All Chapters of คุณภรรยาครับโปรดมารับใบหย่า: Chapter 31 - Chapter 40

"แทนก็จะไป แทนทิ้งให้ปิ่นไปคนเดียวไม่ได้ ป้าเครือเลี้ยงเราเหมือนเป็นพี่น้อง เราจะทิ้งกันได้ยังไง"ว่าที่คุณแม่มองหน้าเพื่อนด้วยความซาบซึ้งใจ เพราะชีวิตของเธอตอนนี้ลำบากและต้องการที่พึ่งทั้งทางกายและทางใจ สองเพื่อนรักกอดกันแน่นต่างปลอบโยนกันและกัน ปิ่นมุกถูกสอนให้ประหยัดอดออมมาตั้งแต่เด็ก ๆ ดังนั้นเธอจึงพอมีเงินเก็บอยู่บ้างจากรายเดือนที่อดีตสามีเธอให้ตอนใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน รวมถึงเงินเก็บของแม่ที่พอมีอยู่ รวม ๆ กันแล้วถ้าเธอใช้จ่ายอย่างประหยัดเธอก็จะสามารถเลี้ยงลูกได้จนกระทั่งเข้าอนุบาล หลังจากนั้นค่อยหางานทำจริง ๆ จัง ๆ แต่ตอนนี้ที่ยังพอมีแรงอยู่ปิ่นมุกจึงมองหางานแม่บ้านโรงแรมแบบรายวันทำไปก่อนเพื่อให้มีรายได้เข้ามา ซึ่งก็หาได้ไม่ยากเพราะเธอมีประสบการณ์มาแล้วห้าเดือนต่อมา@บ้านหรูสีขาวตัวแอลหลังใหญ่ตั้งแต่ปิ่นมุกย้ายออกไปบ้านก็ดูเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง กว่าป้าเนียมจะทำทุกอย่างได้ถูกใจเท่าคุณปิ่นหรือไม่น่าจะเท่าก็ทำเอาบ้านแทบแตก คุณชายร่างโตก็เอาแต่ทุ่มเททำงานไม่พักไม่ผ่อนไม่ยอมไปเที่ยว แม้สิปปกรจะพยายามชวนเท่าไรก็เอาแต่ปฏิเสธลูกเดียว"คุยนักคุยหนาว่าเป็นคนขอเลิกเมีย แต่ดูสภาพแล้วน่าจะ

"เดี๋ยว อย่าเพิ่งไป""มีอะไรหรือเปล่าคะคุณเขื่อน"คนรับใช้หันมามองหน้าเจ้านายที่กำลังยกชาร้อนขึ้นจิบ"น้าเครือไปไหน ตั้งแต่มาถึงยังไม่เห็นน้าเครือเลย"ใบหน้าของแม่บ้านมีแววตกใจเล็กน้อย แม้พอจะรู้มาว่าคุณเขื่อนไม่ได้มาร่วมงานศพแม่บ้านเครือ แต่ก็ไม่คิดว่าจะไม่รู้เรื่องนี้ทั้ง ๆ ที่เป็นสามีของปิ่นมุก และแม่บ้านเครือก็คือแม่ยายของเขาเอง"คุณเขื่อนไม่ทราบจริง ๆ เหรอคะ""ทราบอะไรครับ มีอะไรหรือเปล่า"เขายังคงจิบชาร้อนไปหยิบขนมใส่ปากไปไม่ได้สงสัยกับคำถามของแม่บ้าน"น้าเครือแกเสียหลายเดือนแล้วนะคะ คุณเขื่อนไม่ทราบจริง ๆ เหรอคะ""ใครเสียนะ?""แม่บ้านเครือค่ะ แม่ของหนูปิ่น"คำพูดของแม่บ้านดังก้องสะท้อนไปมาในหัวของเขื่อนจนแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกต่อไป นัยน์ตาคมเบิกกว้างมือยังคงถือถ้วยชาอยู่ในท่าเดิมราวกับร่างกายหยุดการทำงานไปชั่วขณะ"แม่บ้านเครือเสีย?" เขาทบทวนคำพูดนั้นช้า ๆ อีกครั้งเหมือนกับไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยินก่อนหน้านี้ "ค่ะ แม่บ้านเครือแกเสียตั้งแต่เดือนมีนาแล้วค่ะ คุณเขื่อนไม่ทราบจริง ๆ หรือคะ หนูปิ่นไม่ได้บอกเหรอคะ?" แม่บ้านถามด้วยความแปลกใจเคร้ง!!เขื่อนวางแก้วชาลงบนจานรองด้วยมือที

