Lahat ng Kabanata ng Instant Billionaire (tagalog) Part 2: Kabanata 161 - Kabanata 170

“Hindi mo alam, di ba?” Tanong ni Ava sabay smirk kay Alex.“Nasa kustodiya namin sina Jessop at Oscar, at ipapatay sila ni Todd." Nagningning ang mga mata niya sa sama ng loob.“Mayroon din kaming Debbie, at ang kanyang buhay ay malapit nang maging lubhang hindi kasiya-siya." Wala siyang ibang nais kundi pahirapan si Alex, kaya't natuwa siya sa pagsisisi at takot sa mukha nito.“Ang bawat kamatayan ay nasa iyong ulo, at sisiguraduhin namin na alam ito ng buong komunidad ng martial arts," sabi niya.“Sisisi ka ng lahat.” “May sakit ka,” bulong ni Alex, humakbang paharap sa kanya.“Ikaw at ang pamilyang Petrie ay nahahawa sa lahat ng iyong hinahawakan.” Alam niyang ligtas ang mga taong pinapahalagahan niya dahil wala siyang tatanggapin na ibang kahihinatnan. Upang matiyak na hindi na makakagawa pa si Ava ng anumang gulo, pinatahimik niya ito nang napakahusay na hindi niya nakitang darating ito.“Siya ay isang halimaw," sabi ni Rufus sabay buntong-hininga, "ngunit hindi namin makakalimu

Ang banquet hall ay ganap na tahimik. Sa gitna ng pagkasira ng silid, sina Alex at Todd ay nakatayo nang magkaharap sa malayong pader sa ilalim ng isang bangko ng mga screen. Ang musikang tumutugtog noong party ni Todd ay patuloy pa rin sa pagtakbo, habang ang masasayang patak ng kulay ay umaagos sa mga screen. Ang mga mata ni Todd ay nakatutok sa hilt ng espadang ibinaon ni Alex sa kanyang dibdib. Ang kanyang mga labi ay bumuka at sumasara habang sinusubukan niyang magsalita, at pagkatapos ay bumigay ang kanyang mga binti, at siya ay bumagsak sa sahig, hindi gumagalaw. Ang tensyon ng sandaling iyon ay nabasag ng isang mahabang hiyawan, at pagkatapos ay ang silid ay nagulo. Karamihan sa mga panauhin ay nais na malayo kay Alex hangga't maaari. Ang ilan ay nakatayo sa pagkabigla, kinuha ang kakila-kilabot na eksena at natuklasan ang isang bagong lalim ng pagkamuhi para sa kanya. Sa paghabi sa mga panauhin, mas maraming lalaking naka-itim na suit ang pumaligid kay Alex, armado ng mga kut

Ilang oras lang natulog si Alex nang gabing iyon; masyado siyang nasasabik na makatulog nang matagal. Sa ala-una ng sumunod na araw, nagpakita si Alex na mag-isa sa Canfield Arena. Malaki ang sports complex, at kakaunti ang pinapasok na hindi kasama doon. Inaasahan niyang magkakaroon ng maraming tao, ngunit tahimik ang arena. Marahil ay sinabihan ang mga tao na dumating sa maling oras, naisip niya. Pumunta si Alex sa mga locker room at umupo, sinusubukang pakalmahin ang kanyang mga nerbiyos. Maaga siyang dumating, ayaw niyang ma-late tulad noong huling laban. Sa pagkakataong ito, nakaupo siyang mag-isa at nakatitig sa orasan sa dingding, dahan-dahang inaalis ang mga segundo at minuto bago ang laban. Sinubukan niyang mag-focus sa kaloob-looban at humugot ng lakas sa loob, alam niyang kailangan niyang maging focused hangga't maaari. Habang nakaupo siya, inisip niya ang lahat ng paligsahan na maaaring nangyari sa lugar na ito noong nakaraan, at halos maramdaman niya ang mga multo na naun

"Ang master ay gumaganap ayon sa kanyang sariling mga patakaran," sabi ni Kenneth.“At ang mga nagpapahiya sa kanya ay hindi tatanggap ng awa.” Nakakunot-noo si Jacob kay Alex.“Malinaw na mayroon kang isang hiling na kamatayan." Ang ulap ni Jacob ay nagsimulang umikot na para bang dinampot nito ang kanyang kalooban, at ang lakas ay dumaloy mula rito. Pagkatapos, sa isang pitik ng kanyang pulso, ibinagay niya ang hugis nito sa isang latigo, na lumipad mismo kay Alex. 2Hindi ito ang unang pagkakataon na nakita ng karamihan si Jacob na gumawa ng ganoong pagkilos, at natitiyak nilang madudurog si Alex nito. Ang ilan sa kanila ay nagtakip ng kanilang mga mata, hindi makapanood.“Galit si Jacob," sabi ni Kenneth, na halos manginig sa pananabik. Natitiyak niyang hindi maiiwasan ni Alex ang pag-atakeng ito, at inaasahan niyang panoorin ang kanyang pagbagsak. Si Marie ay nagsasalita sa kanyang telepono, ngunit nang ibaba niya ang telepono, nakita niyang gumalaw si Alex, at sumigaw siya ng bab

Napaungol si Jacob at napayuko sa sarili, hindi nakaiwas sa suntok ni Alex.“Pumapayag ka ba?" Tanong ni Alex na kaswal na sinusuri ang kanyang mga kuko. Siya ay tila ganap na walang pakialam sa lahat ng nangyayari, kumikilos na parang naglalakad lamang siya sa labas. Sampung minuto ang nakalipas, si Jacob ay itinuturing na siguradong taya, at ngayon siya ay nakahandusay sa lupa, lubos na natalo.“Pinapayag ko," malungkot na sabi ni Jacob. Namuo siya sa sama ng loob, ngunit alam niyang wala siya sa estado para magpatuloy sa pakikipaglaban. Nanalo si Alex, at wala siyang magawa tungkol dito. Bakit hindi siya nasasaktan? Nagtaka siya. Hindi naman siya nasaktan! Hindi man lang siya makahinga ng maluwag! Nagulat at naguguluhan, galit na galit siya kay Alex nang mga sandaling iyon. Kapag nakarekober na ako, hahanapin ko siya at sisirain ko siya, nangako siya. He keep his head down, hiding his hostility. Gaano man kalakas si Alex, isa lang siyang tao, at hihintayin ni Jacob ang kanyang oras