Semua Bab You Are My World And My Everything: Bab 41 - Bab 50

Beng's POVHindi ako dinalaw ng antok nang gabing iyon.Tahimik na ang buong bahay. Mula sa salas ay naririnig ko ang mahinang ugong ng air conditioner at ang paminsan-minsang tawanan ng mga apo ko na unti-unti ring nawala habang isa-isa silang nakatulog. Ako lang ang naiwan.Tahimik. Gising. At inuusig ng sarili kong konsensya. Mahigpit kong hawak ang tasa ng mainit na tsaa habang nakatanaw sa malaking bintana ng bahay nina Marco. Sa labas ay maliwanag ang mga ilaw sa kalsada. Tahimik ang buong subdivision. Walang tila nag-aalala.Pero ako... Hindi mapakali ang puso ko.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mukha ni Dylan kanina habang kumakain kami. Ang pilit niyang ngumiti. Ang kakaunti niyang isinubong pagkain. At ang mabilis niyang pag-akyat sa silid.Kilalang-kilala ko ang anak ko. Ako ang nagsilang sa kanya. Kapag ganyan siya katahimik, ibig sabihin ay may dinadala siyang sakit na hindi niya kayang sabihin kahit kanino. Napapikit ako.Hindi ko na kailangang magtanong.Alam ko

Maria's POV (Part 1)Maaga akong nagising nang araw na iyon.Hindi na tulad noon na gigising akong mabigat ang dibdib at namumugto ang mga mata dahil sa kaiiyak. Unti-unti na akong natutong bumangon. Unti-unti na rin akong natutong tanggapin na may mga sugat na hindi kailanman tuluyang naghihilom. Natututo ka na lang mabuhay habang dala-dala ang mga peklat. Tahimik akong bumangon at inayos ang higaan. Mula sa bintana ng kwarto ay tanaw ko ang unti-unting pagsikat ng araw.Isa na namang panibagong umaga.Isa na namang panibagong araw para ipagpatuloy ang buhay. Huminga ako nang malalim bago lumabas ng kwarto.Pagdating ko sa kusina ay agad akong naghanda ng almusal.Nagprito ako ng itlog, hotdog at nagsaing ng kanin. Habang kumukulo ang tubig para sa kape ay narinig ko ang pagbukas ng pinto ng kwarto ni Jet. Lumabas siyang naka-uniporme na.Mas matangkad na siya ngayon.Sa edad na labing-anim ay halos ka-height na niya ang ama niya. Hindi ko maiwasang mapangiti. Napakabilis lumaki ng a

Maria's POVTahimik ang gabi.Nasa kwarto ako habang mahimbing nang natutulog si Jet sa kabilang kwarto. Nakahiga lang ako habang hawak ang cellphone ko. Hindi ko naman talaga balak maghintay ng message, pero ilang beses ko pa ring tinitingnan ang screen.Maya-maya, nag-vibrate ang cellphone ko.Si Liam. Napangiti ako nang makita ko ang pangalan niya. Liam: "Are you still awake?" Hindi ko agad sinagot. Ilang segundo lang, may kasunod na message.Liam: "How are you?" Napatingin ako sa message niya. Simpleng tanong lang. Pero hindi ko alam kung bakit parang gumaan nang kaunti ang pakiramdam ko.Nag-type ako. "I'm okay. Just tired." Nagreply siya agad . Liam: "Did you eat dinner?" Napangiti na naman ako. "Yes. What about you? Liam: "I already ate." Maya-maya, may kasunod. Liam: "And Jet?" Naalala ko Mahimbing siyang natutulog sa kwarto niya. "He's sleeping already."Liam: "Good. You should get some rest too."Napangiti ako habang binabasa iyon.Hindi ko alam kung bakit lagi niyang inuu

CHAPTER 48Flora’s POVMaaga pa nang magising ako. Tahimik pa ang buong bahay nang marahan akong nagtungo sa kusina at magtimpla ng kape.Habang hinihintay kong lumamig nang kaunti, naisip ko si Maria. Matagal na rin kaming hindi nakakapag-usap nang maayos. Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan siya. Ilang ring lang bago niya sinagot. “Hello, Nay.” “Gising ka na pala, nak.” “Oo. Hindi na rin ako nakatulog.” Napansin ko agad ang bigat sa boses niya. “May iniisip ka?”Sandali siyang natahimik. “Wala naman.” “Maria.”Napabuntong-hininga siya. “Pagod lang ako, Nanay.” “Dahil kay Dylan?” Hindi na siya sumagot agad. “Siya na naman,” mahina niyang sabi.Napahigpit ang hawak ko sa tasa.“Ano na naman ginawa niya?” “Pumupunta pa rin siya dito. Minsan sa gate lang. Kumakatok nang paulit-ulit. Tinatawag ako.” “Hindi mo siya kinakausap?” “Hindi, pero habang tumatagal nakakabulahaw na siya ng kapitbahay kaya kinausap ko sa labas ng gate." “Sinabi mo na ba sa kanya?” “Maraming beses na.”Tahimik

KABANATA 50 Maria's POV Hindi ko alam kung bakit parang sunod-sunod ang mga nangyayari sa buhay ko nitong mga nakaraang araw. Kahapon, ang dami kong kailangang sagutin tungkol kay Liam. Ngayon naman, pati ang plano ni Nanay na magbakasyon sa Nueva Ecija ay kailangan ko nang pag-isipan. Hindi naman sa ayaw kong umuwi doon. Matagal na rin akong hindi nakakadalaw sa mga kapatid ko ang problema lang, hindi ko alam kung magiging simpleng bakasyon pa ba iyon kapag nalaman nilang may boyfriend ako at iniwan ko na si Dylan dahil sa pambabae nito. Lalo na at may mga tanong na hindi ko pa gustong sagutin. Binuksan ko ang cellphone ko at nakita ang sunod-sunod na mensahe ni Carla. 'Ate, kailan kayo pupunta dito?' 'Sabihin mo kay Liam gusto namin siyang makilala.' 'Tsaka Ate, may itatanong pa ako sa'yo tungkol kay Ron.' Napapikit ako sandali. Si Ron na naman hindi ko maintindihan kung bakit kailangan pa siyang isingit sa usapan. Matagal nang tapos ang kung ano mang mayroon kami noon wala na a