ว่าจ้างรัก เศรษฐีพันล้าน

ว่าจ้างรัก เศรษฐีพันล้าน

Oleh:  ปะการังเรืองแสงOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
Belum ada penilaian
30Bab
321Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

โซอี้ เบนเน็ตต์เพียงต้องการเอาคืนแฟนเก่าเท่านั้น หลังจากได้รับความอัปยศและถูกทิ้งที่แท่นพิธีงานแต่ง สิ่งเดียวที่เธอปรารถนา คือเดินเข้าไปในงานเลี้ยงหรูหราอย่างผู้หญิงที่มีเสน่ห์เกินต้านทาน พร้อมกับคู่ควงที่สมบูรณ์แบบ แต่หนุ่มขายบริการที่เธอจ้างมา กลับกลายเป็นมหาเศรษฐีไปได้อย่างไรกัน? ชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเธอคือ คริสเตียน เคนซิงตันผู้หยิ่งยโสจนน่าโมโหแต่ก็หล่อเหลาจนทำเอาใจแทบละลาย ซีอีโอแห่งโรงบ่มไวน์เคนซิงตัน หนึ่งในคนที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศ ชั่วขณะนั้น โซอี้รู้สึกราวกับพื้นใต้ฝ่าเท้าของเธอหายวับไป ไม่มีปัญหาเหรอ? โธ่ มันมีปัญหาแน่ เพราะตอนนี้ทั้งโลกออนไลน์พากันเชื่อว่า เธอกับเขาเป็นคู่รักกันจริง ๆ น่ะสิ แล้วอะไรคือปัญหาที่ใหญ่ที่สุดน่ะเหรอ? ก็การที่คุณปู่ของคริสเตียนเองก็เชื่อด้วยเหมือนกันอย่างไรล่ะ ตอนนี้ครีสเตียนเลยจำเป็นต้องเล่นละครฉากนี้ต่อไป ถ้าหากว่าเขายังอยากสืบทอดธุรกิจของตระกูล ส่วนโซอี้ก็แค่อยากหลุดพ้นจากเรื่องวุ่น ๆ นี้โดยไม่ถูกฟ้องก็เท่านั้น ทว่าเมื่อเส้นแบ่งระหว่างคำลวงและความจริงเริ่มเลือนราง โซอี้ก็รู้ตัวแล้วว่า เธออาจจะกำลังตกอยู่ในกับดักที่อันตรายที่สุด นั่นคือการตกหลุมรักอีกครั้ง “ฉันเคยถูกทิ้งมาก่อนนะ คริสเตียน ฉันจะไม่ทำพลาดแบบนั้นอีกแน่” “แล้วใครบอกว่าคราวนี้คุณจะเป็นฝ่ายเสียอยู่ฝ่ายเดียวกันล่ะ?” นี่คือเรื่องราวโรแมนติกคอมเมดี้ที่เต็มไปด้วยการหักมุม ความลับที่ซ่อนอยู่ และความปรารถนาที่ยากจะต้านทาน โซอี้จะกล้าพอที่จะเปิดใจตัวเองอีกครั้งหรือไม่นะ?

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

“Sheza agak cemberut gue tinggal touring. Padahal pulang touring gue janji bakal ngajak makan malam di luar. Dio juga udah rewel banget minta mainan VR.” Prabu harus sedikit berteriak agar Satria menangkap suaranya dari balik helm.

“Kenapa nggak bilang kalau lo punya janji di rumah? Dua minggu lagi ada touring lain. Harusnya kita bisa ikut yang itu aja. Gue jadi nggak enak, Prabu …. Kan gue yang ngajak. Ck!” Satria mengacungkan tinjunya.

“Gue cuma kasian sama duda kalau nggak ada yang nemenin. Coba Roman doyan motor dan masuk club kita. Bisa berduaan terus lo berdua karena berstatus pria single,” seru Prabu lagi.

“Roman, sih, doyannya night club, bukan club motor!” balas Satria, terbahak di motornya.

“Atau sekali-kali lo ikut Roman ke night club. Biar aura lajang Roman nular. Lo nggak kayak duda anak satu lagi!” Prabu lalu tertawa terbahak-bahak.

