Lahat ng Kabanata ng ว่าจ้างรัก เศรษฐีพันล้าน: Kabanata 11 - Kabanata 20

ฉันสูดลมหายใจลึกเพื่อรวบรวมความกล้า“เรื่องเซ็กซ์ไม่ได้รวมอยู่ในข้อตกลงนะคะ”ชั่วขณะหนึ่ง คริสเตียนดูเหมือนจะประหลาดใจจริง ๆ ดวงตาเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย และหน้ากากความมั่นใจที่ไม่อาจสั่นคลอนของเขาก็หลุดไป แต่มันก็กลับมาอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มยั่วยวนที่ฉันคุ้นเคยดีปรากฎบนริมฝีปาก“แน่ใจเหรอครับ?” เขาถาม พลางเอนตัวเข้ามาเล็กน้อย ทำให้ฉันรู้สึกถึงไอร้อนจากตัวเขาโดยที่เขาไม่ได้สัมผัสฉันด้วยซ้ำ “เพราะผมจำได้ดีเลยนะ ตอนที่คุณครางชื่อผมครั้งก่อน"ใบหน้าของฉันร้อนผ่าว ความอับอายผุดขึ้นมา ภาพของค่ำคืนในสระว่ายน้ำถาโถมเข้ามาในความคิดโดยหยุดไม่อยู่ ทั้งน้ำอุ่นที่อยู่รอบตัวเรา นิ้วของเขาที่ลากไล้ไปตามผิวหนังของฉัน ร่างกายของเขาที่แนบชิดกับฉันอย่างไร้ช่องว่าง“ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่านั่นคือชื่อจริงของคุณ!” ฉันประท้วง พลางกอดอกราวกับว่ามันสามารถปกป้องฉันได้ทั้งจากภาพจำและตัวเขา“ตอนนี้คุณรู้แล้วนี่” เขาพูดพร้อมลดเสียงทุ้ม ทั้งลุ่มลึก นุ่มนวล และตั้งใจส่งความเสียวซ่านไปตามสันหลังของฉันฉันต้องยืนหยัดต่อต้านให้ได้เพราะนี่เป็นแค่ข้อตกลงทางธุรกิจ ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น ไม่สำคัญว่าร่างกายฉันจะจดจำได้ชั

เช้าวันอังคาร ฉันยืนอยู่หน้าบ้านพร้อมกระเป๋าเดินทางขนาดกลางใบหนึ่งข้างตัว พร้อมกระเป๋าถือใบใหม่สะพายอยู่บนไหล่ ทั้งหมดนี้ได้รับความอนุเคราะห์จากคริสเตียน ฉันเลือกแต่งตัวเรียบง่าย ใส่กางเกงยีนแบรนด์เนมที่เข้ารูปพอดีตัว เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีน้ำเงินกรมท่าและรองเท้าส้นแบนที่ใส่สบาย ไม่ได้ดูฉูดฉาด แต่ก็แพงกว่าสิ่งที่ฉันเคยใส่มาทั้งชีวิตอยู่ดีหัวใจฉันเต้นรัวเมื่อรถลัมโบร์กินีอูรุส สีดำมันวาวจอดเทียบขอบถนน คริสเตียนก้าวออกมาเขาดูสมบูรณ์แบบในชุดสูทสีน้ำเงินเข้ม แว่นกันแดดของเขาส่องประกายในแสงแดดยามเช้า เขายิ้มเมื่อเห็นฉัน และฉันเกลียดที่ต้องยอมรับว่าท้องไส้ของฉันก็รู้สึกวูบวาบเล็กน้อย“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณคู่หมั้น” เขาพูด พลางโน้มตัวเข้ามาจูบเบา ๆ ที่แก้มของฉัน“อย่าเรียกฉันแบบนั้นนะ” ฉันพึมพำ พยายามเพิกเฉยต่อกลิ่นโคโลญจน์น่าหลงใหลที่กำลังรุกล้ำประสาทสัมผัสของฉัน“ตามที่คุณต้องการครับ ที่รัก” เขาตอบ รอยยิ้มมีเสน่ห์น่าหงุดหงิดบนใบหน้ายังไม่จางไปคริสเตียนยกกระเป๋าเดินทางของฉันอย่างง่ายดายแล้วเอาไปเก็บไว้ท้ายรถ ขณะที่ฉันบอกลาครอบครัว แม่ของฉันกอดฉันแน่น พร้อมกระซิบที่หูของฉันว่า “เขาเป็นผู้ชาย

