All Chapters of จ้าวเทียนอี้ ตำนานรักพันปี: Chapter 111 - Chapter 120

ณ จวนผู้ว่าเมืองอี้โจว   ร่างระหงกำลังยืนเหม่อมองไปทางทิศตะวันออกซึ่งเป็นที่ตั้งของบ้านสกุลเฉิน ทิวเขาตรงหน้ากำลังมีสายหมอกหนาลงปกคลุม ภายในใจเฝ้าครุ่นคิดและเป็นห่วงสามีของนางอยู่ตลอดเวลาโดยมีลี่อิงคอยดูแลอยู่ภายในห้อง ส่วนบ่าวรับใช้จากบ้านสกุลเฉินยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง และในวันพรุ่งนี้ขบวนเสด็จขององค์ฮ่องเต้ก็จะเคลื่อนตัวออกจากเมืองอี้โจวโดยรถม้าพร้อมเกี้ยวพระที่นั่งเพื่อเดินทางกลับวังหลวง   “ป่านนี้ท่านพี่จะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้ จะลงจากเขาฟงไหลและเดินทางกลับมาถึงบ้านสกุลเฉินหรือยังนะ จดหมายของข้าที่เขียนทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้วางอยู่บนโต๊ะ ท่านพี่กลับมาถึงคงจะได้อ่านแล้วเป็นแน่” ลี่เซียนรำพึงกับตัวเองโดยไม่ทันได้ยินเสียงฝีเท้าของคนที่กำลังก้าวเข้ามาในห้องพักของนางอยู่ในขณะนี้   พระเนตรดำใหญ่หันกลับไปทอดพระเนตรลี่อิงเขม็งพร้อมยกพระหัตถ์โบกไปมาเพื่อไล่นางให้ออกไปจากห้องพักดังกล่าว ด้วยพระองค์อยากอยู่เพียงลำพังสองต่อสองกับลี่เซียนเท่านั้น ทั้งลี่อิงและบ่าวไพร่จากสกุลเฉินต่างหวาดกลัวองค์ฮ่องเต้เป็นยิ่งนัก รีบจ้ำอ้าวออกจากห้องตามพระบั

ทันใดนั้นเอง   “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า” องค์ฮ่องเต้แผดเสียงพระสรวลกึกก้องด้วยทรงขบขันในรับสั่งของฮองเฮาเป็นยิ่งนัก    “เหวินอี้!” รับสั่งหากงกงคนสนิท   เพียงครู่ร่างสันทัดก็ก้าวเข้ามาในพระตำหนักอย่างรวดเร็วตามพระบัญชา   “เจ้าเข้าไปเอาถุงเงินของตำหนักจินเฟิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะทรงงานของข้าออกมา ถึงเวลาที่จะต้องนำมาให้ฮองเฮาย้ำเตือนความทรงจำได้แล้ว”   “พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” เหวินอี้รับพระบัญชาพร้อมก้าวเดินเข้าไปยังโต๊ะทรงงานโดยมีสายพระเนตรของเว่ยฮองเฮาทอดพระเนตรตามหลังด้วยความงุนงง   “นี่มันอะไรเพคะฝ่าบาท” รับสั่งถามด้วยความสงสัยพลางทอดพระ-เนตรพระพักตร์คมดุของพระสวามีทรงทอดพระเนตรพระนางเขม็งอยู่ในขณะ นี้เช่นกัน   เพียงครู่เหวินอี้กลับออกมาพร้อมถุงเงินที่วางอยู่ในถาดเล็กๆ จำนวนสองถุงด้วยกัน ถุงเงินสีฟ้าและสีแดง มีลวดลายปักลงบนผ้าเป็นหงส์สีทองตามความหมายของชื่อพระตำหนัก ถาดที่บรรจุถุงเงินดังกล่าวนำมาให้เว่ยฮองเฮาทอดพระเนตรใกล้ๆ ท่ามกลางความแปลกพระทัยของเว่ยฮองเฮา   “นี่มันถุงเงินของหม่อมฉ