Setengah jam saling berbalas omongan, jalan yang ditempuh semakin mendaki. Permainan gas, kopling dan rem dilakukan dengan handal oleh peserta tour agar motor tetap stabil di tanjakan. Jalan berliku-liku dan mereka nyaris tiba di titik istirahat pertama saat hujan mulai turun. Awalnya hujan tipis, namun kemudian semakin deras. Airnya meluncur membasahi jaket kulit yang membalut rapat tubuh mereka. Dua pria bertubuh nyaris sama tinggi dan tegapnya saling pandang.

Satria melirik langit. Terlihat awan gelap bergulung makin menebal.

Di sisi kirinya, Prabu menoleh sambil tertawa kecil. "Gas, nggak?"

"Tunggu reda dikit, Bu. Anginnya kenceng banget. Neduh dulu, yuk.” Satria menyalakan lampu sen, menuju bawah jembatan kecil.

Satria tidak punya firasat apa pun. Pagi itu semuanya normal dan semuanya baik-baik saja. Prabu ada janji dengan keluarga kecilnya dan ia sendiri berjanji akan menjemput Nayla; putrinya di rumah mantan istrinya. Akhir pekan adalah giliran ia menjalankan co-parenting untuk gadis kecil semata wayangnya.

Bagi Satria sendiri, ia merasa tidak ada yang berbeda dengannya. Prabu juga cerita seperti biasa. Kecuali kalau boleh dibilang agak berbeda, Prabu memang kadang-kadang diam dan mengecek ponselnya sedikit lebih lama. Prabu kadang berdecak dan menghela napas panjang. Meski sepintas, Satria melihat perubahan wajah sahabatnya itu.

“Ada masalah?” tanya Satria saat mereka berdiri bersisian di bawah jembatan.

“Nggak adalah. Memangnya muka gue keliatan muka pria ada masalah?” Prabu meninju lengan Satria sambil tertawa. Sama cerianya seperti kemarin-kemarin.

"Itu yang lain udah pada jalan. Ada iring-iringan club mobil juga kayaknya. Kita ikut aja. Biar cepet sampai." Prabu naik ke motor dan menyalakannya.

"Udah, santai aja. Kita nggak perlu nyusulin yang lain. Masih deras,” kata Satria, berjalan ke tepi jembatan dan mendongak.

“Ayo, deh. Gue nggak mau kalau Sheza dan Dio nunggu gue kelamaan.” Prabu bersiap-siap memakai sarung tangannya.

Satria meraih lengan Prabu, menahannya. Rautnya jadi ikut gelisah. “Lo tuh, ya. Kalau memang ada janji sama Sheza dan Dio harusnya nggak perlu iyain kalau gue ajak. Asli gue jadi kasian sama mereka. Mau digas sekarang juga jalanan licin, Bu.”

Jawaban Prabu saat itu hanya mengangkat bahu. Ia menepuk lengan Satria sebelum melaju. “Ayo, Sat! Gue tinggal juga, nih,” katanya.

Entah karena memang firasat, atau entah karena ia yang ingin menghabiskan waktu sedikit lebih lama untuk bercakap-cakap sesama pria. Yang jelas, tak ada alasan lagi untuk berdiri di bawah jembatan kecil itu tanpa Prabu. Satria segera menyalakan motor dan melesat untuk memperpendek jarak dengan sahabatnya.

Tikungan sempit. Aspal basah. Kabut putih menelan pandangan. Satria menahan napas. Ia tak melihat lampu belakang motor Prabu. Tangan kanannya menekan gas tapi kemudian urung karena dari arah berlawanan terlihat padat. Ketika pikiran ragu-ragu itu muncul, sebuah bunyi memekakkan telinga membuat matanya terpejam sepersekian detik.

BRAAAK!

Raungan klakson panjang. Suara besi menghantam besi. Suara yang membuat ulu hati siapa pun mencelos.

Satria baru saja keluar dari tikungan ketika dunia dirasanya melambat. Ia melihat sesuatu terlempar ke udara. Sebentuk siluet yang sangat ia kenal. Helm pecah dan serpihannya melayang bersama air hujan. Mata Satria tertuju pada sesuatu. Motor Prabu yang menghantam pembatas jalan, lalu tergilas keras oleh truk kontainer yang tak sempat mengerem. Dentuman logam menggemuruh membuat detik itu tangannya reflek menarik rem. Semua kendaraan di depannya kini terhenti dan gaduh.

