All Chapters of CAN I? รักได้ไหม หนูไม่ดื้อ NC20+: Chapter 41 - Chapter 50

ตกดึก...ร่างอวบอิ่มในชุดนอนกระโปรงสั้นสีชมพูเดินลงมาที่ครัว หาอะไรในตู้เย็นครู่หนึ่งก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างเสียดายที่ไม่เหลืออะไรให้เธอทานแล้วนอกจากผลไม้กับพวกเครื่องดื่มวันนี้ทั้งวันต้องนั่งทานข้าวกับภากร เธอเลยรู้สึกไม่ค่อยเจริญอาหาร เลยทานไปได้แค่เล็กน้อย กลางดึกท้องจึงร้องประท้วงอยู่แบบนี้“ชิ...กินแค่นมก็ได้...” เกวรินบ่นงึมงำคนเดียว เธอไม่ได้เปิดไฟเอาไว้ เพราะมีแสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาด้านใน แม้จะดูสลัวๆ แต่ว่าก็พอมองเห็นอยู่บ้างฟึ่บ!“กรี๊ดดด อื้ออ!”“ชู่วว เฮียเอง”มือหนาปิดปากเล็กเอาไว้ไม่ให้ร้องเสียงดังไปมากกว่านี้ เพราะกลัวว่าแม่ของเธอจะตื่นเสียก่อน ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วจึงไม่อยากทำให้วุ่นวาย“อื้ออ! ปล่อยค่ะ!” เธอดึงมือของเขาออกแล้วถลึงตาส่งไปให้ทีหนึ่ง ท่าทางของเธอนอกจากจะไม่ได้น่ากลัวสักนิดแล้วยังน่ารักน่าฟัดจนเขาหลุดยิ้มอย่างห้ามไม่ได้หึ เด็กดื้อขี้งอน...“เฮียลงมาทำไมคะ”“มาส่องเด็กหิว”“หลบเลยค่ะ หนูจะขึ้นห้องแล้ว”เกวรินตีหน้าบึ้ง ดันตัวเขาออกแล้วเอื้อมไปหยิบแก้วนมที่เทเอาไว้เมื่อครู่ เตรียมจะเดินออกจากห้องครัวไปฟึ่บ!“อ๊ะ! ปล่อยหนูลงนะ” เด็กสาวร้องเสี

เช้าวันต่อมา…ร่างอวบอิ่มลุกขึ้นมาจากเตียงด้วยสีหน้างัวเงีย เธอยกมือขึ้นขยี้ตาน้อยๆ แล้วรวบผมม้วนเป็นทรงดังโงะลวกๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยความแปลกใจเพราะไม่รู้ว่าตัวเองกลับมาที่ห้องตั้งแต่เมื่อไหร่“ชิ…บอกอยู่ว่าให้ปลุกก็ไม่ปลุก” เกวรินบ่นอุบอิบ เดินเข้าไปในห้องครัวก่อนจะเห็นโน้ตลายมือคุ้นตาติดอยู่บนตู้เย็น‘เฮียทำกับข้าวเอาไว้ให้แล้วนะครับ เคลียร์งานเสร็จเดี๋ยวรีบกลับไปหานะ’“หึ…ปกติไม่เห็นจะบอก พอหนูงอนก็นึกอยากจะเอาใจใส่ขึ้นมาหรือไง” เธอบ่นกระปอดกระแปด เปิดตู้เย็นออกมาแล้วหยิบอาหารที่เขาทำเข้าไมโครเวฟ เสร็จแล้วจึงนำไปวางบนโต๊ะทานข้าว“ถึงฉันจะหมั่นไส้คนทำ แต่จะทิ้งก็เสียเปล่านี่เนอะ” คนหิวพยายามหาเหตุผลให้การกระทำของตัวเอง ก่อนจะลงมือทานอาหารตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อยและหิวโหยเพราะตอนเย็นเมื่อวานไม่ได้ทานอะไรเลยสักแอะTrrrrrrrrrrrTrrrrrrrติ๊ด!“ว่าไงยัยขวัญ”[ถึงห้องแล้วใช่ป้ะ ไปกินหมูทะกันไหม?]“ถึงแล้วๆ หมูทะร้านไหนอะ” เธอถามพลางกระดกน้ำดื่มเพราะทานอาหารเสร็จพอดี[เดี๋ยวส่งให้ๆ ….ว่าแต่แกกับเฮียภีม…] ของขวัญถามเสียงเบา สองสามวันมานี้เธอกระหน่ำโทรหาเพื่อนตัวดีหลายสิบสาย แต่เธอกลั

