جميع فصول : الفصل -الفصل 99

พระตำหนักจินหลง   ภาพวาดจากปลายพู่กันของจิตรกรเอกฝีมือเยี่ยมของวังหลวง ถ่าย ทอดร่างงามอรชรอ้อนแอ้นจากตัวจริงสู่ภาพเขียนซึ่งถูกวาดขึ้นและลงสีจากปลายหมึกพู่กันจีน บรรจงวาดจางกุ้ยเฟยคนงามในเครื่องแต่งกายของพระสนมเอกขั้นหนึ่ง มอบถวายให้แก่จักรพรรดิหนุ่ม ในวันประกาศแต่งตั้งโฉมงามขึ้นเป็นกุ้ยเฟยอย่างเป็นทางการ ซึ่งเป็นตัวแทนของนางที่หลงเหลือไว้ให้ได้ทอดพระเนตรต่างหน้าโฉมตรู จิตรกรเอกก็ช่างกระไร วาดภาพออกมาได้อย่างสวยงามและถ่ายทอดได้เหมือนตัวจริงอย่างลงตัว ยิ่งเพ่งพิศก็ยิ่งทำให้คิดถึงเจ้าของภาพวาดตรงหน้าเสียนี่กระไร   เสวียนจงฮ่องเต้ประทับนั่งทอดพระเนตรภาพวาดกุ้ยเฟยคนงามของพระองค์ด้วยหทัยที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและอาลัยรักโฉมงามเป็นยิ่งนัก นับตั้งแต่เสด็จกลับจากการเซ่นไหว้ดวงวิญญาณของนางที่สุสานในช่วงเช้า ฮ่องเต้หนุ่มไม่ออกว่าราชการในตอนบ่ายอีกเลย ทรงเก็บพระองค์อยู่แต่ในพระตำหนักด้วยเพราะทรงเสียพระทัยในการจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับคืนของจางกุ้ยเฟย   เสียงฝีเท้าของคนกำลังเดินเข้ามาในพระตำหนักส่วนพระองค์ ก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ พระวรกาย

เมืองอี๋โจวบ้านหลังงามขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ห่างไกลจากบ้านเรือนของผู้คนออกไปนอกเมืองอี๋โจวอยู่พอสมควร บริเวณโดยรอบมีพื้นที่กว้างเป็นเนินหญ้าและมีสายน้ำไหลพาดผ่านเอื่อยๆ ด้านหลังของตัวบ้านเป็นทิวเขาทอดยาว ซึ่งบ้านหลังดังกล่าวมีชัยภูมิที่ตั้งของบ้านเป็นมงคลตามศาสตร์โบราณเป็นยิ่งนัก ที่เรียกว่าท้องมังกร   ภายในตัวบ้านถูกสร้างขึ้นแยกให้เห็นเป็นสัดส่วน ลักษณะบ้านเป็นแบบ ซื่อเหอย่วน เพราะวางบ้านในแนวเหนือใต้ โดยกำหนดให้หน้าบ้านหรือประตูทางเข้าหลักก็จะอยู่ทางทิศใต้ ซึ่งจะเรียกประตูนี้ว่า ประตู ต้าเหมิน สาเหตุที่ต้องหันหน้าบ้านไปทางทิศใต้นั้น เพื่อให้รับลมที่พัดเข้าบ้านในฤดูร้อน และป้องกันลมหนาวจากทิศเหนือในฤดูหนาว   บานประตูใหญ่ถูกปิดเอาไว้ตลอดเวลา ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของลี่เซียนและพี่เลี้ยงคนซื่อซึ่งขอติดตามมาคอยรับใช้คุณหนูของนางด้วย เป็นเวลากว่าหนึ่งเดือนที่ทั้งสามชีวิตออกเดินทางจากเมืองหลวงสู่เมืองที่ห่างไกลคนละทิศละทางเลยทีเดียว ทั้งสามชีวิตได้ตัดสินใจเลือกทางเดินของตนขึ้นมาใหม่ คนหนึ่งผู้คนต่างล่วงรู้ว่าได้สิ้นชื่อเพราะความตายได้