Satria melompat turun dari motornya. Jantungnya berdebar tak karuan. Ia berlari dengan teriakan tanpa suara. Tak tahu harus berlari ke mana. Darah di mana-mana. Helm Prabu pecah. Ringsek. Tangannya terangkat ke atas. Gemetar menggapai udara. Memegangi kepalanya dengan linglung.

“PRABU!” jerit Satria. “Prabu …!” Satria kembali menjerit.

Tubuh sahabatnya itu tergeletak di bawah truk. Masih bernapas. Ia masih melihat Prabu menghela napas meski kepayahan. Matanya separuh terbuka. Bibirnya terbuka pelan. Mencoba mengatakan sesuatu yang tak bisa ditangkap telinga.

“Tolong! Tolong!” jerit Satria, meraba-raba ponsel dan menekan nomor darurat yang bisa diingatnya saat itu.

*****

(IGD Rumah Sakit Pinggiran Kota)

Satria berdiri membeku. Bajunya basah kuyup. Sepatunya berlumpur. Jaket kulitnya tertempel bercak darah yang sudah mengering. Sejak tadi tatapannya tak beranjak dari sosok tampan yang kini bergeming dengan wajah penuh luka lecet. Bagian sisi kanan kepalanya ada jahitan besar.

Seorang dokter menutup catatan medis, suaranya datar. “Kepalanya parah, ada pendarahan masif. Kami sudah berusaha, Pak.”

Kalimat itu seperti palu godam, tapi Satria bergeming. Rahangnya mengeras, matanya memerah. Ia hanya menatap kain putih yang kini menutupi sahabatnya hingga dada. Tangan Prabu sudah rapi disedekapkan.

Suster berjalan pelan ke arahnya. "Bapak kenal korban?"

Satria mengangguk seraya menelan ludah. Rahangnya tiba-tiba saja mengeras. "Saya kenal istrinya. Biar saya yang kasih tau,” ucapnya.

Entah sudah berapa kali ia mengusap wajahnya sejak tadi. Air mata yang berusaha dihalaunya tak kunjung berhenti.

“Bapak telepon atau kita….”

