระเป๋าเดินทางใบนั้นอย่างที่ทำเป็นประจำ“เอามา เฮียช่วย”“อุ้ย...ขอบคุณค่ะเฮียภีม”เกวรินฉีกยิ้มสดใสส่งไปให้ ‘ว่าที่คู่หมั้น’ สุดหล่อของตัวเองอย่างนึกขอบคุณ ทว่าอีกฝ่ายก็ยังคงตีหน้านิ่งเหมือนเดิม และตอบกลับมาว่า ‘อืม’ เพียงคำเดียวเท่านั้นปกติแล้ว เ
Leer más
EP.1 : ว่าที่คู่หมั้น (2)
“อย่าบอกนะว่าลืมจริงๆ อะ” เกวรินกอดอกหันไปมองคนตัวโตตาขวางอย่างแง่งอน“ก็ลืมจริงๆ นั่นแหละ...”“เฮีย!”“หึ...เลิกพูดอะไรไร้สาระได้แล้ว สรุปจะกินอะไร ใกล้จะถึงปั๊มแล้ว เดี๋ยวลงไปซื้อให้”“ชิ...กินอะไรก็ได้ค่ะ เอาแค่ไส้กรอกห้าไม้ ชาเขียวปั่นแก้วใหญ่หวานมากหนึ่งแก้ว แล้วก็ซาลาเปาสองลูก กับเลย์อีกสองถุงแค่นี้พอ ตอนนี้หนูกินอะไรไม่ค่อยลงน่ะค่ะ”รายการอาหารที่เด็กสาวร่ายยาวมาเมื่อครู่ทำเอาหลุดยิ้มออกมาจนได้ เขาส่ายหน้าไปมาอย่างจนใจกับท่าทางที่ดูแง่งอนแต่ก็ยังห่วงเรื่องของกินของเธอ“โอเค...งั้นระหว่างเฮียไปซื้อของ อยากเข้าห้องน้ำก็รีบเข้าแล้วมาเจอกันที่รถนะ”“เข้าใจแล้วค่ะ”เธอตอบกลับไปเสียงเบา ยังรู้สึกน้อยใจอยู่บ้างเรื่องที่เขาบอกว่าจำเรื่องสัญญาเมื่อหลายปีก่อนไม่ได้ แต่ก็ไม่อยากจะงอแงใส่เขามากนักเพราะจำได้ดีว่าเขาเคยบอกว่าไม่ชอบเด็กดื้อเอาแต่ใจ พอคิดถึงเรื่องเมื่อตอนนั้น มุมปากของเธอก็ยกยิ้มขึ้นอย่างอารมณ์ดี‘โตขึ้นจะแต่งกับหนูจริงๆ ใช่ไหมคะ’ เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงตัวเล็กในวัยเพียง 8 ขวบ เอ่ยถามตาแป๋ว ขณะที่กำลังนั่งทำการบ้านอยู่ในห้องนั่งเล่นใกล้ๆ กับเด็กชายที่ดูโตกว่ามากซึ่งกำลังอ่าน
Leer más
EP.2 : แผนการอ่อย (1)
“เฮ้อออ...เฮียภีมขา ทำไงดีคะ หนูลืมเอาคีย์การ์ดคอนโดมา ว้า~ แย่จัง...ลืมของสำคัญได้ไงน้า~”เสียงหวานของเกวรินเอ่ยขึ้นเหมือนรู้สึกผิดเต็มประดา ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“เกี๊ยว...เฮียไม่เล่น” ภากรกดเสียงต่ำ หันไปมองเด็กสาวที่นั่งทำตาปริบๆ อยู่ข้างๆ อย่างคาดโทษ“โถ่...เฮียอะ ให้หนูไปค้างห้องเฮียแค่ไม่กี่วันเอง แป๊บเดียวก็สิ้นเดือนแล้ว นะๆๆๆ”“ไปติดต่อนิติ ขอคีย์การ์ดอันใหม่”“ไม่เอา~”“งั้นไปนอนโรงแรม”“ง่ะ...เฮียให้หนูไปนอนด้วยน้า~”ว่าแล้วก็กอดแขนล่ำๆ ของอีกฝ่ายไว้แน่น มองเขาตาแป๋วอย่างน่าสงสารเผื่อเขาจะใจอ่อนบ้าง“ไม่ได้”“แต่แม่ฝากหนูไว้ให้เฮียดูแลแล้วนะ ถ้าเฮียผิดคำพูดมันจะไม่ดีเอานา~”“นี่วางแผนมาแล้วใช่ไหม?” เขาหรี่ตาลงมองคนตัวเล็ก รู้ดีว่านี่ต้องเป็นแผนการของเด็กสาวอย่างแน่นอนรอบก่อนที่มาเล่นในห้องเขาก็แกล้งหลับไม่ยอมกลับห้อง จนต้องอุ้มออกไปส่งที่คอนโดด้วยตัวเอง แต่เธอก็ไม่วายงอแงตลอดทาง จะนอนค้างกับเขาให้ได้ให้ตาย...