ดวงตาของเขื่อนแดงก่ำมองคนเป็นอาด้วยสายตาอ้อนวอน สิ่งเดียวที่เขาอยากขอตอนนี้ สิ่งเดียวที่เขาจะยอมแลกกับทุกอย่าง"ผมอยากเจอปิ่น"ร่างสูงใหญ่ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่เพียงแค่เห็นสายตาที่อาธีร์มองตอบกลับมา เขาก็รู้แล้วว่าหมดหวัง แต่สิ่งที่เขาทำกับปิ่นมุกมันก็สมควรแล้ว สมควรแล้วจริง ๆ"ตามอามานี่สิ"ธีร์ดนัยเดินนำเขื่อนมายังห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังของพราวรีสอร์ต ห้องแห่งนี้ถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่เน้นความหรูหรา ทุกอย่างในห้องดูเป็นระเบียบจนแทบไร้ที่ติ เจ้าของอาณาจักรหยิบซิการ์ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา ตัดปลายจุดดูดควันอมไว้ในปากแล้วพ่นควันออกมาเบา ๆ ควันสีขาวขุ่นลอยวนในอากาศก่อนจะค่อย ๆ จางหายไป "นั่งสิ"เขื่อนไม่ได้พูดอะไร เขาหย่อนตัวลงนั่งอย่างว่าง่าย เขาไม่รู้ว่าอาธีร์จะจัดการกับเขายังไง แต่ไม่มีวิธีที่น่าพอใจสำหรับเขาแน่ ๆ ธีร์ดนัยหันกลับมาพ่นควันซิการ์ขึ้นไปในอากาศช้า ๆ ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะจ้องมองหลานชายตัวโตผ่านม่านควันซิการ์สีขาวขุ่น"อารู้ว่าแกต้องการเจอปิ่น แต่ปิ่นไม่ได้ต้องการเหมือนแก"มือใหญ่ดับซิการ์ในที่เขี่ยบุหรี่คริสตัลตรงหน้าแล้วเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างสบาย

ปราณต์พาปิ่นมุกมาทานข้าวที่ร้านอาหารกึ่งผับ เพื่อฉลองเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่วันนี้เขาได้ผลตอบรับในที่ประชุมอย่างน่าพอใจ "ถ้าหากโครงการนี้ถูกระงับจริง ๆ อาจจะมีคนที่ไม่พอใจคุณปราณต์อยู่นะคะ ปิ่นห่วงว่าสถานการณ์ในบริษัทของคุณปราณต์จะลำบาก"“ผลประโยชน์ของบริษัทต้องมาก่อนสิครับ คุณพ่อผมที่เกษียณไปก็ปกป้องผลประโยชน์ของมันตรากรุปมาโดยตลอด”"อาธีร์โชคดีจังเลยค่ะ ที่มีคนซื่อสัตย์อยู่ใกล้ตัว ปิ่นเชียร์คุณนะคะ““ผมชอบคำนี้จัง”เสียงแก้วไวน์กระทบกันเบา ๆ จนลอยไปเข้าหูคนข้างหลังที่แอบตามมา เสียงมันน่ารำคาญจริง ๆ เรื่องแค่นี้ก็เอามาฉลองกันได้เหรอ หรือว่าเขาต้องตั้งกฎใหม่ห้ามพนักงานพบปะกันนอกเวลางาน"วันนี้ปิ่นอยู่นานไม่ได้นะคะ พี่เลี้ยงน้องป้องเพิ่งส่งข้อความมาบอกว่ามีธุระด่วน"ปิ่นมุกเพิ่งพูดถึงลูกชายตัวน้อยจ้ำม่ำวัยสามขวบที่เธอรักปานดวงใจ รักยิ่งกว่าชีวิตของเธอ เด็กชายปกป้อง ภูมิพัฒน์ ได้รับความรักความเอาใจใส่อย่างดีจากเธอและอาธีร์ ทุกวันหยุดอาธีร์ก็จะข้ามฝั่งมาหาหลานชายตัวน้อยที่เขารับเป็นพ่อและให้น้องปกป้องเรียก "อาป๋า" เพราะอาธีร์ต้องการเว้นคำว่า "พ่อ" ไว้ให้เขื่อนเขื่อนได้ยินที่ปิ่นมุกพูดเมื่อคร

ใบหน้าของเขื่อนชาไปหมดเหมือนถูกตบทั้งที่ปิ่นมุกยืนเฉย ๆ ข้อตกลงนั้นเขาเป็นคนร่างขึ้นเอง และวันนี้มันกลับมาทำร้ายเขาเสียแล้ว ปราณต์ได้ยินถึงกับขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ"มีข้อตกลงที่ใจร้ายแบบนี้ด้วยเหรอครับ"ปิ่นมุกจ้องตากับอดีตสามีก่อนจะเดินไปอุ้มน้องป้องขึ้นมาแนบอก“ไม่เอา ๆ ๆ ๆ” เสียงเด็กชายงอแงด้วยความขัดใจที่แม่มาอุ้มเขาไปจากเจ้ามังกรบนยอดปราสาทนั่น“น้องป้องครับ วันนี้ต้องกลับแล้ว พรุ่งนี้แม่กับลุงปราณต์มีงานต้องทำนะครับลูก”“ไม่กลับ อยากเล่น” เสียงเด็กน้อยเริ่มงอแงจนเขื่อนขอลองใจเธอสักครั้งแม้จะรู้คำตอบแล้วก็ตาม“ปิ่นก็ปล่อยให้ลูกเล่นที่นี่ก็ได้ เดี๋ยวพี่พาน้องป้องไปส่งที่บ้านเอง”“ไม่ต้องค่ะ ปิ่นไม่อยากให้ลูกอยู่กับคนใจดำไร้ความรับผิดชอบ”“แง้ ๆ ๆ ๆ” น้องป้องสัมผัสได้ถึงความเครียดของปิ่นมุก จึงร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว ปราณต์จึงเข้ามาแตะแขนเธอเบา ๆ เพื่อเตือน“ปิ่น น้องป้องร้องแล้ว”เธอเองก็จะร้องไห้เหมือนกัน ทุกครั้งที่เจอผู้ชายคนนี้เธอก็รู้สึกอึดอัดใจจนแทบจะบ้า อยากจะถอดรองเท้าแล้วเอามาตีให้สาสมกับความรู้สึกบ้า ๆ ที่มันกัดกินใจเธออยู่ทุกวันปราณต์เอื้อมมือมาอุ้มน้องป้องเพื่อพาเด