“Saya yang kabari langsung. Saya ke rumahnya sekarang.” Satria menggigit bibir bawahnya. “Sekalian urus surat-suratnya juga,” tambahnya pelan. Kali ini sepertinya ia harus benar-benar meninggalkan perawat itu.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
30 Bab
บทที่ 1
ฉันกำลังจะทำเรื่องนี้จริง ๆฉันเดินวนไปวนมาในห้องพักรับรองของห้องจัดเลี้ยงในโรงแรมโรสมอนต์ซึ่งเป็นหนึ่งในสถานที่หรูหราที่สุดแห่งหนึ่งในเมือง พลางกล่อมตัวเองว่าเรื่องที่กำลังจะทำเป็นความคิดที่ดีแล้ว เรื่องที่ว่าคือการจ้างหนุ่มขายบริการมาแกล้งปลอมเป็นคู่หมั้นนั่นแหละ พระเจ้ายกโทษให้ฉันด้วยเถอะแต่ว่าฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริง ๆอดีตคู่หมั้นของฉันกำลังจะแต่งงานและไม่ใช่แต่งกับใครอื่นที่ไหน... แต่ว่าเขากำลังจะแต่งงานกับอดีตเพื่อนสนิทของฉันเอง ใช่ ฉันถูกหักหลังสองชั้นแบบแพ็กเกจ “ซื้อหนึ่ง แถมหนึ่ง” โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าสมัครเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไร ถ้ามีโปรแกรมสะสมแต้มสำหรับคนโง่ ฉันคงมีแต้มพอแลกกับการโดนตบหน้าแรง ๆ สักที พร้อมตั๋วเที่ยวเดียวดิ่งสู่จุดต่ำสุดในชีวิตไปเลยส่วนเรื่องจะให้ฉันเมินงานแต่งนี้ไปเลยงั้นเหรอ? ฉันก็อยากทำแบบนั้นอยู่หรอก แต่เอลีสอุตส่าห์โทรมาชวนฉันด้วยตัวเองเชียวนะ! ชัดเลยว่าเธออยากเยาะเย้ยฉัน อยากทำให้ฉันอับอาย แล้วฉันยอมให้เธอชนะไม่ได้ ฉันเลยตอบไปว่าจะไปร่วมงาน แต่ที่แย่ที่สุดก็คือฉันดันบอกว่าจะไปกับคู่หมั้นสุดหล่อรวยล้นฟ้าน่ะสิ“รวยล้นฟ้าเลยเหรอ?” เธอหัวเราะทำท่าเ
Baca selengkapnya
บทที่ 2
หัวใจฉันแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นเอลีสอีกครั้ง เธอจ้องฉันเขม็งเหมือนพร้อมจะเปิดโปง ถลกหนังและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีฉันให้แหลกละเอียด แต่ฉันก็โล่งใจเมื่อเธอถูกเรียกตัวไปเตรียมงานขั้นสุดท้าย พิธีกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว“โรงบ่มไวน์เคนซิงตัน? คุณไปได้ชื่อมาจากไหนน่ะ?” ฉันถามเขาชี้ไปที่พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งที่กำลังเสิร์ฟเครื่องดื่มในห้องจัดเลี้ยง คริสเตียนคว้ามาขวดหนึ่งแล้วชูฉลากขึ้นให้ฉันดู มันเขียนว่า “เคนซิงตัน”“สิ่งที่จะเป็นเพื่อนสนิทของเราคืนนี้ไง” เขาพูดพร้อมรินไวน์ใส่แก้วสองใบจนเต็ม “ผมคิดว่าคุณควรจะเริ่มจากแก้วนี้”“ฉลาดดีนะเลือกชื่อที่เป็นแบรนด์ดังอยู่แล้ว แต่คุณรู้เรื่องไวน์บ้างรึเปล่า?”