ทำไมนับวันยิ่งดื้อแบบนี้!“ปะ เปล่านะคะ”“โทรไปบอกน้าภาดีไหมว่าเด็กดื้องอแงจะไปค้างห้องเฮีย?”“เฮียอ่า~ อย่าขู่หนูสิคะ ปกติหนูก็ไปเล่นห้องเฮียอยู่แล้ว แค่
Leer más
EP.2 : แผนการอ่อย (2)
วันต่อมาก๊อก ก๊อก ก๊อก“เกี๊ยว ตื่นหรือยัง?”ภากรเคาะประตูเรียกหน้าห้อง พอไม่ได้ยินเสียงขานรับจึงกดมือถือโทรหาเธอ เพราะตอนนี้มันก็สายมากแล้ว กลัวว่าเด็กกินจุแบบเธอจะปวดท้องเอาถ้าไม่ได้ทานอะไรตอนเช้า“หรือว่าจะยังไม่ตื่น...เกี๊ยว! ถ้าไม่รีบออกมาเฮียกินหมดนะ” เขาตะโกนเรียกอีกรอบหลังจากโทรไม่ติด เตรียมจะเคาะประตูอีกครั้ง ทว่าไม่นานประตูก็เปิดออกแอดดดด“มอนิ่งค่ะเฮียภีม~”“กะ เกี๊ยว...” ภากรถึงกับชะงักไปครู่ใหญ่เมื่อมองร่างเย้ายวนตรงหน้าวันนี้เธอสวมเสื้อยืดโอเวอร์ไซซ์คลุมก้นสีขาว ด้านในเห็นเป็นชุดชั้นในลูกไม้สีขาวทั้งบนและล่าง ซึ่งเสื้อตัวนี้มันบางมากจนเห็นทะลุปรุโปร่งไปทั้งตัวอวดทรวดทรงองค์เอวที่อวบอึ๋มไปทุกส่วน จนเขาเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ในลำคอก็รู้สึกแห้งผากไปหมด“เฮียภีมทำอะไรเหรอคะ หอมจัง” เกวรินเห็นว่าแผนอ่อยของตัวเองได้ผลก็ยิ้มกริ่ม ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ แล้วเขย่งปลายเท้าขึ้นจูบแก้มเขาเบาๆจุ๊บ!“เกี๊ยว!”“แค่มอนิ่งคิสเองค่ะ ไม่เห็นต้องทำหน้าดุขนาดนั้นเลย” เธอยู่ปากน้อยๆ อย่างไม่สำนึกผิด ก่อนจะเดินทอดน่องไปที่ห้องอาหารซึ่งส่งกลิ่นหอมจนเธอรู้สึกน้ำลายสอขึ้นมา จนเกือบลืมปฏิบัติก
Leer más
EP.3 : เฮียไม่ได้หึง (1)
@ห้างสรรพสินค้าขณะที่เดินเข้าไปในห้าง เกวรินก็พิมพ์คุยอะไรบางอย่างในมือถือไม่หยุดจนเกือบจะเดินชนเข้ากับคนอื่นอยู่หลายที จนภากรต้องเป็นฝ่ายจูงมือให้เธอเดินตาม เด็กสาวถึงยอมละความสนใจจากมือถือแล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มหวานให้เขา“มือเฮียใหญ่จัง...หนูชอบ”ว่าแล้วก็ประสานนิ้วมือเข้ากับเขาแล้วแกว่งไปมาอย่างอารมณ์ดี ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยมา ไม่บ่อยนักที่เฮียจะเป็นฝ่ายจับมือเธอก่อนแบบนี้ มีแค่เธอที่อ้อนกึ่งบังคับจับมือเขาเองมากกว่า“ไม่เล่นมือถือต่อแล้วหรือไง”“ทำไมคะ น้อยใจเหรอ?”