All Chapters of พันธะร้ายคุณหมอคลั่งรัก: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11 หนูเขินนะคะ“นั่งก่อนสิ...หนู” ธันวาชี้ไปที่เก้าอี้คนไข้ แล้วเดินไปที่ตู้เก็บอุปกรณ์ทางการแพทย์ เขาหยิบยาปรับฮอร์โมนออกมาพร้อมกับถ้วยอนามัยแบบซิลิโคนสีชมพูอ่อนที่บรรจุอยู่ในซองพลาสติกใส“นี่คือยาปรับฮอร์โมน หนูทานตามที่เขียนเอาไว้ให้ตามนี้เลยนะ” ธันวาอธิบายถึงวิธีทานยาอย่างละเอียด พลางยื่นถ้วยอนามัยให้เธอ“ส่วนนี่คือผ้าอนามัยแบบถ้วย หรือที่เราเรียกว่า menstrual cup”ขวัญรวินทร์มองด้วยความสงสัย ก่อนจะเอ่ยขึ้น“หนูไม่กล้าใช้หรอกค่ะ...อาหมอ ใหญ่ขนาดนี้” ธันวายิ้มเล็กน้อยก่อนจะอธิบายให้เด็กสาวฟัง“แต่มันเป็นทางเลือกที่ดีสำหรับคนที่มีประจำเดือนครั้งละมาก ๆ อย่างหนูนะ ช่วงนี้หนูมีกิจกรรมรับน้องที่มหาลัยด้วยไม่ใช่เหรอ อาหมอเห็นว่ามันใส่แล้วคล่องตัวดี แล้วก็สามารถใช้ซ้ำได้อีก ทำความสะอาดก็ง่าย” นายแพทย์หนุ่มพยายามอธิบายอย่างใจเย็น พลางแกะซองพลาสติกแล้วโชว์ให้เธอดูขวัญรวินทร์มองถ้วยซิลิโคนที่อยู่ในมือของธันวาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ“ใส่เข้าไปมันไม่อึดอัดแย่เหรอคะ”“ไม่หรอก...ก่อนที่หนูจะใส่เข้าไป...ก็ต้องพับให้มันเป็นรูปตัวซีแบบนี้เสียก่อน แล้วก็ค่อยๆ สอดเข้าไป” เขาอธิบายอย่างเป็นขั้นเป็

ตอนที่ 13 เต็มใจให้หลอกเมื่อร่างของขวัญรวินทร์เกร็งกระตุกเฮือกสุดท้าย ธันวาก็ผละใบหน้าออกมาจากความฉ่ำหวานนั้น ปลายลิ้นลากไล้ขึ้นไปตามร่องกลีบสวาทที่บัดนี้บวมช้ำด้วยแรงปรารถนา สูดดมกลิ่นหอมหวลจากกายสาวอย่างลุ่มหลง ดวงตาคมกริบจ้องมองเข้าไปในดวงตาฉ่ำหวานที่ปรือปรอยของขวัญรวินทร์ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยผสมผสานกับความต้องการที่ยังไม่ดับมอดม่านกั้นสีขาวที่กั้นระหว่างเตียงตรวจถูกเปิดออกช้าๆ มันกำลังจะกลายเป็นประจักษ์พยานแห่งความปรารถนาที่ซ่อนเร้น ธันวาโน้มตัวลงไปโอบกอดร่างบอบบางของเธอแนบแน่น ดึงร่างเด็กสาวเข้ามาสู่กลางลำตัวที่ร้อนผ่าวของเขา ขวัญรวินทร์ซบหน้าเข้ากับแผงอกของอาจารย์หนุ่มอย่างอ่อนระทวย เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยในอ้อมกอดนี้อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ความเจ็บปวดทางกายและใจที่เคยกัดกินดูจะบรรเทาลงไปอย่างน่าอัศจรรย์“อาหมอรู้สาเหตุที่เลือดหนูไหลออกมาเยอะๆ แล้วล่ะ” ธันวา เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ปลายนิ้วของเขาค่อยๆ เอื้อมไปเกลี่ยเส้นผมที่ปรกใบหน้าของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ผิวเนื้อทำให้หัวใจของธันวากระตุกวูบขวัญรวินทร์เม้มปากแน่น ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความอายและความสับสน เธอพยาย