“ผมรู้ว่าไวน์ก็เหมือนคน” เขาตอบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนโน้มตัวเข้ามาใกล้จนฉันรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่จากร่างเขา “ไวน์ดีที่สุดต้องค่อย ๆ ลิ้มรส… เริ่มจากสูดกลิ่นก่อน…” สายตาเขาไล่ลงมาที่ริมฝีปากฉัน “จากนั้นก็ชิมเพียงเล็กน้อย ปล่อยให้รสชาติกระจายตัว…” เสียงเขาแผ่วลง “...แล้วค่อย ๆ ละเมียดแต่ละหยด ให้ความอบอุ่นแผ่ซ่านจากข้างใน จนถึงหยดสุดท้าย…”“เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าคุณไม่รู้อะไรเรื่องไวน์สักหน่อย” ฉันพูด
Baca selengkapnya
บทที่ 3
ถ้าฉันคิดว่างานแต่งนั้นหรูแล้ว ฉันจะอธิบายสถานที่ซึ่งคริสเตียนพาฉันไปหลังจากนั้นว่าอะไรดี?เขาพาฉันไปห้องเพนต์เฮาส์สุดหรูชั้นบนสุดของโรงแรมโรสมอนต์ มีวิวเมืองแบบพาโนรามา สระว่ายน้ำส่วนตัวและการตกแต่งที่เหมือนตะโกนว่า “ฉันรวยและฉันไม่สนใจมองราคาบนเมนูด้วยซ้ำ”ส่วนฉัน… ก็ได้แต่ตกตะลึง รู้สึกเหมือนเหตุการณ์คืนนี้เป็นหนังสักเรื่องที่ฉันไม่ควรได้เป็นหนึ่งในนักแสดงนำ“สวรรค์…” ฉันอ้าปากค้าง พลางหมุนตัวอยู่กลางห้องเพื่อซึมซับทุกรายละเอียด มินิบาร์ขนาดใหญ่ โซฟาที่ใหญ่กว่าห้องนอนฉันและโคมไฟระย้าที่น่าจะแพงกว่ารถของฉันเสียอีก ถึงฉันจะไม่มีรถก็เถอะ แต่ถึงมีมันก็คงจะราคาถูกกว่าโคมไฟระย้านั่นอยู่ดีและแน่นอน มีสระกระจกไร้ขอบที่เปิดไฟสว่างไสวเหมือนหลุดออกมาจากหนังด้วย“นี่บ้าไปแล้ว! คุณมีเงินมาจ่ายอะไรแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย? ถ้าใช้เงินกับลูกค้าทุกคนมากขนาดนี้ คุณต้องขาดทุนแน่ ๆ รู้ไหม?”คริสเตียนหัวเราะ เสียงหัวเราะทุ้มลึกเพราะขบขันนั้น ทำให้ฉันหลงลืมความหนักหน่วงในอกที่ถ่วงอยู่ตั้งแต่เห็นอเล็กซ์กับเอลีสอยู่ด้วยกันไปชั่วขณะ“ผมรู้จักคนที่ให้ยืมห้องนี้มา” เขาพูดเรียบ ๆฉันขมวดคิ้วด้วยความสงสัยทั
Baca selengkapnya
บทที่ 4
หัวใจฉันเต้นกระหน่ำรัวเขาปลดเข็มขัด รูดซิปกางเกงและปล่อยให้มันเลื่อนหลุดลง เผยให้เห็นกางเกงในสีดำรัดรูปแนบเนื้อ ฉันสาบานเลยว่าเกือบจะลืมหายใจ ทุกมัดกล้าม ร่างกายทุกส่วนของเขาดูเหมือนถูกปั้นแต่งมาเพื่อล่อลวงคน และเขาก็รู้ตัวดีเขาว่ายน้ำเข้ามาหาฉันอย่างช้า ๆ ราวกับเขามีเวลาเหลือเฟือ แต่ดวงตาของเขากลับบอกอย่างอื่น มันบอกว่าเขากระหายในตัวฉันมีชั่วขณะหนึ่งที่ฉันลังเล คนแปลกหน้าที่แสร้งทำเป็นคนรวยซึ่งตอนนี้มองฉันเหมือนฉันเป็นคนพิเศษ นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่กันแน่นะ? แล้วฉันก็นึกถึงอเล็กซ์ สายตาที่เขามองฉันในงานแต่งงาน วิธีที่เอลีสยิ้มด้วยความสมเพช เหมือนฉันมันน่าอนาถเกินกว่าจะหาผู้ชายแบบคริสเตียนได้ ฉันต้องการสิ่งนี้ ฉันต้องการความรู้สึกว่าเป็นที่ต้องการอีกครั้ง แม้ว่าจะมาจากผู้ชายที่ฉันจ่ายเงินให้ก็ตามเมื่อเขาเข้ามาใกล้ มือของเขาก็เอื้อมมาโอบรอบเอวของฉันใต้น้ำ นิ้วของเขาลากไปตามผิวที่กำลังไวต่อความรู้สึกของฉันอย่างช้า ๆ“คุณกำลังตัวสั่นนะ” เขาพึมพำ ขณะที่ปากของเขาอยู่ใกล้ฉันอย่างน่าอันตราย“ฉันเปล่า”เขายิ้ม รอยยิ้มที่ยั่วยวนบ้า ๆ นั่นอีกแล้ว“เดี๋ยวก็รู้”มือของเขาเลื่อนต่ำลง ลูบ