“เปล่า...” เขาปฏิเสธเสียงเรียบ ทว่าใบหน้ากลับแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเขาไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นักกับเรื่องเมื่อครู่“หนูคุยกับแม่ค่า~ ไม่ได้คุยกับผู้ชาย เฮียไม่ต้องหึงน้า”“ไร้สาระ...”“ชิ ว่าหนูตลอดเลย” เธอยู่ปากน้อยๆ ไม่ได้แซวอะไรเขาอีก“แล้วได้บอกแม่หรือยังว่ามานอนที่ห้องเฮีย”“บอกแล้วค่ะ แม่บอกว่านอนยาวๆ เลย ไม่ต้องห่วง แม่โอเค”“เกี๊ยว...เอาดีๆ”“แหะๆ ไม่กล้าบอกค่ะ เฮียอย่าบอกแม่นะ หนูกลัวโดนดุ”“แต่ไม่กลัวเฮียดุว่างั้น?”“ถึงเฮียดุ แต่ได้ค้างห้องเฮีย หนูก็ยอมค่ะ” เธอยิ้มแป้นอย่างภูมิใจ แม้จะรู้สึกผิดที่โกหกแม่ แต่เรื่องค้
Leer más
EP.3 : เฮียไม่ได้หึง (2)
2 ชั่วโมงต่อมา“เดี๋ยวหนูมานะคะ”“จะไปไหน”“ไป...เอ่อ ไปเข้าห้องน้ำค่ะ” เกวรินฉีกยิ้มกว้าง พยายามโกหกให้เนียนที่สุด เพราะไม่อยากให้เขารู้ว่าจะไปทำอะไร“รีบไปรีบมา เฮียไปรอร้านนั้นนะ” ภากรพยักหน้ารับรู้...รู้ว่าเธอโกหก...แต่คิดว่าเด็กสาวคงคิดแผนการอะไรอีกตามเคย เลยเล่นไปตามน้ำอย่างที่ทำ เพราะไม่อยากทำให้เธอหมดสนุกไปเสียก่อน“โอเคค่ะ เดี๋ยวมานะคะเฮีย”สิ้นเสียง เกวรินก็ก้าวฉับๆ เดินไปร้านเสื้อผ้าที่เล็งเอาไว้อย่างอารมณ์ดีเข้ามาถึง ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยแพขนตางอนก็กวาดมองรอบๆ ร้านอย่างนึกสนุก ยกมือถือขึ้นมากดถ่ายรูปแล้วส่งไปในไลน์เพื่อถามความเห็นจาก ‘ของขวัญ’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอเกี๊ยว : sent a photo. : ชุดนี้ดีมะของขวัญ : เริ่ดดดดด : ยั่วเพศมากเว่อร์~เกี๊ยว : แกว่าใส่ชุดนี้จะโดนเฮียไล่ออกจากคอนโดไหมอะ : ชุดนี้แรงกว่าเมื่อเช้าอีกนะขวัญของขวัญ : ไม่ลองไม่รู้เกี๊ยว : อ้าว สรุปยังไงของขวัญ : โอ๊ยยย แกจะกลัวอะไรอีก : โดนไล่ออกมาจากคอนโดตั้งกี่รอบแล้ว : โดนไล่อีกสักทีจะเป็นอะไรไปเกี๊ยว : ยัยขวัญ!ของขวัญ : หยอกกกก
Leer más
EP.4 : ชุดนอนวาบหวิว (1)
หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ เกวรินก็อ้อนให้ว่าที่คู่หมั้นไปร้านคาเฟ่ดัง ตกเย็นก็แวะซื้อขนมเข้าห้องเล็กน้อย และด้วยความเพลียจากการเดินทางเมื่อวาน บวกกับการเที่ยวเล่นในวันนี้ ระหว่างทางที่ขับกลับคอนโด เด็กสาวจึงผล็อยหลับไปอย่างง่ายดาย กว่าจะตื่นอีกทีก็เป็นตอนที่ภากรอุ้มเธอขึ้นมานอนบนเตียงนุ่มแล้ว“อื้อ~…เฮียภีมขา นอนเป็นเพื่อนหนูหน่อย” เธอปรือตามองคนตัวโตที่กำลังห่มผ้าให้ ดึงข้อมือหนาเต็มไปด้วยเส้นเอ็นของเขาเอาไว้อย่างออดอ้อน“เฮียต้องไปเคลียร์งาน” ภากรตอบเสียงเบา ลูบผมนุ่มของเด็กสาวอย่างอ่อนโยน“ไหนบอกวันนี้ไม่ทำงานไงคะ”“อย่าดื้อสิเกี๊ยว”“แต่ว่า...”