Tous les chapitres de : Chapitre 231 - Chapitre 240

[Ang Lason ng Katotohanan]Ang tunog ng makina ng speedboat ay tila isang lagari na pumuputol sa katinuan ni Paola. Nakatitig siya sa kawalan, habang ang mga salita ni Silas Vane ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa kanyang pandinig.Ikaw ang clone... Ikaw lang ang lalagyan."Huwag kang tumingin nang ganyan, Paola," mahinahong sabi ni Silas habang nililinis ang kanyang sugat. "Dapat kang magpasalamat. Sa lahat ng ginawa ko, ikaw ang pinakamalapit sa pagiging tao. Ang orihinal... ang aking anak na si Paola... siya ay malamig. Siya ay walang kakayahang magmahal. Kaya kita ginawa. Para maranasan niya, sa pamamagitan mo, kung paano magkaroon ng pamilya. At ngayon, nakuha na niya ang gusto niya.""Ang asawa mo," dagdag ni Silas, na may bahid ng panunuya sa tono. "Si Kristoff. Kasama na niya ang orihinal. At dahil sa gamot na itinurok namin, ang alaala niya sa iyo ay nabura na. Ang tanging 'Paola' na kilala niya ngayon ay ang babaeng nasa tabi niya."Napahawak si Paola sa kanyang tiyan. Ang b

[Ang Pagkapunit ng Belo]Ang dilim ay hindi lamang kawalan ng liwanag; ito ay isang bigat na dumadagan sa dibdib ni Paola. Nang dahan-dahan niyang imulat ang kanyang mga mata, ang unang naramdaman niya ay ang malamig na bakal sa kanyang mga pulso. Naka-posas siya sa gilid ng kama.Sa harap niya, nakatayo ang babaeng nagnakaw ng kanyang buhay. Ang Orihinal na Paola—o kung sino man ang halimaw na gumagamit ng mukhang iyon—ay dahan-dahang tinatanggal ang kanyang surgical mask. Ang kanyang balat ay perpekto, walang bahid ng pagod, tila isang rebultong porselana na binigyang-buhay ng isang masamang sumpa."Gising ka na pala," sabi ng impostora. Ang boses niya ay eksaktong katulad ng kay Paola, ngunit may halong lason na hindi kayang gayahin ng kahit anong machine. "Akala ko ay tuluyan ka nang bumigay. Sayang naman ang pinaghirapan ni Kristoff na iligtas ka.""Nasaan... si Gabriel?" hirap na tanong ni Paola. Tuyong-tuyo ang kanyang lalamunan. "Silas... Silas, nasaan ka?"Tumawa ang babae. I

[Ang Oras ng Paghuhukom]Ang amoy ng sunog na laman at ozone ay humahalo sa malansang amoy ng dugo sa loob ng operating room. Si Paola ay nakahiga sa mesa, ang kanyang katawan ay tila isang sirang instrumentong hindi na kayang tumugtog. Ang bawat paghinga niya ay isang pakikipagbuno sa kamatayan, habang ang bata—ang tinatawag nilang Architect—ay lumulutang sa hangin, animo’y isang perlas na nabahiran ng dugo.Ngunit ang mas matindi kaysa sa pisikal na sakit ay ang nakatayo sa harap niya. Dalawang lalaki. Magkamukhang-magkamukha. Parehong may mga mata na tila may nakatagong libingan sa ilalim.Ang isa ay si Gabriel, ang assassin na nagligtas sa kanya. Ang isa ay ang lalaking may sunog na mukha na kanina lang ay naghihingalo, ngunit ngayon ay may perpektong anyo na rin ni Gabriel."Sino... sino sa inyo?" nangangatal na tanong ni Paola. Ang kanyang paningin ay lumalabo, tila may mga itim na langgam na gumagapang sa gilid ng kanyang mga mata.Ang Gabriel na may hawak na baril—ang Gabriel

[Ang Bagong Simula ng Wakas]"Hello, Paola. Ako ang asawa mo. Nakalimutan mo na ba?"Ang mga salitang iyon ay tumama sa pandinig ni Paola na parang isang malamig na hampas ng bakal. Tiningnan niya ang lalaking nakatayo sa harap niya. Ang bawat kurba ng panga, ang lalim ng mga mata, at ang tindig nito ay eksaktong kopya ni Gabriel—ang Gabriel na minahal niya sa loob ng Synthesis. Ngunit may mali. Ang boses nito ay walang gaspang, walang pag-aalinlangan, at higit sa lahat, walang init."Hindi ikaw si Gabriel," bulong ni Paola. Sinubukan niyang gumalaw, ngunit ang mga kadena sa kanyang pulso ay humigpit.Ngumiti ang lalaki, isang mekanikal at perpektong ngiti. "Ako ang bersyon na kailangan mo, Paola. Ang bersyong hindi ka iiwan. Ang bersyong hindi mapapagod sa pagprotekta sa iyo."Lumapit ang babaeng sundalo, si Dr. Aris—isang neuro-technician ng Order. "Subject 00, huwag mong pahirapan ang sarili mo. Ang lalaking nasa harap mo ay ang Unit G-45. Siya ang bunga ng lahat ng data na nakuha

[Ang Huling Pintig ng Algorithm]Ang lamig ng hangin sa labas ng pasilidad ay parang nananaga sa balat. Hindi ito katulad ng kontroladong klima sa loob ng Synthesis; ito ay marumi, amoy asupre, at puno ng poot ng mundong pinabayaan. Habang nakalambitin sila sa ilalim ng mabilis na cargo drone, nararamdaman ni Paola ang bawat pag-alon ng kaba sa dibdib ni Gabriel. Magkadikit ang kanilang katawan, pero ang atensyon ni Paola ay nakapako sa asul na sphere na nakasabit sa pagitan nila."Paola, kailangan nating kumilos agad paglapag," bulyaw ni Gabriel sa gitna ng ugong ng makina. "Ang Seed Server ay dalawang kilometro na lang mula rito. Doon natin ibubuhos ang lahat."Hindi sumagot si Paola. Nakatitig lang siya sa asul na liwanag ng sphere. Sa bawat pagkutitap nito, parang nararamdaman niya ang isang mahinang sipa—hindi sa kanyang sinap