“นะครับ ให้เฮียนอนด้วยนะ” เขาเอ่ยเสียงเบา ถ้าขืนเธอยังไม่ยอมใจอ่อน ต่อให้ต้องลงไปคุกเข่ากอดขาอ้อนวอนเขาก็ยอมทั้งนั้น“.....” เกวรินเม้มปากแน่นอย่างชั่งใจ แม้จะรู้ว่าเขาแกล้งไปอย่างนั้น แต่สีหน้าเหนื่อยล้าและขอบตาที่คล้ำลงนั้นทำให้เธออดจะรู้สึกใจอ่อนลงไม่ได้ เธอรู้ว่าคนตรงหน้าทำงานหนักแค่ไหน แต่ก็ไม่คิดว่าจะหนักจนเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายคืนขนาดนี้...“นะ...เฮียเพลียมากจริงๆ เฮียนอนไม่หลับถ้าไม่มีหนู”มือหนาค่อยๆ เอื้อมไปกุมมือนุ่มของเด็กสาวเอาไว้อย่างทะนุถนอม เขากลับไปนอนคอนโดของตัวเองไม่ได้จริงๆ ถ้าไม่มีเธออยู่ด้วย“ทำไมจะไม่หลับล่ะคะ...ก่อนหน้านี้ยังทิ้งหนูให้นอนคนเดียวตั้งหลายคืนไม่ใช่หรือไง” เธอดึงมือกลับมาแล้วขยับหนีเขา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ เพราะยังจำได้ดีว่าเวลาที่ตื่นมาแล้วไม่มีเขานอนอยู่ข้างๆ มันรู้สึกแย่มากแค่ไหน“หมายความว่ายังไง?”“ก็เฮียไม่กลับห้องตั้งหลายวัน ไม่ส่งข้อความ ไม่โทรมาบอก หนูนอนรอที่ห้องคนเดียวจนดึกดื่น พอตื่นมาก็ไม่เจอ ยังจะถามอีกเหรอคะว่าทำไม?!”คนตัวเล็กรัวคำพูดใส่เขาอย่างไม่พอใจ เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาน้ำตาเอ่อขอบตาอย่างห้ามไม่ได้ ทำไมเขาต้อ

“ไปดูหนังกันไหม?”“เอ่อ...คือว่าหนู-...” เธอยิ้มแหยส่งกลับไป แต่ยังไม่ทันจะเอ่ยปฏิเสธ เสียงทุ้มคุ้นหูก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน“เกี๊ยว กลับได้แล้ว”ร่างสูงในชุดเชิ้ตสีดำและกางเกงสีเดียวกันเดินมาบังเธอเอาไว้ ก่อนจะมองหน้าผู้ชายตรงหน้าด้วยแววตาเอาเรื่อง“ฮะ เฮีย...”“อ้อ พี่ชายน้องเกี๊ยวใช่ไหมครับ” บาสกระตุกยิ้มมองคนตรงหน้าอย่างรู้ทัน จำได้ว่าตอนนั้นเห็นผู้ชายคนนี้จูงแขนเธอเข้าไปในโรงหนังด้วยท่าทีหึงหวง แต่ก็เห็นเธอคุยกับเพื่อนว่าเขายังมีสถานะเป็นแค่พี่ชายเท่านั้นในเมื่อเธอยังโสด เขาก็ยังมีสิทธิ์ไม่ใช่หรือไง?“หึ...พี่ชายงั้นเหรอ?”มุมปากหยักกระตุกยิ้มขึ้นอย่างหงุดหงิด อยากจะซัดหน้ามันแรงๆ โทษฐานที่มาจีบเด็กดื้อของเขา แต่เพราะรู้ว่าคนตัวเล็กคงจะไม่ชอบใจแน่ๆ จึงทำได้เพียงกัดฟันกรอดแล้วกำมือแน่นอย่างอดทน“เฮียคะ...อย่านะ” เกวรินกดเสียงต่ำ มองคนตัวโตด้วยแววตาขอร้องกึ่งบังคับ เพราะกลัวว่าเขาจะโมโหเหมือนรอบก่อนๆ“เฮียรู้น่า...” ภากรเอ่ยเสียงอ่อน กุมมือคนตัวเล็กเอาไว้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะหันไปหาอีกคนด้วยแววตาเย็นยะเยือก“เอ่อ...หนูไม่ว่างค่ะพี่บาส ขอตัวก่อนนะคะ”เด็กสาวหันไปยิ้มให้รุ่นพี่ในแผนกทีห

“รีบอธิษฐานแล้วเป่าเทียนสิ”“อึก...ฮืออ~” เกวรินปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป“เกี๊ยว...ไม่ร้องสิครับ มาเป่าเทียนเร็ว”“อึก...นะ หนูนึกว่าเฮียลืมวันเกิดหนูแล้ว ฮือออ” เธอตอบกลับไปเสียงสั่นพลางร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน“เกี๊ยว...” เขาเห็นเด็กสาวร้องไห้จนหน้าแดงก็ใจอ่อนยวบ ฝากเค้กเอาไว้กับเพื่อนของเด็กสาว แล้วเข้าไปกอดปลอบเธอด้วยท่าทางที่อ่อนโยนอย่างถึงที่สุด“เด็กขี้แย...เฮียจะลืมวันเกิดหนูได้ยังไงหื้ม?”มือหนาลูบแผ่นหลังบางของคนตัวเล็กเบาๆ ขณะที่เด็กสาวก็กอดตอบเขาไว้แน่น ไม่สนใจสักนิดว่าตอนนี้ใครจะมอง เพราะยังไงก็มีแต่คนกันเองทั้งนั้น“อึก ใครจะไปรู้...เนียนซะขนาดนั้นน่ะ” เกวรินบ่นเสียงสั่นเครือ ผละออกมาจากอ้อมกอดอุ่นแล้วมองทุกคนที่กำลังยิ้มมองมาทางนี้เช่นกัน“แกจะเป่าได้ยังยัยเกี๊ยว หวานกันนานจนเทียนจะดับแล้วเนี่ย” ของขวัญแซวเพื่อนสาวด้วยสีหน้าล้อเลียน“รู้แล้วน่า...”“มา...เดี๋ยวเฮียถือเอง” ภากรรับเค้กก้อนโตกลับมาคืน แล้วยื่นไปตรงหน้าเด็กสาวอีกครั้ง“มาเป่าเร็วเข้า ทุกคนรอให้ของขวัญหนูอยู่นะ”“อื้อ...”ร่างอวบอิ่มเดินเข้าไปใกล้ ดวงตากลมโตมองภาพเค้กตรงหน้าแล้วน้ำตาก็รื้นขึ้นม