All Chapters of เขยอีสาน จาติรัช: Chapter 41 - Chapter 50

 “ผมเข้าใจแล้วครับว่าคุณย่ารักผมมาก หวังดีกับผมอยากให้มีคนมาดูแลผม” ชายหนุ่มพูดยิ้ม ๆ “ที่ผ่านมาผมยอมรับว่าอึดอัดจริง ๆ กับคนที่คุณย่าหามาแต่ละคน ไม่ใช่ว่าผมไม่สืบไม่สนใจนะครับแต่คนพวกนั้นเขาไม่ได้รักหรือจริงใจกับหลานชายคนนี้ของคุณย่าหรอก เขาไม่รู้จักผมเลยด้วยซ้ำ แต่เขารักและจริงจังกับกระเป๋าเงินของวรวัฒน์วีรชนต่างหาก ผมรู้ตัวว่าการสื่อสารตอนนั้นยังไม่ดีเท่าที่ควรที่จะพูดภาษาไทยที่ผมห่างหายไปนานให้คนอื่นเข้าใจผมได้ทั้งหมด แล้วเวลาทำงานของผมก็รัดตัวทั้งโรงทอ ทั้งบริษัทของคุณพ่อและบริษัทผมกับเพื่อนด้วย ผมเลยแยกยังไม่ได้ แล้วผมก็รู้ตัวว่าเวลาอะไรไม่ได้ดังใจผมก็ใจร้อนมาก เลยไม่อยากให้ทุกคนไม่สบายใจกับการกระทำของผม ผมเลยเลือกที่จะไม่เข้ามาที่บ้านนี้ทั้งที่ผมมีความทรงจำกับบ้านหลังนี้มากที่สุด” ชายหนุ่มว่าแล้วทรุดลงมานั่งที่พื้นข้างคุณย่ายกมือกราบลงที่ตักของท่าน “ผมขอโทษนะครับ ที่ทำตัวไม่ดีให้คุณย่าไม่สบายใจ ผมขอโทษที่รับความหวังดีพวกนั้นของคุณย่าไม่ได้” คำพูดของหลานชายทำเอาหญิงชราน้ำตาไหลอาบแก้ม บ้านหลังนี้เป็นความทรงจำของชายหนุ่มจริง ๆ ตั้งแต่เกิด

วันรุ่งขึ้นโรงทอไทยวรวัฒน์“ชาติอีก 20 นาทีเข้าไปหากูที่ห้อง” เสียงห้วนห้าวดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องทำงานของเลขาเปิดเข้ามาในช่วงบ่ายของวัน และปรากฎร่างสูงโปร่งยืนอยู่ตรงหน้าทำเอา 2 ผู้ช่วยและ 1 เลขาต่างเงยขึ้นมองตาปริบ ๆ“อะ อ้าว? ไหนว่าจะไปทำธุระต่อไงครับบอส เสร็จธุระแล้วหรือครับ” สุรชาติถามงง ๆ เมื่อเห็นคนที่บอกว่าวันนี้มีธุระจะไม่ได้เข้ามาในออฟฟิศมายืนอยู่ตรงหน้า วันนี้ช่วงเช้าเขาต้องออกไปพบลูกค้ากับชายหนุ่มและเพิ่งแยกย้ายกันก่อนเที่ยง“ก็มาแล้วไง”“สวัสดีค่ะพี่จากัวร์” ริชชี่รีบทักทายพร้อมกับยิ้มหวานให้ทันทีแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความนิ่งเท่านั้น “เอารถไปล้าง” ว่าพลางวางกุญแจรถสปอร์ตคันหรูของตัวเองที่โต๊ะของผู้ช่วยเลขาหน้าประตูแล้วเดินตรงเข้าห้องทำงานของตัวเองโดยไม่ได้ทักทายใครอีก โดยเฉพาะสาวสวยด้านในที่ยิ้มกว้างทักทายชายหนุ่มแล้วต้องหุบฉับมองหน้าสุรชาติเหมือนไม่พอใจกับการกระทำของรองประธานหนุ่มเป็นอย่างมาก“อีกแล้วนะ” ริชชี่ออกอาการแง่งอน“แล

“ไม่ได้ไปครับ แต่อ้ายจะกลับมาหาช่วงปิดเทอม บริษัทที่อาโรมตั้งให้ พ่อต้องทำเองทุกตำแหน่งตั้งแต่พนักงานทำความสะอาดจนถึงประธานบริษัท แม่เล่าว่าตั้งแรก ๆ มีพนักงานแค่ 4 คนรวมพ่อแม่ด้วย แล้วตอนนั้นแม่คลอดน้องออกมามันก็ไม่แข็งแรงต้องเข้าออกโรงพยาบาลประจำบางเดือนนอนโรงพยาบาลมากกว่านอนที่บ้าน ส่วนอาเจ้าคลอดน้องสาวแต่มีแม่ใหญ่มาช่วยเลี้ยง อาโรมเลยให้อาเจ้าไปหาอ้ายทุกเดือนจนถึงไฮสคูลหรือบางครั้งท่านก็ไปหาเอง ปิดเทอมเล็กถ้าไม่ได้กลับอาก็จะพาไปเที่ยว พาน้องสาวไปหาไปเยี่ยมเพื่อนท่านด้วย ช่วงชีวิตอ้ายเลยไม่ค่อยสัมพันธ์กับพ่อแม่เท่าไหร่” เมื่อเล่าถึงตอนนี้ชายหนุ่มก็ได้แต่ถอนหายใจ ส่วนคนฟังก็รู้สึกสงสารกับชีวิตที่เหมือนจะดูเพอร์เฟคทุกด้านแต่ลึก ๆ แล้วน่าจะเหงาพอสมควร“เพราะแบบนี้หรือเปล่าพี่ชาติถึงบอกว่าอ้ายไม่ค่อยมีเพื่อนที่ไทย “ก็ไปตั้งแต่เด็ก ตอนนั้นเด็กประถมไม่มีใครใช้มือถือกันหรอก พอกลับไทยเพื่อนคนแรกคือไอ้ชาติ มันเป็นคนเดียวในบริษัทที่คุยกับอ้ายเข้าใจในวันที่อาโรมไม่อยู่ อ้ายต้องเริ่มเรียนภาษาไทยใหม่หมด 3 เดือนแรกที่กลับมาต้องลากไอ้ชาติไปโรงเรียนสอนภาษาไทยด้วยกัน หัดเขียนหัดอ่านกับเด็กประถมเลย

