All Chapters of One Night, Bound Forever (SPG): Chapter 201 - Chapter 210

[Ang Pintig sa Gitna ng Guho]Ang boses ni Don Alfonso na umalingawngaw sa intercom ay tila isang malat na halakhak mula sa impyerno, ngunit sa loob ng madilim na pasilyo ng Omega Facility, ang mas nakakabingi ay ang tibok ng tatlong pusong nagtatagisan. Ang usok mula sa pagsabog ay dahan-dahang humuhupa, inilalantad ang anyo ni Kristoff na nakatayo sa tapat ni Sebastian. Sa gitna nila, si Paola—ang babaeng naging mitsa ng kanilang pagkawasak at ang tanging dahilan ng kanilang pananatili."Bitawan mo siya, Sebastian," ang boses ni Kristoff ay hindi na ang boses ng isang talunang biktima. Ito ay boses ng isang lalaking nahanap ang kanyang kaluluwa sa gitna ng pagdurusa. Ang kanyang daliri ay nakakabit sa gatilyo, ngunit ang kanyang mga mata ay nakapako kay Paola.Isang mapait na tawa ang kumawala sa dibdib ni Sebastian. "Akala mo ba ay ililigtas mo siya, Kristoff? Sa tingin mo ba ay mas karapat-dapat ka sa kanya dahil lamang sa dugong nananalaytay sa iyo? Ako ang nakasama niya sa bawat

[Ang Dugo ng Katapatan]Ang pulang tuldok ng laser ay tila isang mantsa ng dugo na gumagapang sa puting tela ng damit ni Paola. Sa isang iglap, tumigil ang pintig ng mundo. Ang huni ng mga kuliglig sa kagubatan ay napalitan ng isang matinis na katahimikan na tanging ang mga sanay sa kamatayan lamang ang nakakaunawa."Paola!"Hindi nanggaling ang sigaw sa labi ni Paola. Nanggaling ito sa dalawang lalaking sabay na nakakita sa banta.Si Kristoff, ang lalaking ipinanganak sa karangyaan ngunit hinubog ng digmaan ng kanyang pamilya, ay walang pag-aalinlangang humakbang pasulong. Ang kanyang instinct ay protektahan ang babaeng mahal niya—ang babaeng naging mitsa ng kanyang pagbabago. Ngunit si Sebastian, na binuo mula sa teknolohiya at galit, ay may bilis na hindi kayang abutin ng kahit sinong mortal.Pakk!Ang tunog ng putok ng sniper rifle ay bumasag sa katahimikan ng gabi. Isang tuyot na tunog, kasunod ang pagtilamsik ng mainit na likido sa pisngi ni Paola.Napapikit si Paola, ang kanyan

[Ang Pagpili sa Gitna ng Alab]Ang oras ay tila bumagal, nagmistulang malapot na likido na humahadlang sa bawat galaw. Ang bomba—isang maliit na metalikong silindro na may kumikislap na pulang ilaw—ay gumulong sa gitna ng silid, naglalabas ng isang matinis na tunog na hudyat ng nalalapit na katapusan."Dapa!" sigaw ni Kristoff. Ang kanyang unang instinto ay ang itulak si Paola sa likod ng isang makapal na marmol na mesa. Ang kanyang katawan ay nakahanda nang maging panangga para sa babaeng mahal niya.Ngunit si Sebastian ay hindi gumalaw palayo. Sa halip, humakbang siya patungo sa bomba. Ang kanyang mga mata, na dati ay malamig at kalkulado, ay nagniningas ngayon sa isang kakaibang uri ng determinasyon. Alam niya ang kalkulasyon. Alam niya ang radius ng pagsabog. Alam niyang ang tanging paraan upang hindi gumuho ang buong silid at mamatay ang lahat ay ang saluhin ang pwersa ng pagsabog gamit ang kanyang sariling katawan."Sebastian, huwag!" sigaw ni Paola. Kumawala siya sa pagkakahawa

[Ang Anino sa Impyerno] Ang hangin sa veranda ay tila naging yelo sa pagdating ni Julian. Ang bawat hakbang niya sa damuhan ay may dalang bigat ng isang libong kasalanan. Para kay Paola, ang mukha ni Julian ay hindi lamang isang paalala ng nakaraan; ito ay ang mukha ng kanyang mga bangungot."Paola," ulit ni Julian, ang boses ay parang haplos ng isang malamig na talim sa kanyang leeg. "Huwag mong sabihing nakalimutan mo na ang gabi sa ulan? Ang gabi kung kailan ipinangako mong sa akin ka lang, bago tayo pinaghiwalay ng tadhana?"Nanginig ang mga kamay ni Paola. Humigpit ang hawak niya sa braso ni Sebastian, ang tanging bagay na nagpapanatili sa kanya sa reyalidad. "Pinatay mo sila," bulong ni Paola, ang luha ay nagsisimulang mamuo. "Ikaw ang nag-utos ng pag-atake sa pamilya ko dahil tumanggi silang ibigay ako sa iyo."

[Ang Bulong Ng Nakaraan]Ang bawat salitang binitawan ni Unit 01—ang makinang dating kilala bilang Sebastian—ay tila isang kidlat na tumama sa gitna ng dibdib ni Paola. Napatigil siya sa paghinga. Ang malamig na simoy ng hangin sa hardin ng mga Valderama ay tila huminto rin, naghihintay sa susunod na mangyayari."Anong... anong sinabi mo?" nauutal na tanong ni Paola. Ang kanyang mga mata ay pilit na binabasa ang bawat linya sa mukha ni Sebastian.Ang lalaki ay nanatiling tuwid ang tayo, ang kanyang itim na suit ay walang bahid ng lukot, at ang kanyang mga mata ay nanatiling nakatitig sa kawalan—isang perpektong kawal. Ngunit ang itim na rosas na hawak nito... ang tuyong talulot nito ay tila isang lihim na mensahe na tanging sila lamang ang nakakaalam."Sabi ko, Senyora, ang gabi ay mainit para sa isang paglalakad," ulit ni Unit 01. Ang boses nito ay patag, walang tono, ngunit nang muling magtagpo ang kanilang mga mata, may isang segundong pagkislap ng init. "Paola."Hindi na napigilan