All Chapters of ว่าจ้างรัก เศรษฐีพันล้าน: Chapter 21 - Chapter 30

ปู่ของคริสเตียนเป็นไปอย่างที่ฉันจินตนาการไว้ทุกประการ ทั้งตัวสูง ดูน่าเกรงขาม มีเส้นผมสีเงินที่ถูกตัดแต่งอย่างประณีตและแววตาคมกริบที่เหมือนมองทะลุทุกหน้ากากได้หมด โจเซฟ เคนซิงตันมีบรรยากาศรอบกายแบบที่ไม่ต้องเปล่งเสียงดังแต่คนทั้งห้องก็จะเงียบทันทีเมื่อเราเดินเข้าไปใกล้ ฉันสังเกตเห็นแขกหลายคนขยับตัวหลบเล็กน้อย ราวกับหลีกทางให้กับพลังบางอย่าง โจเซฟถูกรายล้อมด้วยกลุ่มนักธุรกิจเล็ก ๆ แต่ทันทีที่เห็นคริสเตียน เขาก็ไล่พวกนั้นออกไปด้วยท่าทางง่าย ๆ“คุณปู่ครับ นี่โซอี้ เบนเน็ตต์ คู่หมั้นของผม” คริสเตียนแนะนำด้วยน้ำเสียงสงบ แม้ว่าฉันจะจับได้ถึงความตึงเครียดเล็กน้อยที่ไหล่ของเขา“ในที่สุดเราก็ได้พบกัน คุณเบนเน็ตต์” โจเซฟพูด พลางยื่นมือมาให้จับ สำเนียงวาเลนเทียของเขานุ่มแต่ฟังออกชัดเจน“ยินดีที่ได้พบท่านค่ะ คุณเคนซิงตัน” ฉันตอบ มือของฉันสั่นน้อย ๆ ตอนที่จับมือเขาดวงตาของเขาเป็นสีฟ้าจัดโดดเด่น เขาจ้องมองฉันอย่างไม่เร่งรีบ ราวกับกำลังประเมินทุกรายละเอียด ฉันมีความรู้สึกแปลก ๆ เหมือนกำลังถูกเอ็กซเรย์“คริสเตียนพูดถึงเธอไว้เยอะมากนะ” เขาว่า แม้ฉันจะไม่เชื่อเลยสักนิด “เธอขายชุดเจ้าสาวใช่ไหม?”

ฟรานเชสก้า มอนต์โกเมอรี่ ชื่อที่คริสเตียนเคยเอ่ยถึงในคืนท่ามกลางพายุนั่น ผู้หญิงที่เคยทรยศเขาอย่างเลวร้ายที่สุด เธอเหมือนแผลเป็นที่ยังเจ็บทุกครั้งเมื่อสัมผัส และตอนนี้เธอก็อยู่ตรงหน้ากำลังยื่นมือมาทางฉันพร้อมรอยยิ้มที่คำนวณมาแล้วบนริมฝีปากที่สมบูรณ์แบบของเธอ“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” ฉันตอบ พลางบีบมือเธอแน่นกว่าที่ตั้งใจ “ฉันโซอี้ เบนเน็ตต์”“โซอี้” เธอทวนชื่อเหมือนกำลังพิจารณา “เป็นชื่อที่… แปลกดีนะคะ คริสเตียนนี่ชอบอะไรไม่เหมือนใครเสมอเลย”สำเนียงวาเลนเทียของเธอทำให้ถ้อยคำฟังดูไพเราะขัดแย้งกับความคมกริบเชือดเฉือนที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดเหล่านั้น คริสเตียนแข็งทื่อราวกับรูปปั้นอยู่ข้างกายฉัน แทบไม่เหมือนชายคนเดียวกับที่เพิ่งจูบฉันเมื่อไม่กี่นาทีก่อน“แล้วคุณสองคนเจอกันได้ยังไงคะ?” ฟรานเชสก้าถาม ดวงตาสีเข้มของเธอสำรวจใบหน้าของฉันทุกตารางนิ้ว “คริสเตียนไม่ค่อยไปงานที่ไม่เกี่ยวข้องกับธุรกิจ หรือเขาเปลี่ยนนิสัยแล้ว?”“เขาเป็นเพื่อนของเพื่อนค่ะ” ฉันตอบโดยอัตโนมัติตามที่เราตกลงกันไว้ “เราเจอกันสองสามครั้งก่อนจะมีบางอย่าง…เกิดขึ้น”“น่าสนใจนะคะ” เธอยิ้ม แม้รอยยิ้มนั้นจะไปไม่ถึงดวงตาก็ตาม “แล