“พ่อ...ก็แค่หมั้นมั้ย ผูกแขนค่อยเพิ่มตอนนั้นก็ได้”“ไม่ได้! หมั้นคือมึงต้องซื้อให้เขา ผูกแขนมันเป็นหน้าที่ของพ่อแม่ที่จะรับขวัญเขา ทำอะไรมึงต้องให้เกียรติครอบครัวเขาสิ ป้าเขาเห็นแค่นี้เขาจะสบายใจให้มึงดูแลหลานเขาหรือไง”“พ่อ แต่นิ้วฝนเล็กนิดเดียวใส่วงใหญ่ก็ไม่สะดวกหยิบจับสิครับ” รองสารวัตรหนุ่มพูดขึ้นอย่างอ่อนใจ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เสนอวงที่ใหญ่ราคาแพงกว่านี้ให้ แต่เธอบอกว่าใส่แล้วขายของไม่สะดวก ถ้าแพงไปก็กลัวหายแล้วเธอก็เป็นผู้หญิงอยู่กับเพื่อนแค่ 2 คนในบางวันกลัวจะมีอันตราย เลยเลือกแหวนทองเกลี้ยงน้ำหนัก 1 สลึงเท่านั้น“โง่ขนาดนี้จบ ป.เอกมาได้ยังไงไอ้ลูกเวร น้องมันไม่ใส่แหวนมึงก็ซื้อสร้อยคอสร้อยแขนไปสิ” คุณพ่อยังเสียงดังใส่ลูกชาย“แล้วไปขายของจะเก็บยังไงจะให้ฝนใส่ทองไปล่อตาโจรหรือไงครับผมก็มาแค่บางวันเท่านั้น น้องก็อยู่กัน 2 คน แล้วตอนนี้หมี่มันก็มีผัวแล้ว”“ไม่รู้ล่ะ เขาจะใส่ไม่ใส่เอ็งก็ต้องให้เขา ไม่ใช่บอกว่าหมั้นแต่มีปัญญาซื้อมาแค่นั้น กินข้าวเสร็จไปซื้อมาใหม่มาหมั้นน้องต่อหน้ากูนี่ ก

ค่ำคืนที่แสนอบอุ่นหลังจากร่วมฉลอง 3 งานในวันเดียวของบ้านหลังใหญ่ หลังจาก 4 หนุ่ม (รวมพ่อกำนัน) แยกย้ายกันตามคำสั่งของคุณแม่ศรีไพร จาติรัชเดินกลับขึ้นมาบนห้องนอนที่ตอนนี้สาวสวยคู่หมั้นหมาด ๆ ของตัวเองกำลังนอนอยู่“โชคดีนะที่อ้ายตัดสินใจซื้อบ้านนี้มี 5 ห้องนอน ถ้าซื้อเฟสหน้าอ้ายหม่อนได้นอนในครัวแน่เลย” ชายหนุ่มว่าขึ้นขณะที่กำลังถอดเสื้อผ้าเตรียมจะอาบน้ำ“เมามั้ยคะ เห็นกรอกเหล้าต้มแข่งกับพ่อยังกับจะชิงแชมป์โลก” หญิงสาวถามพลางลุกขึ้นนั่งมองแผ่นหลังของคนที่กำลังนุ่งผ้าเช็ดตัวถอดกางเกงที่หน้าเตียงนอน *อีก 5 ก้าวก็ถึงห้องแต่งตัวไม่ไปถอดตรงนั้นพ่อเอ๊ย ถอดพาดบ่าเดินตลอด...* หญิงสาวคิดในใจขำ ๆ กับคนที่ชินกับการถอดเสื้อผ้าหน้าเตียงนอนก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำซึ่งบ้านนี้ห้องน้ำอยู่ถัดเข้าไปด้านในของห้องแต่งตัวอีกที“มึนนิดหน่อยครับ อ้ายหมอกแอบเอาน้ำเทใส่เลยช่วยได้เยอะ แต่พ่อน่าจะเมามาก” ชายหนุ่มหันมาพูดแล้วเดินอ้อมมาหอมแก้มคนหน้าบึ้งอย่างออดอ้อน“กินก็ห่วงตับบ้างนะคะ ยอมแพ้บ้างก็ได้เรื่องเหล้าเนี่ย”“ครับ...เมี