“ถ้าไม่ให้ทำงานคืนนี้ พรุ่งนี้เช้าได้อยู่ห้องคนเดียวนะ จะเอาแบบนั้นไหม”“ไม่เอาค่ะ” เกวรินตอบกลับไปทันควัน ยู่ปากน้อยๆ อย่างเสียดาย อยากให้เขานอนเฝ้าเหมือนสมัยเรียนประถมต้น แต่ก็เข้าใจว่าเขามีภาระหน้าที่ของตัวเองที่ต้องจัดการเธอไม่ดื้อแล้วเธออยากเป็นเด็กดีของเฮีย...“งั้นฝันดีนะครับ ค่ำๆ เดี๋ยวปลุกไปอาบน้ำกินข้าว”“อื้อ...สู้ๆ นะคะเฮียภีมคนเก่งของหนู” เธอคลี่ยิ้มหวานส่งไปให้ก่อนจะปิดปากหาววอดแล้วปิดเปลือกตาลงช้าๆ ภากรเห็นแบบนั้นหัวใจแกร่ง
Leer más
EP.4 : ชุดนอนวาบหวิว (2)
กลางดึกตึ๊ง~ภากรนอนพลิกตัวอยู่นานก็ไม่หลับ พอได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นจึงลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง แล้วหยิบมือถือเครื่องหรูขึ้นมาดูว่ามีใครทักมากลางดึกแบบนี้เกี๊ยว : เฮียหลับยังงงดวงตาคมกริบอ่านข้อความนั่นแล้วก็พ่นลมหายใจออกมาทีหนึ่ง แล้วพิมพ์ตอบกลับไปภีม : ยังเกี๊ยว : ใจตรงกันเลย~“หึ...” เขาหลุดยิ้มออกมาน้อยๆ กับความน่ารักของเด็กสาว สักพักเสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้นก๊อก ก๊อก ก๊อก“เฮียภีมขา~ เปิดประตูให้หนูหน่อย~” เสียงเกวรินตะโกนเรียกหน้าประตูทำให้เขารู้สึกประหลาดใจไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้น ร่างสูงก็ลุกขึ้นจากที่นอน ตรงไปเปิดประตูให้เด็กสาวที่ยืนรออยู่หน้าห้องด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งเช่นเคยแอดดดด“ทำไมไม่นอน”“หนูนอนไม่หลับค่ะ ขอเข้าไปนั่งข้างในสักแป๊บได้ไหม” เกวรินพูดเสียงเบา ยืนกอดหมอนอ้อนเขาตราปริบๆ ภากรเห็นแล้วก็ใจอ่อนยวบ พ่นลมหายใจออกมาทีหนึ่งแล้วดึงคนตัวเล็กเข้ามาข้างใน“ดึกแล้วนะเกี๊ยว ทำไมไม่นอน”“อ่าว...ทีเฮียยังไม่นอนเลย”“ยังจะเถียงอีก” เขาตวัดสายตามองเด็กสาวเชิงดุ เธอเลยก้มหน้างุดไม่ได้เถียงเขาต่อ เดินมาถึงโซฟาตัวยาวในห้องก็หย่อนตัวลงนั่งแล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขา
Leer más
EP.5 : คิดถึง (1)
