All Chapters of ว่าจ้างรัก เศรษฐีพันล้าน: Chapter 1 - Chapter 10

ฉันกำลังจะทำเรื่องนี้จริง ๆฉันเดินวนไปวนมาในห้องพักรับรองของห้องจัดเลี้ยงในโรงแรมโรสมอนต์ซึ่งเป็นหนึ่งในสถานที่หรูหราที่สุดแห่งหนึ่งในเมือง พลางกล่อมตัวเองว่าเรื่องที่กำลังจะทำเป็นความคิดที่ดีแล้ว เรื่องที่ว่าคือการจ้างหนุ่มขายบริการมาแกล้งปลอมเป็นคู่หมั้นนั่นแหละ พระเจ้ายกโทษให้ฉันด้วยเถอะแต่ว่าฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริง ๆอดีตคู่หมั้นของฉันกำลังจะแต่งงานและไม่ใช่แต่งกับใครอื่นที่ไหน... แต่ว่าเขากำลังจะแต่งงานกับอดีตเพื่อนสนิทของฉันเอง ใช่ ฉันถูกหักหลังสองชั้นแบบแพ็กเกจ “ซื้อหนึ่ง แถมหนึ่ง” โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าสมัครเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไร ถ้ามีโปรแกรมสะสมแต้มสำหรับคนโง่ ฉันคงมีแต้มพอแลกกับการโดนตบหน้าแรง ๆ สักที พร้อมตั๋วเที่ยวเดียวดิ่งสู่จุดต่ำสุดในชีวิตไปเลยส่วนเรื่องจะให้ฉันเมินงานแต่งนี้ไปเลยงั้นเหรอ? ฉันก็อยากทำแบบนั้นอยู่หรอก แต่เอลีสอุตส่าห์โทรมาชวนฉันด้วยตัวเองเชียวนะ! ชัดเลยว่าเธออยากเยาะเย้ยฉัน อยากทำให้ฉันอับอาย แล้วฉันยอมให้เธอชนะไม่ได้ ฉันเลยตอบไปว่าจะไปร่วมงาน แต่ที่แย่ที่สุดก็คือฉันดันบอกว่าจะไปกับคู่หมั้นสุดหล่อรวยล้นฟ้าน่ะสิ“รวยล้นฟ้าเลยเหรอ?” เธอหัวเราะทำท่าเ

ถ้าฉันคิดว่างานแต่งนั้นหรูแล้ว ฉันจะอธิบายสถานที่ซึ่งคริสเตียนพาฉันไปหลังจากนั้นว่าอะไรดี?เขาพาฉันไปห้องเพนต์เฮาส์สุดหรูชั้นบนสุดของโรงแรมโรสมอนต์ มีวิวเมืองแบบพาโนรามา สระว่ายน้ำส่วนตัวและการตกแต่งที่เหมือนตะโกนว่า “ฉันรวยและฉันไม่สนใจมองราคาบนเมนูด้วยซ้ำ”ส่วนฉัน… ก็ได้แต่ตกตะลึง รู้สึกเหมือนเหตุการณ์คืนนี้เป็นหนังสักเรื่องที่ฉันไม่ควรได้เป็นหนึ่งในนักแสดงนำ“สวรรค์…” ฉันอ้าปากค้าง พลางหมุนตัวอยู่กลางห้องเพื่อซึมซับทุกรายละเอียด มินิบาร์ขนาดใหญ่ โซฟาที่ใหญ่กว่าห้องนอนฉันและโคมไฟระย้าที่น่าจะแพงกว่ารถของฉันเสียอีก ถึงฉันจะไม่มีรถก็เถอะ แต่ถึงมีมันก็คงจะราคาถูกกว่าโคมไฟระย้านั่นอยู่ดีและแน่นอน มีสระกระจกไร้ขอบที่เปิดไฟสว่างไสวเหมือนหลุดออกมาจากหนังด้วย“นี่บ้าไปแล้ว! คุณมีเงินมาจ่ายอะไรแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย? ถ้าใช้เงินกับลูกค้าทุกคนมากขนาดนี้ คุณต้องขาดทุนแน่ ๆ รู้ไหม?”คริสเตียนหัวเราะ เสียงหัวเราะทุ้มลึกเพราะขบขันนั้น ทำให้ฉันหลงลืมความหนักหน่วงในอกที่ถ่วงอยู่ตั้งแต่เห็นอเล็กซ์กับเอลีสอยู่ด้วยกันไปชั่วขณะ“ผมรู้จักคนที่ให้ยืมห้องนี้มา” เขาพูดเรียบ ๆฉันขมวดคิ้วด้วยความสงสัยทั