ตอนที่ 15 ตรวจเสร็จต้องฉีดยา NCบนโซฟาในคลินิกที่เงียบสงัด เสียงหอบหายใจของธันวาและขวัญรวินทร์ผสานเข้ากับเสียงฝนที่ยังคงพร่างพรมอยู่ภายนอก ร่างกายของทั้งคู่กำลังเคลื่อนไหวเข้าหากันอย่างเร่าร้อน สัมผัสที่รุนแรงและลึกซึ้งทำให้ขวัญรวินทร์บิดเร้าด้วยความเสียวซ่านจนไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป“อาหมอขา ใกล้เสร็จหรือยังคะ” ขวัญรวินทร์ ถามเสียงพร่าหอบ ดวงตาคู่สวยปิดพริ้ม ใบหน้าหวานแดงซ่านไปทั่วทั้งการโดนสัมผัสจากริมฝีปากและเกิดจากความเสียวซ่านของเธอเองเธอกอดรัดแผ่นหลังของธันวาแน่นขึ้น พลางจิกเล็บลงไปอย่างแรง ร่างกายบอบบางของเธอบิดเร้าด้วยความเร่าร้อนที่ธันวากำลังมอบให้ ผิวเนื้อขาวนวลผ่องสะท้อนแสงไฟสลัวๆ ทั่วทั้งเนินอกอิ่ม เรือนร่างที่งดงามราวกับงานปั้น และลำคอระหงปรากฏร่องรอยแดงของการถูกดูดไปทั่ว บ่งบอกถึงแรงปรารถนาอันรุนแรงที่เพิ่งผ่านพ้นไป หน้าท้องแบนราบกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจถี่กระชั้น ยิ่งขับเน้นให้สะโพกผายได้รูปดูเย้ายวนยิ่งขึ้นไปอีกธันวามองภาพตรงหน้าด้วยความลุ่มหลง เขาก้มลงจูบซับร่องรอยที่เขาทิ้งไว้บนผิวเนื้อของเธออย่างแผ่วเบา แต่การกระทำของเขากลับเร่งเร้าความปรารถนาในตัวขวัญร

ตอนที่ 17 จะมาหาหนูมั้ยรถยนต์หรูคู่ใจของธันวาเคลื่อนไปตามถนนที่เปียกชื้นจากสายฝนยามค่ำคืน ภายในรถบรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานและเสียงเพลงเบาๆ จากวิทยุที่คลอเคลีย ธันวาเหลือบมองขวัญรวินทร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าหวานซบลงกับเบาะพิง ศีรษะเล็กๆ ทิ้งน้ำหนักไปด้านข้าง ดวงตาคู่สวยปิดพริ้มอย่างอ่อนเพลีย บ่งบอกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไปเขาไม่แน่ใจว่าเธอหลับไปแล้วหรือแค่พักสายตา แต่ธันวาก็ไม่คิดจะรบกวน เด็กสาวคนนี้ต้องเผชิญเรื่องราวมากมายเกินกว่าที่คนอายุเท่าเธอจะรับไหว ทั้งเรื่องที่ถูกทำร้ายร่างกาย และเรื่องที่เขา...ในฐานะอาจารย์...ได้ก้าวล้ำเส้นบางๆ ระหว่างความเหมาะสมกับความปรารถนาความคิดเรื่องหมอแพรผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง คำพูดของคุณอรุณรัศมีที่บอกให้เขาหลีกทางให้ลูกสาวเธอยังคงก้องอยู่ในหู มันชัดเจนเสียจนเขาไม่ต้องคิดอะไรอีกแล้ว ธันวาบีบพวงมาลัยแน่นขึ้น ความรู้สึกผิดที่มีต่อหมอแพรค่อยๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยและความต้องการที่จะดูแลเด็กสาวที่อยู่ข้างๆ เขาในตอนนี้ ธันวายิ้มบางๆ อย่างขมขื่น เขานึกขอบคุณที่ขวัญนรินทร์เข้ามาในชีวิตของเขาในยามนี้ไม่นานนัก รถ

ตอนที่ 19 จุดจบที่ไร้เยื่อใยเมื่อขวัญรวินทร์เดินกลับมาจากลานจอดรถ ภูริชก็เดินมาเจอเธอเข้าพอดี เขามองเดินเข้าไปหาเพื่อนพร้อมกับสีหน้าที่ยังคงงุนงง“เฮ่ยขวัญ!!...หมอธันเรียกแกไปพบ...ทำไมวะ” ภูริชถามทันทีที่ขวัญรวินทร์นั่งลงขวัญรวินทร์อึกอักเล็กน้อย ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี“หรือว่าวิชากายวิภาคที่หมอธันสอน แกไม่ผ่านเหรอ” ภูริชเอ่ยแซวขวัญรวินทร์ได้แต่ยิ้มแหยๆ“อืม...ก็ประมาณนั้นแหละ” เธอตอบไปตามน้ำ เพื่อหลีกเลี่ยงคำถามที่อาจจะนำไปสู่ความลับที่ยังไม่สามารถเปิดเผยได้ในตอนนี้“เอาหน่า...สู้ๆ เว้ยแก เดี๋ยวว่าง ๆ ฉันจะช่วยติวให้” ภูริชหัวเราะเบาๆขวัญรวินทร์ยิ้มรับ เธอรู้ดีว่าภูริชเป็นเพื่อนที่ดี แต่ความสัมพันธ์ของเธอกับธันวา...จะให้ใครล่วงรู้ตอนนี้ไม่ได้20.00 น.หลังธันวาปิดคลินิก ขวัญรวินทร์นั่งรออยู่บนโซฟาด้วยรอยยิ้มสดใส เธอเลิกเรียนและแวะมาหาธันวาตามคำชวนของเขา หัวใจของเด็กสาวพองโตด้วยความสุข ทุกวินาทีที่อยู่ใกล้เขาคือช่วงเวลาที่มีค่าที่สุดสำหรับเธอธันวาเดินออกมาจากห้องตรวจด้วยสีหน้าผ่อนคลาย เขามองขวัญรวินทร์ด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนจะเอ่ยชวน“รอนานมั้ยครับ”“ไม่นานค่ะ หนูนั่งทำรายงานไปด้วย”