Baca selengkapnya
บทที่ 5
ฉันตื่นขึ้นช้า ๆ บิดขี้เกียจเหมือนแมวเกียจคร้านหลังจากค่ำคืนที่ถูกใช้ไปอย่างคุ้มค่าจนเหลือเชื่อผ้าปูที่นอนนุ่มลื่นสัมผัสผิวฉันอย่างแผ่วเบา ร่างกายฉันปวดเมื่อยแต่น่าอภิรมย์ มันเป็นความเมื่อยที่ดี เพราะมันเกิดจากค่ำคืนที่คุ้มค่าทุกวินาทีฉันถอนหายใจด้วยความพึงพอใจก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วฉันก็พลิกตัว หวังจะซุกกลับไปอิงแอบกายอุ่น ๆ เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ซึ่งควรจะอยู่ข้างฉันแต่สิ่งที่ฉันพบคืออะไร?ความว่างเปล่าไงล่ะอีกฝั่งของเตียงว่างเปล่า ไม่มีวี่แววของคริสเตียน ไม่มีเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ ไม่มีมือที่ดึงฉันกลับไปหาสำหรับรอบสองในยามเช้าแหม เยี่ยมไปเลย พ่อหนุ่มขายบริการทิ้งฉันไปซะแล้วฉันหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆแม้แต่อาหารเช้าก็ไม่มีให้งั้นเหรอ? การบอกลาอันแสนหวานก็ไม่มี? ขนาดโน้ตที่เขียนว่า ‘มันยอดเยี่ยมมาก ไว้มาทำกันอีกวันหลังนะ’ ก็ไม่มีงั้นเหรอ?ไอ้จอมยั่วราคาถูกเอ๊ยอ้อ ไม่สิ… ไม่ถูกเลย แพงมากต่างหากฉันรู้อยู่แล้วว่ามันจะเป็นแบบนี้แล้วทำไมความเจ็บแปลบที่น่ารำคาญจากความผิดหวัง ถึงก่อตัวขึ้นในใจฉันล่ะ?บางที… บางทีฉันอาจจะได้เจอเขาอีกก็ได้ ถ้าฉันเก็บเงินได้อีก
Baca selengkapnya
บทที่ 6
“แน่นอนสิ คุณจำไม่ได้เหรอ? คุณเป็นคู่หมั้นของผมไงและเรากำลังจะแต่งงานกันเร็ว ๆ นี้แล้ว”คำพูดของคริสเตียนสะท้อนอยู่ในหัวฉันเหมือนระฆังร้าว หัวใจของฉันเต้นรัว เลือดสูบฉีดดังก้องในหูจนแทบกลบเสียงหัวเราะคิกคักของพนักงานขายที่อยู่รอบ ๆ พวกเราฉันเนี่ยนะ? คู่หมั้นของเขางั้นเหรอ? เรื่องนี้มันฟังเป็นไปได้ที่โลกไหนกัน?ก่อนที่ฉันจะทันโต้ตอบ เจ้านายของฉันก็ปรากฏตัวขึ้นข้าง ๆ พร้อมรอยยิ้มกว้างราวกับเพิ่งขายภาพโมนาลิซ่าได้“โซอี้ เป็นการขายที่ยอดเยี่ยมมาก เธอนี่เป็นพนักงานขายที่เก่งที่สุดในร้านเลยจริง ๆ!”สมองฉันยังตามสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ทัน“อะไรนะคะ?”“ก็ชุดนั่นน่ะสิ! นั่นเป็นหนึ่งในชุดเจ้าสาวที่แพงที่สุดที่เราเคยขายมาเลยนะ! นี่ต้องขอบคุณเธอเลย” เธอขยิบตาและเสริมอย่างร่าเริงว่า “วันนี้กลับก่อนได้เลยนะ เธอสมควรได้เลิกงานเร็ว”พอเจ้านายเดินไป ฉันก็ยังยืนแข็งทื่อเอาแต่จ้องคริสเตียนอยู่อย่างนั้น ราวกับเขาเพิ่งบอกว่าตัวเองเป็นมนุษย์ต่างดาว หนุ่มที่ฉันจ้างมาชั่วคราวแค่คืนเดียว ตอนนี้กลายเป็นคนที่มาซื้อชุดแต่งงานราคาแพงที่สุดในร้านได้ยังไง? แถมยังพูดถึงเรื่องแต่งงานหน้าตาเฉยอีก? แล้วเขาไปเอาเงิน