ห้องน้ำนั้นก็หรูหราไม่แพ้ส่วนอื่นของห้อง มีอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่อยู่มุมหนึ่ง ส่วนที่เป็นห้องอาบน้ำก็กว้างพอที่จะจุได้ทั้งครอบครัว และผลิตภัณฑ์อาบน้ำที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบก็ดูเหมือนนำมาจากสปาระดับห้าดาวฉันอาบน้ำอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้สายน้ำชะล้างความตึงเครียดที่เกาะตัวฉันแน่นออกไปบ้างเมื่อออกมาฉันก็แต่งตัวอย่างระมัดระวัง เลือกใส่กระโปรงทรงยาวเก๋ ๆ คู่กับเสื้อเบลาส์เนื้อบาง เป็นลุคสบาย ๆ แต่ดูดีพอสำหรับมื้อกลางวันในคฤหาสน์คริสเตียนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้พลางก้มหน้าเลื่อนดูโทรศัพท์ เขาเงยหน้าขึ้นเมื่อฉันออกมาและบางอย่างในแววตาของเขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเขากำลังมองตัวตนของฉันจริง ๆ“พร้อมไปกินข้าวหรือยังครับ?” เขาถามพลางลุกขึ้นยืนฉันพยักหน้า พยายามควบคุมความปั่นป่วนในท้องที่เกิดจากความประหม่าเราลงไปยังระเบียงที่มีหลังคาคลุมซึ่งมองออกไปเห็นสวน โต๊ะถูกจัดไว้สำหรับสองคน พร้อมด้วยเครื่องลายครามชั้นดีและแก้วคริสตัล พนักงานในเครื่องแบบยืนอยู่ด้านข้างอย่างสุขุม พร้อมที่จะให้บริการ“คิดว่าวันนี้มื้อกลางวันเงียบสงบหน่อยจะดีกว่า” คริสเตียนพูดพลางดึงเก้าอี้ให้ฉัน “ให้คุณมีเวลาปรับตัวก่อนจะได้พ

ฉันรับรู้ได้ถึงความลังเลของเขาแม้ในความมืด“คุณแน่ใจเหรอ?”“ค่ะ” ฉันกลืนน้ำลายลงคอ “ได้โปรด”ฉันได้ยินเสียงเขาลุกขึ้น เสียงฝีเท้านุ่มนวลเมื่อสัมผัสกับพรม เตียงยุบลงเล็กน้อยเมื่อเขานอนลงข้างฉัน โดยยังคงเว้นระยะไว้อย่างให้เกียรติฉันรู้สึกถึงความร้อนจากร่างกายของเขาได้ชัดเจนแม้ไม่ได้สัมผัส หัวใจของฉันเต้นช้าลง แม้ว่าจะมีฟ้าผ่าอีกครั้งที่ส่องสว่างทั้งห้องชั่วครู่ เสียงฟ้าร้องที่ตามมาไม่รู้สึกน่ากลัวเท่าก่อนหน้านี้แล้ว“ดีขึ้นไหม?” เขาถาม เสียงของเขาอ่อนโยนกว่าที่ฉันเคยได้ยิน“ค่ะ” ฉันยอมรับ รู้สึกขอบคุณที่ความมืดช่วยซ่อนรอยเห่อแดงบนใบหน้าฉันไว้เรานอนนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงฝนที่กระหน่ำใส่หน้าต่างเท่านั้นที่เติมเต็มความเงียบในห้อง“ว่าแต่… พายุเหรอ?” คริสเตียนพูดขึ้นในที่สุด น้ำเสียงแฝงแววขบขัน “ไม่นึกว่าคุณจะกลัวอะไรด้วย”“ทุกคนก็ต้องกลัวอะไรสักอย่างกันทั้งนั้นแหละ”“แล้วของคุณคือพายุ ทำไมล่ะ?”ฉันถอนหายใจ ก่อนพลิกตัวนอนตะแคงเพื่อเผชิญหน้ากับเขาท่ามกลางแสงสลัว“มันเป็นเรื่องงี่เง่ามากเลยล่ะ”“งั้นคุณต้องเล่าแล้วล่ะ”ฉันกลอกตา ถึงเขาอาจจะมองไม่เห็นก็ตาม“ตอนฉันอา

เอลีสเข้ามาใกล้ด้วยท่าเดินที่คำนวณมาอย่างดีของเธอ แต่ละก้าวเหมือนเป็นเครื่องย้ำเตือนว่าเธอเข้ากับสถานที่แบบนี้ได้กลมกลืนเพียงใด เธอสวมชุดสีขาวนวลที่น่าจะมีราคาสูงกว่าเงินเดือนสามเดือนของฉัน ทรงผมของเธอไร้ที่ติ การแต่งหน้าก็สมบูรณ์แบบจนเหมือนผ่านการรีทัชมาและคงเพราะจักรวาลตั้งใจจะทำให้ค่ำคืนของฉันยากขึ้นไปอีก อเล็กซ์มาปรากฏตัวอยู่ด้านหลังเธอพอดีมือของฉันคว้าหาคริสเตียนโดยสัญชาตญาณแล้วจับเขาไว้แน่น เขามองฉันพร้อมสีหน้าเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเข้าใจสถานการณ์“คุณคริสเตียน เคนซิงตัน” เอลีสทักทายอย่างนุ่มนวล รอยยิ้มแบบมืออาชีพของเธอไม่สามารถปกปิดแววตาที่เต็มไปด้วยการคำนวณของเธอได้ “ประหลาดใจจริง ๆ ค่ะที่ได้พบคุณที่นี่ ยินดีอย่างยิ่งที่โรงบ่มไวน์เคนซิงตันเป็นลูกค้าของเรา"“คุณแบงค์ส” คริสเตียนตอบกลับ ความสุภาพของเขาแฝงไว้ด้วยความเย็นชา “มาร์คัสเป็นผู้ดูแลรับผิดชอบส่วนนั้น”สายตาของเธอเลื่อนมาทางฉัน มีบางอย่างส่องประกายในแววตาของเธอ ไม่ใช่ความเป็นศัตรูแต่เป็นบางอย่างที่เหมือนกับความอยากรู้อยากเห็น… เจือด้วยความริษยา“โซอี้” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่แสร้งทำเป็นอบอุ่น “ยินดีที่ได้เจอเธอเสมอนะ”