All Chapters of คุณภรรยาครับโปรดมารับใบหย่า: Chapter 21 - Chapter 30

ผ่านไปหลายวันคุณเขื่อนก็ยังคงไม่กลับบ้าน ปิ่นมุกจึงไม่กระตือรือร้นที่จะไปพบเขาอีก เพราะครั้งสุดท้ายที่เธอโดนไล่ตะเพิดออกมาก็น่าอายพออยู่แล้ว การใช้ชีวิตก็ยังคงเหมือนกับทุก ๆ วัน ไปเรียนเพื่ออนาคตตัวเอง กลับมาบ้านก็ขึ้นไปทำความสะอาดห้องคุณเขื่อนตามปกติถ่ายรูปมุมต่าง ๆ ในบ้านส่งให้แม่ดู แม่จะได้ไม่เป็นห่วง แต่สำหรับคุณเขื่อนถึงจะไปอยู่คอนโดก็ไม่น่าห่วงเพราะมีแม่บ้านประจำคอยดูแลอยู่ แต่ความปกติสุขของปิ่นมุกก็เป็นเหมือนความฝันเหมือนกับสามีในนามของเธอก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "หนูปิ่น ๆ ออกมานี่เร็วเข้า"เสียงป้าเนียมดูร้อนรนกว่าทุก ๆ วัน ปิ่นมุกจึงวางมือจากโน้ตบุ๊กแล้วเดินไปเปิดประตูห้อง"ป้าเนียมมีอะไรคะ""คุณแม่ของคุณเขื่อนมา เธออยากพบหนูปิ่น""คุณแม่ของคุณเขื่อน?" เธอไม่เคยได้ยินคุณเขื่อนพูดถึงแม่มาก่อน แม้จะเคยสงสัยแต่ก็ไม่กล้าถาม"ใช่ค่ะ รีบไปเถอะค่ะ เธอรออยู่ที่ห้องรับแขก"ปิ่นมุกเดินกลับไปสำรวจเสื้อผ้าหน้าผมตัวเองที่โต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะเดินอย่างเร่งรีบไปยังห้องรับแขก ส่วนป้าเนียมแอบหลบไปโทรศัพท์หาคุณเขื่อนเพราะนี่เป็นเรื่องใหญ่มาก(ครับป้าเนียม)"คุณหนูขา คุณผู้หญิงมาที่บ้านค่ะ มาถึงก

"เราลองมาคบกันดีไหมปิ่น?""ไม่ค่ะ พี่เขื่อนเป็นแค่ความฝัน แต่ไม่ใช่ความจริงสำหรับปิ่น"ปิ่นมุกตอบออกไปอย่างมั่นใจ เขาไม่มีวันกลายเป็นจริงแน่นอน"แล้วใครคือความจริงของปิ่น""ใครก็ได้ที่สามารถปกป้องปิ่นได้ทุกเวลา ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน""แม้แต่พระพุทธเจ้าก็ยังทำไม่ได้เลยเด็กดี"ปากหนาหยักค่อย ๆ บรรจงจูบแพขนตางอน ก่อนลดหลั่นลงมาที่ปลายจมูกแล้วหยุดมองหน้าปิ่นมุกที่กำลังตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด แม้จะอยู่ในความมืด แต่เขาก็จินตนาการใบหน้าของเธอออก ปากเล็กจิ้มลิ้มกำลังเม้มเป็นเส้นตรงปกป้องตัวเองโดยอัตโนมัติ "พี่ขอจูบได้หรือเปล่า เป็นการขอโทษ""มะ ไม่ได้นะคะ"กว่าจะรู้ตัวว่าหลงกลโดนหลอกให้อ้าปากพูด ก็โดนริมฝีปากอุ่นประกบจูบลงมาจนแทบไม่มีอากาศแทรกเข้าไปได้ มือหนาประคองใบหน้าสวยไว้ไม่ให้หันหนี ก่อนจะเชยคางคนในอ้อมกอดให้เงยขึ้นรับรสจูบ ปลายลิ้นหนาแทรกซอนไปตามแนวฟันก่อนจะตวัดล้อเล่นกับปลายลิ้นเล็กปิ่นมุกขยำเสื้อของสามีเธอจนยับยู่ยี่ไปหมด เพราะนี่เป็นจูบแรกและเป็นจูบที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว"อื้อ"ยิ่งประท้วงก็ยิ่งโดนดูดดุนหนักหน่วงมากขึ้น ปลายลิ้นเล็กถูกเขาดูดไม่ยอมปล่อย ความรู้สึกที่ลิ้นแต่กลับ