Baca selengkapnya
บทที่ 7
“โซอี้ ถึงคุณจะคิดว่าผมเป็นหนุ่มขายบริการ แต่ความจริงก็คือ…”“คริสเตียน”เสียงนั้นดังขึ้นจากข้างหลังฉัน กรีดผ่านอากาศเหมือนใบมีดคมกริบคริสเตียนชะงักไปกลางประโยค เขาปิดปากฉับก่อนที่จะพูดจบ สีหน้าของเขาตึงเครียดขึ้นเล็กน้อยราวกับรู้ดีอยู่แล้วว่าใครเป็นคนพูดและเขาก็ไม่พอใจฉันกะพริบตาอย่างงง ๆ แล้วหันไปมองภาพสะท้อนในหน้าต่างร้านกาแฟผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นตัวสูง ผมบลอนด์ และแต่งตัวดีเกินกว่าที่จะเป็นลูกค้าธรรมดา ท่าทางของเธอสื่อถึงอำนาจ เธอเหลือบมองฉันอย่างรวดเร็วก่อนจะเพ่งความสนใจทั้งหมดไปที่คริสเตียนฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร… ลูกค้าคนสำคัญรึเปล่า? สิ่งเดียวที่ฉันรู้คือไม่ว่าการสนทนานี้จะเป็นยังไง มันก็ดูจริงจังเกินกว่าที่ฉันจะนั่งฟังอยู่ที่นี่ได้ฉันฉวยโอกาสจากความเงียบ รีบหาข้ออ้างเร็วที่สุดเท่าที่สมองจะคิดได้“เอ่อ งั้น… ฉันคงต้องไปแล้วล่ะ”สายตาคริสเตียนละจากผู้มาใหม่กลับมาที่ฉัน สายตาของเขานิ่งและสงสัย ราวกับเขากำลังพยายามอ่านใจฉันอยู่“โซอี้…”แต่ก่อนที่เขาจะทันพูดอะไรอีก ฉันก็ลุกขึ้นยืนแล้ว“โทรศัพท์ฉันยังแบตหมดอยู่เลย แล้วถ้าฉันไม่รีบออกไปตอนนี้จะต้องเจอรถติดมหากาฬแน่
Baca selengkapnya
บทที่ 8
ฉันเดินไปมาในห้อง รู้สึกว่าสติที่เหลืออยู่เล็กน้อยกำลังเหือดหายไปพร้อมกับศักดิ์ศรีที่ยังพอมีอยู่บ้าง ข้อความของคริสเตียนกะพริบบนหน้าจอโทรศัพท์เหมือนสัญญาณเตือนภัยพิบัติ “เรายังคุยกันไม่จบนะ ที่รัก”“โอเค ไม่เป็นไรหรอก” ฉันพึมพำกับตัวเอง พลางเอามือทั้งสองข้างถูใบหน้า “ฉันแค่สับสนระหว่างซีอีโอมหาเศรษฐีกับหนุ่มขายบริการแค่นั้นเอง”ฉันกำลังหลอกใครอยู่? เรื่องแบบนั้นมันไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นง่าย ๆ สักหน่อย มันไม่เกิดกับคนปกติทั่วไปแน่โทรศัพท์ฉันสั่นอีกครั้ง แอนนาเบลส่งภาพหน้าจอคอมเมนต์ในโซเชียลมีเดียมาเพิ่มเรื่องของฉันถูกแปะไปทั่วทุกเพจซุบซิบเท่าที่จะคิดออก[ผู้หญิงลึกลับที่ขโมยหัวใจของคริสเตียน เคนซิงตันไปคือใครกัน?][ซีอีโอมหาเศรษฐีดูเหมือนจะตกหลุมรักแล้ว! หรือว่าหนุ่มโสดสุดฮอตของประเทศจะลงหลักปักฐานแล้ว?][คู่หมั้นคนใหม่ของคริสเตียน เคนซิงตันโผล่มาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย! ลึกลับหรือลวงโลกกันแน่?]ฉันเลื่อนดูแต่ละโพสต์ ท้องไส้ก็ยิ่งปั่นป่วนหนักขึ้นเรื่อย ๆ กับทุกคอมเมนต์[เธอดูเหมือนพวกนักขุดทองคบหวังเงินเลย][โห เขาเลือกใครก็ได้ แล้วทำไมถึงเลือกเธอล่ะ?][เธอน่ารักนะ แต่ดูออกเ
