Lahat ng Kabanata ng One Night, Bound Forever (SPG): Kabanata 181 - Kabanata 190

[Ang Hagupit ng Katotohanan] Ang hanging galing sa dagat na humahampas sa bintana ng safehouse ni Paola ay tila isang babala. Malamig. Mapanganib. Ngunit mas malamig pa rito ang pakiramdam ni Paola habang nakatitig sa kanyang sariling repleksyon sa salamin. Ang sugat sa kanyang balikat mula sa huling engkwentro ay kumikirot pa rin, ngunit ang hapdi sa kanyang puso ang tunay na hindi niya matiis."Nagawa mo na, Paola. Ang binhi ng duda ay naitanim na sa isip ni Kristoff," wika ni Marco habang naglalagay ng bala sa kanyang baril. Ang boses nito ay walang emosyon, isang katangian ng isang lalaking lumaki sa mundo ng mga hitman at bilyonaryo. "Pero alam mo ang susunod na hakbang ni Sebastian. Hindi siya papayag na mapahiya sa harap ng mga investors. Lilinisin niya ang kalat niya.""At ako ang kalat na iyon," sagot ni Paola. "Pe

[Ang Lamat ng Salamin]Ang lamig ng dulo ng baril sa sentido ni Paola ay hindi kasing-pait ng lamig sa mga mata ni Kristoff. Walang pagkilala, walang pagmamahal—tanging isang blangkong anino ng lalaking minahal niya.“Sino ka?” ang ulit ni Kristoff, ang boses ay mekanikal at walang emosyon.“Kristoff, ako ito… si Paola,” pagsusumamo ni Paola, habang ang mga luhang kanina pa pinipigilan ay tuluyan nang pumatak. “Ang Black Box… ang lahat ng ebidensya laban sa lolo mo, hawak ko na. Hindi mo kailangang gawin ito.”Bumaba nang bahagya ang baril ni Kristoff nang marinig ang salitang “ebidensya,” ngunit hindi dahil sa pag-alala, kundi dahil sa isa

[Ang Pagsubok ng Katapatan]Ang katahimikan sa loob ng penthouse ni Kristoff Valderama ay tila isang marangyang bilangguan. Sa loob ng anim na buwan, ito ang naging mundo ni Paola—isang mundong nababalot ng mamahaling sutla, mga imported na alak, at ang tila walang katapusang pag-ibig ng isang lalaking kilala sa pagiging malupit sa labas ng apat na sulok ng silid na ito.Nakatayo si Paola sa harap ng dambuhalang bintanang gawa sa salamin. Mula sa ika-limampung palapag, ang mga ilaw ng Maynila ay tila mga nagkalat na brilyante, ngunit para sa kanya, bawat kislap ay paalala ng kaguluhang tinalikuran nila. Ang suot niyang itim na satin na nightgown ay bahagyang humahaplos sa kanyang balat, malamig, gaya ng hangin mula sa aircon na humahalos sa kanyang balikat."Bakit ganyan ka makatingin sa labas?"

[Ang Tagpuan]Ang amoy ng dagat sa Batangas ay hindi na tulad ng dati. Para kay Paola, ang dating sariwang hangin ay tila naging malapot at puno ng pangamba. Habang minamaneho niya ang kanyang sasakyan patungo sa lumang rest house ng kanilang pamilya, bawat pag-ikot ng gulong ay tila isang hakbang palayo sa kaligtasan at pabalik sa isang mundong pilit niyang kinalimutan.Ilang oras bago ito, iniwan niya ang isang maikling sulat para kay Kristoff. "Kailangan ko lang mapag-isa. Huwag mo akong sundan." Alam niyang hindi iyon sapat para pigilan ang isang Valderama, ngunit kailangan niyang subukan. Ang litratong nakita niya sa banyo ay tila isang tinik na bumaon sa kanyang puso.Pagdating sa bukana ng rest house, bumungad sa kanya ang kalawangin nang gate.

[Ang Kanlungan ng mga Sugatang Kaluluwa]Ang amoy ng luma at maalat na kahoy ang sumalubong kay Paola nang pumasok sila sa isang maliit at abandonadong resthouse sa baybayin ng Mindoro. Malayo ito sa karangyaan ng mansyon sa Batangas. Dito, ang tanging musika ay ang walang tigil na hampas ng alon at ang huni ng mga kuliglig sa gubat na nasa likuran lamang ng bahay.Maingat na inihiga ni Sebastian si Kristoff sa isang lumang kama na may manipis na kutson. Ang puting polo ni Kristoff ay halos kulay pula na dahil sa dugo. Ang balat nito ay kasing-puti na ng papel, at ang bawat paghinga niya ay tila isang pakikipaglaban sa kamatayan."Paola, kumuha ka ng mainit na tubig at malinis na tela," utos ni Sebastian habang mabilis na binubuksan ang isang maliit na medical kit na nakatago sa ilalim ng sahig. "Kailangang mailabas ang bala sa balikat n