All Chapters of จ้าวเทียนอี้ ตำนานรักพันปี: Chapter 71 - Chapter 80

พระตำหนักจินเฟิ่ง   เสียงพูดคุยเบาๆ ระหว่างเว่ยฮองเฮาและอัครเสนาบดีผู้เป็นบิดากำลังปรึกษาหารือ เพื่อวางแผนกำจัดจ้าวเทียนอี้ออกไปให้พ้นทางจากการก้าวขึ้นสู่อำนาจของเว่ยเฟยหลง ด้วยเพราะขุนพลหนุ่มเป็นก้างชิ้นโตและเป็นขุมกำลังของถังเสวียนจงฮ่องเต้ หากไม่มีแม่ทัพจ้าวผู้นี้องค์ฮ่องเต้ก็เปรียบดั่งเช่นเสือกระดาษดีๆ นี่เอง แต่แล้วสองพ่อลูกใจโฉดพลันต้องหยุดการสนทนาลงกลางคัน เมื่อร่างของนางกำนัลยวี่เยี่ยนก้าวเข้ามาภายในห้องที่ประทับ   พระเนตรคมกริบของเว่ยฮองเฮารับสั่งถามขึ้นมาทันที   “ข้าสั่งแล้วมิใช่เหรอว่าถ้าหากไม่ได้เรียกมิต้องเข้ามาในห้องนี้!” พระนางรับสั่งสุรเสียงแข็ง และนั่นทำให้นางกำนัลยวี่เยี่ยนต้องรีบถวายรายงานทันที   “กราบทูลฮองเฮา จางกุ้ยเฟยขออนุญาตเข้าเฝ้าเพคะ” สิ้นเสียงของนางกำนัลยวี่เยี่ยน พระพักตร์ของฮองเฮาสาวแปรเปลี่ยนไปทันที   “จางกุ้ยเฟยต้องการมาเข้าเฝ้าข้าอย่างนั้นเหรอ! หน็อย! นางหญิงชั้นต่ำผู้นี้พอฝ่าบาทแต่งตั้งให้เป็นกุ้ยเฟย ก็เที่ยวเดินไปทั่ววังหลังกลัวผู้คนมิล่วงรู้ว่ามันมีตำแหน่งอะไรอย่างนั้นล่ะสิ

พระตำหนักไป๋เฟิ่ง   ร่างอรชรในฉลองพระองค์สีม่วงครามพรั่งพร้อมไปด้วยเครื่องประ-ดับที่บ่งบอกฐานะของพระมเหสีอันเป็นที่รักของถังเสวียนจงฮ่องเต้เป็นยิ่งนัก พระพักตร์แสนงดงามภายใต้เครื่องประทินโฉมที่รับกับผิวขาวนวลเนียนลออตา และเครื่องประดับที่ทำจากทองคำประดับไปทั่วพระวรกาย ทำให้จาง กุ้ยเฟยเต็มไปด้วยพระสิริโฉมยิ่งนัก   คัมภีร์ของเหล่านักปราชญ์ถูกเบิกมาจากหอสมุดหลวงเพื่อให้กุ้ยเฟยพระองค์ใหม่ได้ทำการศึกษาเล่าเรียนเพื่อเตรียมความพร้อม รอรับอาจารย์พิเศษซึ่งก็คือขุนพลจ้าวเทียนอี้นั่นเอง บุรุษผู้อยู่ในหัวใจของโฉมงามทุกเวลาและทุกนาทีไม่มีเปลี่ยน ร่างแน่งน้อยเดินกลับไปกลับมาพร้อมตำราที่ถืออยู่ในมือพลางส่งเสียงท่องพึมพำไปในตัวอย่างขะมักเขม้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นร่างของใครบางคนปรากฏอยู่ตรงหน้าประตูพระตำหนัก กำลังยืนถือเครื่องเสวยยามบ่ายนำมาถวายจางกุ้ยเฟย   “หยุนซี! นั่นเจ้าเองหรือนี่!” โฉมงามเอ่ยชื่อพี่เลี้ยงที่คอยดูแลมาตั้งแต่เยาว์วัย พร้อมๆ กับลี่อิงหันกลับมามองเพื่อนสนิทที่เคยอยู่ด้วยกันด้วยความตกใจ   “หยุนซีถูกส่งตัวเข้าวังมาจริงๆ อย่างนั้นเหรอ!