คำพูดของอเล็กซ์ยังค้างอยู่ในอากาศ หนักอึ้งไปด้วยนัยยะที่แฝงอยู่ ร่างกายของฉันมีอาการตอบสนองขัดแย้งกัน ทั้งอาการสั่นสะท้านต่อความทรงจำที่เขาทรยศต่อหัวใจของฉัน ซึ่งยังไม่อาจลืมเลือนไปได้หมดก่อนที่ฉันจะเอ่ยตอบ เสียงเย็นชาและมีอำนาจก็แทรกเข้ามาพอดี“ผมมาขัดจังหวะรึเปล่า?”คริสเตียนยืนอยู่ที่ฐานบันได กำลังมองเราด้วยสีหน้าที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน สายตาของเขาที่ปกติมักจะอบอุ่นเมื่อสบตาฉัน ตอนนี้แข็งกร้าวราวกับหิน กรามของเขาเกร็งแน่นท่าทางเคร่งเครียดอเล็กซ์ยิ้ม ก่อนก้าวถอยหลังไปแต่ไม่แสดงอาการกระดากอายแม้แต่น้อย“ผมแค่รำลึกความหลังกับคู่หมั้นของคุณนิดหน่อยเอง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกันเองอย่างจงใจ “ผมกับโซอี้มี… อดีตร่วมกันมากมายน่ะครับ”คริสเตียนก้าวเข้ามาสร้างระยะห่างระหว่างเราอย่างมีชั้นเชิง เขาเข้ามายืนข้างฉัน แขนของเขาโอบรอบเอวฉันในท่าทางเป็นเจ้าของ ปลายนิ้วกดเบา ๆ ลงบนเนื้อผ้าบางเบาของชุดฉัน“อดีต ใช่เลยล่ะ” คริสเตียนตอบ เสียงของเขาเย็นจัด “บางสิ่งที่ควรอยู่แค่ในอดีต”เขามองฉันด้วยสายตาคมกล้าแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปสบตาอเล็กซ์อีกครั้ง“แขกเริ่มเข้าห้องอาหารกันแล้ว ผมขอแนะนำให้คุ

ฉันมองตัวเองในกระจกในขณะที่กำลังทาลิปสติกเสร็จ ชุดที่ฉันเลือกสำหรับงานนี้เป็นสีน้ำเงินเข้ม ตัดเย็บราวกับว่าถูกวัดมาพอดีตัวฉัน ผ้าไหมที่พลิ้วไหวขยับเคลื่อนอย่างนุ่มนวลทุกย่างก้าว สร้างภาพลักษณ์ประณีตซึ่งตัดกับความเรียบง่ายของการออกแบบ เช่นเดียวกับของขวัญอื่น ๆ ของคริสเตียน มันสง่างามแต่ไม่ฉูดฉาด ดูดีมีรสนิยมแต่ไม่เกินเลยคริสเตียนลงไปตรวจความเรียบร้อยขั้นสุดท้ายก่อนแล้ว ทิ้งให้ฉันอยู่กับความคิดที่ว้าวุ่นของตัวเอง ฉันอยู่กับความคิดฟุ้งซ่าน การสนทนาจากคืนก่อนยังคงก้องอยู่ในหัว เขายอมรับว่ายังรู้สึกบางอย่างกับฟรานเชสก้า ฉันเปิดเผยความฝันที่ฝังลึกมานานเรื่องการทำงานด้านการประชาสัมพันธ์ คนสองคนที่แตกสลายแสร้งทำเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบ ความย้อนแย้งนี้ยังติดแน่นอยู่กับตัวฉันไม่หายไปไหนเมื่อฉันเดินลงไปถึงไร่องุ่นสถานที่จัดงาน ฉันก็แทบจำสถานที่ไม่ได้ ความสง่างามแบบชนบทของโรงบ่มไวน์ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นปรากฏการณ์ที่มีสีสัน ดูเหมือนถูกดึงออกมาจากงานแสดงของตกแต่งในโซเชียลมีเดียเลยทีเดียว ไหนจะซุ้มลูกโป่งโทนสีพาสเทล หมอนอิงขนาดใหญ่วางกระจัดกระจายอย่างมีแบบแผน ไฟระยิบระยับห้อยลงมาจากโครงโลหะ มีแม้แ

ฉันวิ่ง โดยไร้ทิศทาง ปราศจากจุดหมาย แค่อยากหนีไปให้ไกล แค่หนีจากภาพนั้น หนีจากเขาภาพของคริสเตียนกับฟรานเชสก้าที่อยู่ใกล้กันจนเกือบจะจูบกันเผาไหม้อยู่ในใจฉันเหมือนรอยตราประทับร้อน ๆ “ไม่ต้องห่วง มันจบแล้ว” เขาพูดก่อนจะเดินออกไป ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าคำพูดนั้นหมายถึงอะไรฉันไม่ควรจะรู้สึกอะไร นี่เป็นแค่ข้อตกลง ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น คริสเตียน เคนซิงตันไม่ได้มีภาระผูกพันเรื่องความซื่อสัตย์หรือความจงรักภักดีกับฉัน นอกเหนือจากอะไรก็ตามที่ตกลงกันไว้ แล้วทำไมใจฉันถึงเจ็บเหมือนโดนต่อย ทำไมภาพตรงหน้าถึงพร่ามัวไปด้วยน้ำตาที่ไม่ยอมหยุดไหลเท้าของฉันพาฉันผ่านสวน แล้วเข้าสู่ไร่องุ่น แสงจันทร์ส่องทางระหว่างแถวองุ่น ชุดสีน้ำเงินที่ดูสมบูรณ์แบบเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ตอนนี้พันขาฉันไว้ทำให้วิ่งได้ช้าลง แต่มันก็ไม่สำคัญหรอกว่าฉันจะไปไหน ฉันไม่มีทางหนีจากตัวเองได้ จากความรู้สึกทรยศที่กำลังฉีกหัวใจฉันในที่สุดฉันก็หยุดวิ่ง ฉันหายใจหอบอยู่ที่จุดชมวิวเล็ก ๆ บนยอดเขา จากตรงนั้นฉันเห็นคฤหาสน์ที่สว่างไสว งานอีเวนต์ของอินฟลูเอนเซอร์ยังคงคึกคักอยู่เบื้องล่าง ร่างเล็ก ๆ เคลื่อนไหวเหมือนมดหลากสี ทำไมบางสิ่งถึง