พิธีส่งตัว          ภายในพระตำหนักไป๋เฟิ่งในยามนี้ พิธีส่งตัวเพิ่งผ่านพ้นไปตามขั้นตอนตามโบราณราชประเพณีทุกประการ บัดนี้ร่างงามระหงของจางกุ้ยเฟยเปลือยเปล่าท้าทายสายพระเนตรฮ่องเต้หนุ่มอยู่ในขณะนี้ ทั่วเรือนร่างงามหมดจด ขาวนวลเนียนไปทุกอณู กลิ่นกายหอมจากเรือนร่างงามช่างเย้ายวนใจชายอย่างยิ่งยวด เสวียนจงฮ่องเต้ดื่มด่ำอยู่กับร่างงามอย่างแสนหลงใหล    ทันทีที่พระวรกายเบียดแทรกเข้าไปในกายของโฉมตรู พระเนตรเบิกกว้างขึ้นมาโดยพลันเมื่อภายในกายสาวของลี่เซียนนั้นบ่งบอกให้พระองค์ทราบว่านางยังคงไว้ของการเป็นหญิงพรหมจรรย์ นำความปลาบปลื้มให้แก่ฮ่องเต้หนุ่มอย่างยิ่งยวดที่พระองค์คือบุรุษคนแรกของโฉมงาม    เหตุที่เป็นเช่นนี้สืบเนื่องมาจากผลของการได้ดื่มทารกสวรรค์ถึงสองครั้งในเวลาที่ทิ้งช่วงเพียงแค่เจ็ดวัน หากแม้นสตรีใดดื่มรากทารกสวรรค์อยู่ในช่วงเวลาดังกล่าว จะทำให้ภายในกายของหญิงผู้นั้นคงไว้ดั่งเช่นหญิงพรหมจรรย์ไปนานถึงครึ่งชีวิตตน เป็นสรรพคุณสุดยอดที่มิมีสมุนไพรใดทัดเทียมได้ มีเพียงรากทารกสวรรค์เท่านั้น  

 ทันใดนั้นเอง   เซียนหนุ่มรูปงามปรากฏกายยืนอยู่ข้างๆ แท่นพระบรรทม    “เจ้ายังไม่ตายหรอกนะลี่เซียน... เพราะมันยังไม่ถึงเวลาของเจ้า” เซียนหนุ่มเอ่ยบอกโฉมงาม   ใบหน้าสวยที่กำลังนั่งกอดเข่าเอาแต่ร่ำไห้อยู่ในขณะนั้น เงยหน้าขึ้นมองทันทีเมื่อเสียงที่คุ้นหูดังขึ้นอยู่ข้างกาย   “ท่านขงเหวินซือ” ลี่เซียนเรียกชื่อของเซียนหนุ่มด้วยความดีใจสุดขีด    ร่างระหงลุกจากแท่นพระบรรทมทันใด   “ท่านออกมาหาข้าแล้ว เหตุใดจึงทอดทิ้งและไม่ยอมออกมาตอนที่ข้าร้องเรียกให้ช่วยอยู่ที่บ้านสกุลเฉิน ท่านปล่อยให้ฝ่าบาทนำข้ามาอยู่ในวังหลวงทำไม ท่านขงเหวินซือ... ป่านนี้ท่านพี่จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้” โฉมงามเอ่ยถึงสามีด้วยความเป็นห่วงแทบขาดใจ   เซียนหนุ่มได้แต่ยืนนิ่งพร้อมถอนหายใจเบาๆ เมื่อถูกนางตัดพ้อต่อว่าออกมาเช่นนั้น   “ข้าไม่สามารถออกมาช่วยเจ้าทั้งสองคนได้ เพราะเบื้องบนเป็นผู้ลิขิตให้เกิดขึ้น กรรมที่เคยกระทำเมื่อเวียนมาบรรจบก็ต้องชดใช้กลับคืนไป สิ่งที่จ้าวเทียนอี้เคยกระทำก็ต้องชดใช้ให้กับเสวียนจงฮ่อง

 ในขณะเดียวกัน   “กรี๊ดดด!!!” สุรเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดใจแทบขาดดังออก มาเป็นระยะๆ    เว่ยฮองเฮาทรงทุรนทุรายกับการเจ็บปวดพระครรภ์อย่างยิ่งยวด ในบางขณะที่กำลังเบ่งคลอด พระเนตรที่กำลังพร่าเลือนทอดพระเนตรดวงวิญญาณเด็กเล็กมายมาย ทั้งชายและหญิงรวมไปถึงพระสนมนางใน ที่พระนางทรงเคยมีพระบัญชาให้วางยาพิษเพื่อทำลายทารกในพระครรภ์ จนต้องจบชีวิตลงทั้งแม่และลูก ดวงวิญญาณของเด็กและพระสนมนางในเหล่านั้นต่างห้อมล้อมแท่นพระบรรทมที่ใช้สำหรับการมีพระประสูติกาลจนดำทะมึนไปหมด   “โอ๊ยยยย! ข้ากลัวแล้ว! อย่ามาจ้องเหมือนจะเอาชีวิตข้าแบบนี้! ไม่เอา!ข้ากลัว! ข้ากลัว!” รับสั่งพร้อมเปล่งสุรเสียงกรีดร้องออกมาเป็นระยะๆ ท่ามกลางความแปลกใจของบรรดาหมอหลวงและผู้ช่วยทำคลอด ต่างนั่งงงงันกับรับสั่งแปลกๆ ของพระนางที่เปล่งออกมาอย่างไม่มีหยุด   เสวียนจงฮ่องเต้เสด็จเข้ามาภายในห้องเตรียมประสูติ ดวงวิญญาณดำทะมึนที่ห้อมล้อมเว่ยฮองเฮาพลันเลือนหายไปทันทีที่พระองค์เสด็จมาถึง สายพระเนตรกระทบเข้ากับพระวรกายของเว่ยฮองเฮาที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อไหลโทรมพระวรกา