กองงานเครื่องประดับ   พี่เลี้ยงวัยกลางคนนามว่าหยุนซี กำลังสาละวนทำความสะอาดเครื่อง ประดับของเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงที่นำส่งมาทำความสะอาดก่อนจะส่งกลับไปตามพระตำหนักต่างๆ นางปลีกตัวมานั่งทำความสะอาดเครื่องประดับตรงหน้าอย่างขะมักเขม้น ก่อนจะยกปิ่นปักผมซึ่งทำจากทองคำขึ้นมามองใกล้ๆ ด้วยความพึงพอใจด้วยความอยากได้เอาไว้ในครอบครองของตัวเอง ก่อนจะหันซ้ายหันขวาเพื่อสังเกตผู้คนรอบข้างที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากนางเท่าใดนัก ต่างคนไม่ได้สนใจใครแม้แต่น้อย    เมื่อเห็นเช่นนั้นมืออวบรีบกำปิ่นปักผมทองคำเอาไว้ในมือก่อนจะซุกซ่อนเข้าไปในชายแขนเสื้อของตัวเองอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นเอง   “นั่นเจ้ากำลังทำอะไร!” เสียงของใครบางคนตวาดดังขรมอยู่ทางด้านหลัง   “เฮือกก!” หยุนชีสะดุ้งจนสุดตัว รีบดึงปิ่นปักผมออกมาจากใต้ชายแขนเสื้อทันที   “ปะ... เปล่า... เปล่าเลย... ขะ... ข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น” หยุนซีเอ่ยตอบกลับไปปากคอสั่นไปหมด   “เจ้าแน่ใจอย่างนั้นเหรอว่าไม่ได้ทำอะไร! ในเมื่อข้าเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบ เจ้านี่นะ... ช่างทำอะไรโง่เ

หากแต่ทั้งสองมิล่วงรู้ว่าบัดนี้ดวงตารีเล็กกำลังเบิกกว้างเมื่อได้เห็นกุ้ยเฟยขององค์ฮ่องเต้และขุนพลหนุ่มจากตระกูลจ้าวกำลังอยู่ในอ้อมกอดซึ่งกันและกัน โดยมิคาดคิดว่าหยุนซีจะแอบเห็นจากสวนที่นางหลบซ่อนเร้นกายเพื่อเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ในขณะนี้   มืออวบยกขึ้นปิดปากตัวเองด้วยเห็นภาพตรงหน้าที่บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าคุณหนูของนางมีพฤติกรรมในทางชู้สาวกับขุนพลหนุ่มชื่อก้องที่กำลังอยู่ในอ้อมกอดซึ่งกันและกันอยู่ในขณะนี้   “นี่... นี่มันหมายความว่า... คุณหนูกับขุนพลจ้าว มีใจปฏิพัทธ์ต่อกันหรือนี่” หยุนซียืนนิ่งไปชั่วขณะ แต่เพียงครู่หน้ากลมใหญ่ของนางก็ปรากฏรอยยิ้มของนางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันใด   “ในที่สุดข้าก็จะมีข่าวสารที่แลกกับเงินก้อนโตได้แล้ว แต่เดี๋ยวก่อน เรื่องนี้จะต้องเก็บไว้เป็นไพ่ตาย อยากรู้เหมือนกันว่าฮองเฮาจะประทานรางวัลให้แก่ข้าสมดั่งที่รับสั่งมากับนางกำนัลส่วนพระองค์หรือเปล่า คนอย่างข้าไม่โง่หรอกเรื่องอะไรจะต้องรีบร้อนขายข่าวสำคัญแบบนี้ออกไปกันเล่า เอาไว้โก่งราคาให้ได้เงินสูงมากยิ่งขึ้นไปอีกไม่ดีกว่ารึ หึหึหึหึ” หยุนซีหัวเราะอยู่ในลำคอเบาๆ ก่อนจะรีบซ่อนตัวอย

อุทยานดอกโบตั๋นภายในเขตพระราชฐานฝั่งตะวันออก  ร่างอวบของหยุนซีในชุดนางกำนัลกำลังก้าวเดินไปตามทางที่ทอดยาวมุ่งตรงไปยังอุทยานดอกโบตั๋น ซึ่งถูกสร้างขึ้นในรัชสมัยของฮ่องเต้หญิง บูเช็กเทียน อุทยานดังกล่าวกินพื้นที่กว้างยิ่งนัก พรั่งพร้อมไปด้วยหมู่มวลดอกไม้นานาชนิดส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เป็นอุทยานในเขตพระราชฐานชั้นในอันเป็นที่นิยมของเหล่าเชื้อพระวงศ์เสด็จมาทอดพระเนตรเพื่อชมสวนดอกไม้นานาพรรณที่ถูกดูแลรักษาไว้เป็นอย่างดี ร่างของพี่เลี้ยงใจคดเดินมาหยุดยืนอยู่ในสถานที่ซึ่งเป็นจุดนัดพบตามคำสั่งของนางกำนัลยวี่เยี่ยน บริเวณดังกล่าวเป็นที่ลับตาและห่างไกลจากทหารยามที่จะเดินมาตรวจตรา ในขณะที่เวลานี้เริ่มพลบค่ำและมืดลงไปทุกขณะ ดังนั้นจึงเหมาะอย่างยิ่งที่จะใช้หารือเรื่องสำคัญ หยุนซีพยายามชะเง้อมองไปทั่วบริเวณเพื่อมองหาคนที่นางเฝ้ารอคอย ก่อนจะเห็นร่างเล็กๆ เดินถือโคมไฟตรงมายังจุดที่นางกำลังรออยู่ในขณะนี้ ครั้นนางกำนัลยวี่เยี่ยนเดินมาหยุดยืนภายในบริเวณดังกล่าวซึ่งใช้เป็นจุดนัดพบ “หยุนซี! หยุนซี!” นางเรียกชื่อพี่เลี้ยงมากเล่ห์เบ