Lahat ng Kabanata ng One Night, Bound Forever (SPG): Kabanata 191 - Kabanata 200

Chapter 188 Continuation..."Dahil hindi ko kayang mawala ka, Paola!" sigaw ni Kristoff, na naging sanhi ng pagdurugo ng kanyang tahi. "Kasalanan ko. Simula't sapul, kasalanan ko na ang lahat. Hindi ko dapat hinayaang mahulog ang loob mo sa akin. Pero makasarili ako. Gusto kitang angkinin kahit na ang kapalit nito ay ang sarili kong impiyerno."Lumapit si Paola at sinampal si Kristoff nang napakalakas. "Ang sama mo! Napakasama mo! Pinagkaitan mo ako ng pagkakataong magluksa nang tama! Pinagkaitan mo ako ng katotohanan!""Alam ko," sabi ni Kristoff, habang ang mga luha ay dumadaloy sa kanyang pisngi. "Kaya handa akong mamatay ngayon. Sebastian, ibigay mo sa kanya ang baril mo. Hayaan mong siya ang tumapos sa akin."Inilabas ni Sebastian ang kanyang baril at inilapag ito sa lamesa sa p

Chapter 190 Continuation... "Naririnig kita," sagot ni Paola. Nakasuot siya ng isang eleganteng itim na gown, nakatago ang isang maliit na scanner sa loob ng kanyang clutch bag. Pumasok siya sa elevator ng mga empleyado gamit ang pekeng ID.Sa bawat floor na nadadaanan ng elevator, bumibilis ang tibok ng puso ni Paola. Pagdating sa 42nd floor, bumukas ang pinto sa isang tahimik at madilim na hallway."Diretso ka lang, Paola," bulong ni Kristoff sa kanyang earpiece. "May dalawang guwardiya sa dulo, pero ayon sa schedule, magpapalitan sila ng shift sa loob ng dalawang minuto. Hintayin mo ang signal ko."Nagtago si Paola sa likod ng isang malaking haligi. Nakita niya ang dalawang guwardiya na naglalakad palayo habang nag-uusap tungkol sa pagkain sa party.

[Ang Alabok ng Kahapon]Ang katahimikan ay hindi palaging kapayapaan. Minsan, ito ay ang mabigat at nakamamatay na hininga ng isang naghihingalong gusali.Sa ilalim ng mga guho ng Valderama Tower, kung saan ang amoy ng pulbura at sunog na kable ay humahalo sa malapot na amoy ng dugo, unti-unting nagkamalay si Paola. Ang bawat paghinga niya ay tila paglunok ng bubog. May bigat sa kanyang dibdib—hindi lamang ang semento at bakal na nakadagan sa kanyang paligid, kundi ang alaala ng huling sandaling nakita niya ang mukha ni Sebastian bago sila paghiwalayin ng pagbagsak ng kisame."Sebastian..." ang kanyang mahinang bulong, halos hindi marinig sa gitna ng mga maliliit na pagyanig ng toreng nakalundo na sa gilid ng bangin.Ngunit hindi ang boses ni Sebastian ang sumagot."Huwag kang malikot, Paola. Mas lalong babagsak ang mga bakal."Ang boses na iyon ay paos, puno ng sakit, ngunit pamilyar. Sa kanyang tabi, nakita niya si Kristoff. Ang puting polo nito na dati ay simbolo ng karangyaan ay b

[Ang Banal na Kasalanan]Ang Omega Facility ay hindi lamang isang laboratoryo; ito ay isang katedral ng teknolohiya at pasakit. Sa ilalim ng malamig na puting ilaw ng recovery wing, ang amoy ng antiseptiko ay humahalo sa amoy ng takot. Para kay Paola, ang bawat hakbang sa pasilyong ito ay parang paglakad sa ibabaw ng mga bubog. Alam niyang sa bawat sulok ay may matang nakabantay—mga mata ni Sebastian na tila hindi kailanman pumipikit.Si Kristoff ay nakaupo na sa kanyang kama, ang kanyang katawan ay balot pa rin ng mga benda, ngunit ang apoy sa kanyang mga mata ay muling nagliliyab. Ang kanyang pagbangon ay isang himala, o marahil ay isang sumpa na hatid ng siyensya ni Sebastian.“Paola,” tawag ni Kristoff nang bumukas ang pinto.Agad na lumapit si Paola at hinawakan ang mga kamay ng lalaki. “Huwag kang biglang babangon, Kristoff. Marupok pa ang mga tahi mo.”“Marupok ang katawan ko, pero hindi ang isip ko,” sagot ni Kristoff, ang boses ay malat at puno ng poot. “Narinig ko ang mga ta

[Ang Pag-alis ng Anino]Ang dining hall ng Omega Facility ay tila naging isang silid ng paghuhukom. Ang tanging tunog na naririnig ay ang marahang pag-ikot ng alak sa loob ng baso ni Sebastian. Ang katahimikan ay siksik, mabigat, at puno ng nakakalunod na tensyon. Sa gitna ng mahabang mesa, si Paola ay nakatingin kay Kristoff, ang kanyang mga mata ay nagsusumamo, habang si Kristoff naman ay nakatitig sa mga dokumentong nakalatag sa harap niya—ang kanyang tiket sa kalayaan, o ang sertipiko ng kanyang pagtataksil."Kristoff..." ang pabulong na tawag ni Paola. Ang boses niya ay nanginginig, tila isang marupok na sinulid na nag-uugnay sa kanilang dalawa.Dahan-dahang iniangat ni Kristoff ang kanyang ulo. Ang kanyang mukha, na dati ay puno ng mapangahas na awtoridad ng isang Valderama, ay tila isang guho na lamang ng kanyang dating pagkatao. Tumingin siya kay Sebastian—ang lalaking binuo sa laboratoryo ng kanyang ama, ang lalaking ngayon ay mas makapangyarihan pa sa kahit na sinong Valdera