Baca selengkapnya
บทที่ 9
ฉันไม่ทันได้คิดอะไรแค่รีบคว้าข้อมือของคริสเตียนแล้วลากเขาออกจากห้อง ก่อนที่ใครจะเริ่มโยนกระดาษสายรุ้งโปรยใส่พวกเรา เขายิ้มตลอดเวล ราวกับกำลังสนุกกับเรื่องบ้า ๆ พวกนี้ฉันเดินไปตามโถงทางเดินอย่างฉุนเฉียว ทำเป็นไม่สนใจสายตาที่สับสนของพ่อแม่และพี่น้อง ก่อนผลักเขาเข้าไปในห้องครัว แล้วปิดประตูเสียงดังตามหลัง“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน คริสเตียน?!”เขาจัดแขนเสื้อสูทให้เข้าที่อย่างสบายใจ เหมือนการขอแต่งงานกับคนแปลกหน้าเป็นเรื่องปกติที่เขาทำทุกวันพฤหัสบดี“ก็ขอแต่งงานไง”“ฉันรู้แล้ว!” ฉันยกมือกุมหน้าผาก ความปวดตุบเริ่มก่อตัวขึ้นหลังเบ้าตา “แต่ที่ฉันอยากรู้คือ ทำไม?!”เขามองฉันด้วยแววตาขบขันอย่างเห็นได้ชัด เหมือนไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงต้องหัวร้อนขนาดนี้“ผมคิดว่าเราได้ข้อสรุปเรื่องนี้ไปแล้วนะ คุณขอให้ผมเป็นคู่หมั้นของคุณในงานแต่งงานของแฟนเก่าคุณ ผมก็แค่ตัดสินใจว่าจะเล่นบทนี้ต่อไปไง”เขาตัดสินใจงั้นเหรอ?!“ฉันไม่ได้ขอให้คุณตามมาที่บ้านพร้อมแหวนหมั้นนะ ตาบ้า! ไหนจะเรื่องที่คุณโกหกฉันอีก!”“คือให้พูดกันจริง ๆ แล้ว ผมไม่ได้โกหก คุณไม่เคยถามนี่ว่าผมเป็นหนุ่มรับจ้างของคุณไหม”“แต่คุณก็ปล่อยให้
Baca selengkapnya
บทที่ 10
คริสเตียนมองฉันอย่างแน่วแน่ สายตาเต็มไปด้วยความมั่นใจเหมือนรู้คำตอบอยู่แล้ว ราวกับเขาคำนวณทุกอย่างในเกมประหลาดที่พวกเร่กำลังเล่นอยู่แต่ก่อนที่ฉันจะตอบ มีบางอย่างที่ฉันจำเป็นต้องรู้ก่อน“ทำไมคุณถึงจากไปไม่ลา?” ฉันถาม เสียงเบากว่าที่ตั้งใจไว้เขาขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าสับสน“อะไรนะ?”“เช้าวันนั้น ที่โรงแรม คุณ…” ฉันกลืนน้ำลายอย่างยากเย็น เกลียดความรู้สึกเปราะบางที่แฝงอยู่ในน้ำเสียง “คุณจากไปเฉย ๆ ไม่บอกลากันด้วยซ้ำ”บางสิ่งวาบผ่านสายตาของเขา เป็นความรู้สึกผิดไหมนะ? หรือความเสียใจ? ไม่ว่ามันคืออะไร ก็หายไปเร็วมากจนฉันจับไม่ทัน“ผมมีประชุมน่ะ” เขาตอบเลี่ยง ๆ“ตอนเจ็ดโมงเช้าวันเสาร์เนี่ยนะ?” ฉันเลิกคิ้ว“ไม่ได้เจตนาน่ะ โซอี้”คำง่าย ๆ แต่กลับตบหน้าฉันอย่างจัง ไม่ได้เจตนา แน่นอนสิแล้วทำไมเขาจะต้องเจตนาตั้งใจด้วยล่ะ สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเราสำหรับเขาก็เป็นแค่เรื่องสนุก เป็นแค่การฆ่าเวลา และฉันก็โง่พอที่จะรู้สึกอะไรบางอย่างที่มากไปกว่านั้นเสียงของเอลีสดังสะท้อนในหัวฉัน “เธอไม่ได้พิเศษอะไรเลย”บางทีเธออาจจะพูดถูก บางทีฉันอาจเป็นแค่ตัวประกอบในชีวิตของคนอื่นจริง ๆ“ช่างเถอะค่ะ” ฉันพ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status