ณ สุสานฝังศพ ร่างของชายฉกรรจ์ไม่ต่ำกว่าห้าคนกำลังขุดหลุมฝังศพกันอย่างขะมักเขม้น โดยมีร่างสันทัดของเจ้ากรมอาญายืนมองการขุดค้นอย่างใกล้ชิด และห่างออกไปเหนือหลุมฝังศพพระวรกายสูงใหญ่ของเสวียนจงฮ่องเต้ทรงยืนทอดพระเนตรอยู่เหนือหลุมฝังศพด้วยพระทัยจดจ่อ จวบจนกระทั่งเวลาผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วยาม แท่นหินที่จารึกประวัติของคนตายว่าเป็นใครมาจากไหนก็ถูกนำมาวางลงบนพื้นดิน พร้อมกับพื้นหินซึ่งถูกกะเทาะออกจนแตกออกจากกันเป็นเสี่ยงๆ เริ่มถูกกวาดออกจากหน้าหลุมไปจนหมด กองดินมากมายถูกขุดลึกลงไปจนกระทั่งเห็นฝาโลงศพซึ่งเป็นโลงพระศพของจางกุ้ยเฟยคนงาม นางอันเป็นที่รักยิ่งของจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน พร้อมเสียงของเจ้ากรมอาญากราบทูลถามกลับไป   “จะทรงให้เปิดฝาโลงเลยไหมพ่ะย่ะค่ะ”   แทนการตอบรับพระพักตร์คมดุก้มขึ้นลงติดๆ กันเป็นการอนุญาต   เจ้ากรมอาญาหันกลับไปส่งสัญญาณกลุ่มชายฉกรรจ์ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นหน่วยฝ่ายสืบข่าวลับให้กับทางการเป็นคนนอกวังหลวง ซึ่งเจ้า กรมอาญานำมาจัดการเรื่องการเปิดหลุมฝังพระศพสนมเอกคนงามอย่างเป็นความลับตามพระบัญชาขององค์ฮ่องเต้  

พระตำหนักจินหลง ร่างสันทัดของเหวินอี้ถึงกับยืนนิ่งไปทันที เมื่อได้ยินรับสั่งขององค์ฮ่องเต้จะเสด็จไปราชการต่างพื้นที่ กงกงวัยกลางคนถึงกับงงงันเมื่อจู่ๆ องค์ฮ่องเต้ก็จะเสด็จออกจากวังหลวงเพื่อไปตรวจเยี่ยมราษฎรในพื้นที่ห่างไกลยิ่งนัก และเสด็จไปไกลถึงเมืองอี้โจวเลยทีเดียว   “ฝ่าบาท... จะเสด็จไปตรวจเยี่ยมความเป็นอยู่ของราษฎรเป็นการส่วนพระองค์ โดยมิมีกองทัพติดตามเสด็จ มิหนำซ้ำยังเดินทางในคราบสามัญชนมีเพียงกองทหารองครักษ์เท่านั้นจะทรงทำเช่นนี้จริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ มันอันตรายแก่พระชนม์ชีพยิ่งนัก ทรงเปลี่ยนพระทัยเถิดกระหม่อมกลัวแทนพ่ะย่ะค่ะ” เหวินอี้กราบทูลด้วยความทุกข์ใจ   และคำกราบทูลของกงกงคนสนิท ทำให้เสวียนจงฮ่องเต้ทรงพระสรวลอยู่ในพระศอออกมา   “เจ้ากังวลเกินกว่าเหตุ ยิ่งเดินทางแบบเป็นทางการมันจะทำให้ข้าเป็นอันตรายมากยิ่งไปกว่าเดิม เดินทางในคราบสามัญชนนี่แหละถูกต้องแล้ว นานแล้วที่ข้าไม่ได้ล่วงรู้ความเป็นอยู่ของประชาชน นับตั้งแต่ขึ้นครองราชย์มานานหลายปีก็อยู่แต่ในวังหลวง นี่เป็นโอกาสที่ดีอย่างยิ่งยวดในยามเว้นว่างจากศึกสงครามทั้งภายในและภ