หลายวันต่อมา@มหาวิทยาลัย“โอเคไหมแก” ของขวัญถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นสภาพหมดอาลัยตายอยากของเพื่อนรักที่แม้จะมาเข้าเรียน แต่เหมือนจะลืมเอาวิญญาณมาด้วย“แกคิดว่าไงล่ะ” เกวรินหันไปคุยด้วยช้าๆ เบะปากเตรียมจะร้องไห้ แต่โดนชี้นิ้วห้ามไว้เสียก่อน“หยุดค่ะ! ไม่ต้องร้องแล้ว!”“อึก...ไม่ได้ร้อง~”“เฮ้อออ...มานี่เลยแก อายชาวบ้านเขา”ว่าแล้วก็ดึงข้อมือเล็กของเกวรินให้เดินตามไปที่ศาลาใต้ร่มไม้ใหญ่แห่งหนึ่งนอกอาคาร ซึ่งบริเวณนี้ค่อนข้างเงียบสงบ คนไม่พลุกพล่านเหมือนตอนอยู่ในโรงอาหารเมื่อครู่“เอาเลย ทีนี้อยากร้องก็ร้องเลย”“อึก...บอกแล้วไงว่าไม่ได้ร้อง” เธอตอบกลับไปเสียงอ้อมแอ้ม ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ ทีหนึ่ง แล้วสูดน้ำมูกกลับคืนแรงๆ ราวกับเด็กน้อยก็ไม่ปานหลังจากเกิดเรื่องคืนนั้น ตอนเช้าเขาแค่มาส่งที่คอนโดแล้วก็กลับไป เธอรู้ว่าเขาโกรธ แต่เธอก็น้อยใจเขาเหมือนกัน เลยไม่ได้โทรไปง้อหรือคุยกับเขาเลยสักคำจนตอนนี้ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว...“จ้ะ ไม่ร้องเลย”“ฮึก...แกว่าเฮียภีมเขารังเกียจฉันไหม”“ฉันว่าไม่นะ”“แต่เฮียไม่ให้ฉันไปหาที่ห้องแล้วนะ...”“เดี๋ยวก็หายโกรธเองแหละน่า แกอย่ากังวลไปเลย ฉันไม่เคยเห็นเฮี
Leer más
EP.5 : คิดถึง (2)
“ขะ ขอโทษค่ะท่านประธาน” เธอคนนั้นรีบค้อมศีรษะพร้อมเอ่ยขอโทษอย่างนึกหวาดกลัว ผิดพลาดครั้งแรกนั้นยังสามารถให้อภัยได้ แต่แน่นอนว่าไม่มีใครอยากโดนหมายหัวจากท่านประธานสุดเนี้ยบคนนี้ภากรเหลือบมองหล่อนด้วยสายตาเย็นชา กำชับเรื่องที่เขามอบหมายให้ฟังอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะเดินออกจากห้องประชุมไป คล้อยหลังประธานหนุ่มก็ได้ยินเสียงหลายคนถอนหายใจอย่างโล่งอกกับบรรยากาศอัดอึดเมื่อครู่“ตารางช่วงบ่ายมีอะไรบ้าง”เมื่อเข้ามาให้ห้องทำงานหรูส่วนตัว ภากรก็หยิบมือถือขึ้นมาเช็กข้อความจากคนตัวเล็ก ในขณะที่เลขาสาวกำลังยืนแจกแจงแผนในช่วงบ่ายให้เขาฟังด้วยน้ำเสียงฉะฉานเธอเห็นสีหน้าเขาดูไม่ค่อยดีนัก หลายวันมานี้ก็โหมทำงานมากกว่าปกติจนพนักงานในบริษัทหัวหมุนกันไปหมด ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านประธานหนุ่มกันแน่“เอ่อ...เย็นนี้คุณภากรจะทานอะไรไหมคะ ข้าวจะได้เตรียมไว้-...”“ไม่ต้อง คุณออกไปได้แล้ว”เสียงทุ้มตอบกลับไปโดยไม่หันไปมองหน้าแม้เพียงนิด‘น้ำข้าว’ จึงค้อมศีรษะให้เขาเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวออกไปจากห้องด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยวกับความเย็นชาของท่านประธาน แม้ว่าจะเธอทำงานเป็นเลขาให้เขามาหลายปีแล้ว แต่รังสี
Leer más
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status