ฉันตื่นขึ้นช้า ๆ บิดขี้เกียจเหมือนแมวเกียจคร้านหลังจากค่ำคืนที่ถูกใช้ไปอย่างคุ้มค่าจนเหลือเชื่อผ้าปูที่นอนนุ่มลื่นสัมผัสผิวฉันอย่างแผ่วเบา ร่างกายฉันปวดเมื่อยแต่น่าอภิรมย์ มันเป็นความเมื่อยที่ดี เพราะมันเกิดจากค่ำคืนที่คุ้มค่าทุกวินาทีฉันถอนหายใจด้วยความพึงพอใจก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วฉันก็พลิกตัว หวังจะซุกกลับไปอิงแอบกายอุ่น ๆ เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ซึ่งควรจะอยู่ข้างฉันแต่สิ่งที่ฉันพบคืออะไร?ความว่างเปล่าไงล่ะอีกฝั่งของเตียงว่างเปล่า ไม่มีวี่แววของคริสเตียน ไม่มีเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ ไม่มีมือที่ดึงฉันกลับไปหาสำหรับรอบสองในยามเช้าแหม เยี่ยมไปเลย พ่อหนุ่มขายบริการทิ้งฉันไปซะแล้วฉันหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆแม้แต่อาหารเช้าก็ไม่มีให้งั้นเหรอ? การบอกลาอันแสนหวานก็ไม่มี? ขนาดโน้ตที่เขียนว่า ‘มันยอดเยี่ยมมาก ไว้มาทำกันอีกวันหลังนะ’ ก็ไม่มีงั้นเหรอ?ไอ้จอมยั่วราคาถูกเอ๊ยอ้อ ไม่สิ… ไม่ถูกเลย แพงมากต่างหากฉันรู้อยู่แล้วว่ามันจะเป็นแบบนี้แล้วทำไมความเจ็บแปลบที่น่ารำคาญจากความผิดหวัง ถึงก่อตัวขึ้นในใจฉันล่ะ?บางที… บางทีฉันอาจจะได้เจอเขาอีกก็ได้ ถ้าฉันเก็บเงินได้อีก

“โซอี้ ถึงคุณจะคิดว่าผมเป็นหนุ่มขายบริการ แต่ความจริงก็คือ…”“คริสเตียน”เสียงนั้นดังขึ้นจากข้างหลังฉัน กรีดผ่านอากาศเหมือนใบมีดคมกริบคริสเตียนชะงักไปกลางประโยค เขาปิดปากฉับก่อนที่จะพูดจบ สีหน้าของเขาตึงเครียดขึ้นเล็กน้อยราวกับรู้ดีอยู่แล้วว่าใครเป็นคนพูดและเขาก็ไม่พอใจฉันกะพริบตาอย่างงง ๆ แล้วหันไปมองภาพสะท้อนในหน้าต่างร้านกาแฟผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นตัวสูง ผมบลอนด์ และแต่งตัวดีเกินกว่าที่จะเป็นลูกค้าธรรมดา ท่าทางของเธอสื่อถึงอำนาจ เธอเหลือบมองฉันอย่างรวดเร็วก่อนจะเพ่งความสนใจทั้งหมดไปที่คริสเตียนฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร… ลูกค้าคนสำคัญรึเปล่า? สิ่งเดียวที่ฉันรู้คือไม่ว่าการสนทนานี้จะเป็นยังไง มันก็ดูจริงจังเกินกว่าที่ฉันจะนั่งฟังอยู่ที่นี่ได้ฉันฉวยโอกาสจากความเงียบ รีบหาข้ออ้างเร็วที่สุดเท่าที่สมองจะคิดได้“เอ่อ งั้น… ฉันคงต้องไปแล้วล่ะ”สายตาคริสเตียนละจากผู้มาใหม่กลับมาที่ฉัน สายตาของเขานิ่งและสงสัย ราวกับเขากำลังพยายามอ่านใจฉันอยู่“โซอี้…”แต่ก่อนที่เขาจะทันพูดอะไรอีก ฉันก็ลุกขึ้นยืนแล้ว“โทรศัพท์ฉันยังแบตหมดอยู่เลย แล้วถ้าฉันไม่รีบออกไปตอนนี้จะต้องเจอรถติดมหากาฬแน่

ฉันไม่ทันได้คิดอะไรแค่รีบคว้าข้อมือของคริสเตียนแล้วลากเขาออกจากห้อง ก่อนที่ใครจะเริ่มโยนกระดาษสายรุ้งโปรยใส่พวกเรา เขายิ้มตลอดเวล ราวกับกำลังสนุกกับเรื่องบ้า ๆ พวกนี้ฉันเดินไปตามโถงทางเดินอย่างฉุนเฉียว ทำเป็นไม่สนใจสายตาที่สับสนของพ่อแม่และพี่น้อง ก่อนผลักเขาเข้าไปในห้องครัว แล้วปิดประตูเสียงดังตามหลัง“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน คริสเตียน?!”เขาจัดแขนเสื้อสูทให้เข้าที่อย่างสบายใจ เหมือนการขอแต่งงานกับคนแปลกหน้าเป็นเรื่องปกติที่เขาทำทุกวันพฤหัสบดี“ก็ขอแต่งงานไง”“ฉันรู้แล้ว!” ฉันยกมือกุมหน้าผาก ความปวดตุบเริ่มก่อตัวขึ้นหลังเบ้าตา “แต่ที่ฉันอยากรู้คือ ทำไม?!”เขามองฉันด้วยแววตาขบขันอย่างเห็นได้ชัด เหมือนไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงต้องหัวร้อนขนาดนี้“ผมคิดว่าเราได้ข้อสรุปเรื่องนี้ไปแล้วนะ คุณขอให้ผมเป็นคู่หมั้นของคุณในงานแต่งงานของแฟนเก่าคุณ ผมก็แค่ตัดสินใจว่าจะเล่นบทนี้ต่อไปไง”เขาตัดสินใจงั้นเหรอ?!“ฉันไม่ได้ขอให้คุณตามมาที่บ้านพร้อมแหวนหมั้นนะ ตาบ้า! ไหนจะเรื่องที่คุณโกหกฉันอีก!”“คือให้พูดกันจริง ๆ แล้ว ผมไม่ได้โกหก คุณไม่เคยถามนี่ว่าผมเป็นหนุ่มรับจ้างของคุณไหม”“แต่คุณก็ปล่อยให้