"ดื่มเบียร์เป็นเพื่อนพี่หน่อยสิ""แต่พี่เขื่อนเมามากแล้วนะคะ""ถ้าปิ่นปฏิเสธ พี่ก็จะไม่ยอมกินข้าว""ก็ได้ค่ะ"เขื่อนยื่นเบียร์ตรงหน้าให้คนเจ้ากี้เจ้าการร่างเล็ก ปิ่นมุกจำใจรับปากไปก่อนค่อย ๆ จิบทีละนิดให้เขาตายใจก็พอ"พี่จะไปอาบน้ำ พี่ออกมาเบียร์กระป๋องนี้ต้องหมด""คะ?"เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วก็เดินเข้าห้องนอนไปปล่อยให้ปิ่นมุกนั่งมองเบียร์ในมือตัวเองอย่างงง ๆ พอได้ยินเสียงน้ำไหลดังมาแว่วก็รีบไปเทเบียร์ออกจนเหลือก้นกระป๋องแล้วกลับมานั่งที่เดิมเขื่อนสวมแค่ชุดคลุมสีขาวแล้วกลับมานั่งที่เดิมมองเบียร์ในมือปิ่นมุกสลับกับมองหน้าเธอแล้วยิ้มมุมปาก ผู้หญิงก็เหมือนกันหมดเรื่องเสแสร้งแกล้งทำต้องยกให้เลย เขาเปิดเบียร์ขึ้นดื่มไม่พูดไม่จาอะไรอีกหลายกระป๋อง จนปิ่นมุกเห็นว่าน่าจะเกินที่เขาจะควบคุมตัวเองได้จึงห้ามเอาไว้"พี่เขื่อนอย่าดื่มอีกเลยนะคะ พอได้แล้ว""อีกสี่ห้ากระป๋องเดี๋ยวพี่ก็หยุดเอง""พี่เขื่อนเมาแล้วนะคะ พี่เขื่อนเมาแล้วเป็นยังไงก็รู้นี่คะ"เขื่อนเอื้อมมือไปบีบมือเล็ก ๆ ของปิ่นมุกเอาไว้คล้ายกับอยากถ่ายทอดความเจ็บปวดของเขาให้เธอรับรู้บ้าง ตั้งแต่เหตุการณ์ในห้องสวีตวันนั้นเขาก็ได้แต่ต

เช้าวันใหม่ ปิ่นมุกตื่นขึ้นมาด้วยอาการอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด แต่เธอไม่มีเวลาจะสนใจตัวเองมากนัก เพราะวันนี้เธอมีสอบที่มหาวิทยาลัย หลังจากแต่งตัวเสร็จก็รีบคว้าหนังสืออ่านทบทวนติดมือไปด้วย เธอออกจากบ้านไปทันที ป้าเนียมได้แต่มองตามหลังร่างเล็ก ๆ เพราะเตรียมอาหารไว้ให้แล้ว แต่คุณปิ่นก็ดูรีบร้อนเหลือเกินการสอบเป็นไปอย่างหนักหน่วง ความกดดันในห้องสอบยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง เมื่อสอบเสร็จเธอก็รีบไปคอนโดของคุณเขื่อนเพื่อดูแลความเรียบร้อยตามหน้าที่เหมือนเคย แม้ว่าร่างกายจะประท้วงด้วยอาการเวียนหัวและอ่อนแรง แต่ยังคงฝืนทำต่อไป"สอบอีกสามวันก็เสร็จแล้ว จะได้รีบพาแม่ไปหาหมอ" ปิ่นมุกพูดกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเดินสำรวจความเรียบร้อยภายในคอนโดหรูแห่งนี้อีกครั้ง ร่างเล็กเดินมาหย่อนตัวนั่งบนโซฟาด้วยความอ่อนเพลีย ช่วงนี้เธอรู้สึกไม่แข็งแรงเหมือนเดิม เช้ามาก็เวียนหัวทั้งยังไม่ค่อยอยากอาหารเผลอครู่เดียวก็ง่วง ตอนนี้เธอง่วงมากจริง ๆ ของีบสักหน่อยละกัน ความเหนื่อยล้าผนวกกับความเงียบสงบของห้อง ทำให้เธอผล็อยหลับไปอย่างง่ายดายเวลาผ่านไปจนกระทั่งเสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น เขื่อนกลับมาถึงคอนโดหลังจ

"ช่วงนี้ปิ่นขอเวลาหน่อยนะคะ ถ้าสะดวกปิ่นจะรีบติดต่อไปค่ะ"(เร็วหน่อยก็ดีนะครับ คุณเขื่อนฝากแจ้งมา)"เข้าใจแล้วค่ะ"ปิ่นมุกมองข้อความในโทรศัพท์โดยไม่เหลือความเจ็บปวดใด ๆ อีกแล้ว หรือจริง ๆ เธอก็อยากจะเจ็บปวดร้องห่มร้องไห้ตีโพยตีพายให้โลกรับรู้และยุติธรรมกับเธอบ้าง แต่ตอนนี้เธอไม่เหลือพละกำลังที่จะทำแบบนั้นแล้วผู้จัดการรีสอร์ตเข้ามาปลอบเธออยู่ไม่ห่าง เพราะตอนนี้คุณธีร์ไม่อยู่เขาจึงมาทำหน้าที่แทนอย่างรู้ใจเจ้านาย งานเผาศพของแม่ปิ่นมุกเป็นไปอย่างเงียบเหงาและเศร้าสร้อย ดวงตาของเธอเหม่อลอยออกไปไกลจนไม่รู้ว่าตอนนี้คิดอะไรอยู่หรือไม่ได้คิดอะไรเลย แทนเป็นกำลังหลักให้ปิ่นในทุก ๆ อย่างจนผ่านพ้นไปได้ เหลือเพียงการไปลอยอังคารเท่านั้นหน้าจอโทรศัพท์ก็ยังคงมีข้อความจากทนายเอนกที่ส่งมาย้ำเตือนและขอเวลาที่แน่นอนกับเธอ "แทน พรุ่งนี้เราลอยอังคารเสร็จกี่โมงนะ""เก้าโมงครึ่งก็เสร็จแล้ว"ใบหน้าสวยพยักหน้ารับรู้อย่างอ่อนแรง ก่อนจะส่งข้อความนัดเวลากลับไป "วันที่ 28 มี.ค. เวลา 14.00 น.นะคะ"(ครับ ผมจะไปล่วงหน้าก่อนจะไปจองคิวเอาไว้ แล้วเจอกันครับ)ที่สำนักงานเขต"ใส่ชุดดำมาทำไม มีใครตายหรือไงปิ่น?"เขื่อน