Semua Bab รักเลือดมาเฟีย: Bab 61 - Bab 70

เมญ่ามองพาสปอร์ตที่ได้มาใหม่พร้อมกับเงินก้อนหนึ่งที่พอจะทำให้เธอหนีจากเขาได้สำเร็จ หลายปีมานี้เธออยู่ได้เพราะพี่ยี่หวาและราโมนาช่วยเหลือ หยิบยืมเงินคนโน้นคนนี้มาช่วยพวกเราสองแม่ลูก จนสุดท้ายแล้วเธอก็คิดว่าตัวเองไม่ควรได้เงินพวกนี้คนเดียวเมญ่าวางเช็คเงินที่ได้มาลงบนโต๊ะ “พี่ยี่หวา ราโมนา เอาเงินนี้ไปแบ่งกัน ถือว่าขอบคุณที่ช่วยฉันมานาน”“ได้ยังไงกัน พวกเราต่างช่วยกันด้วยใจ”“ที่ผ่านมาเมย์เอาแต่หลบซ่อนอยู่ในบ้าน จะเดินไปข้างนอกยังไม่กล้าหรือแม้แต่จะพาลูกไปหาหมอยังไม่ได้ ทุกอย่างต้องให้พี่จัดการหมดที่ผ่านมาพี่ดีกับฉันมาก อย่าปฏิเสธฉันอีกเลย”ยี่หวาถอนใจกับคนที่จะมอบเงินให้ได้ เธอหยิบเช็คขึ้นมาแล้วพูด “พี่รับเงินแล้วนะ” จากนั้นก็มองเทวินที่กำลังวิ่งมาแล้วเรียก“เทวิน” เด็กชายที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีรีบวิ่งเข้ามากอด “อันนี้ป้าให้”“พี่ยี่หวา”“ไม่เอาน่าน้องเมย์พวกเราอย่าเถียงเรื่องพวกนี้เลย สำคัญตอนนี้เดี๋ยวพี่ไปจองตั๋วเครื่องบินก่อนดีไหม” เธออยากให้เรื่องนี้ผ่านไปเพราะ ไม่อยากได้เงินพวกนั้นสักนิด ความรู้สึกผิดที่เธอทำเงินเมญ่าหายสามปีนี้ ยังน้อยกว่าที่เสียไปด้วยซ้ำเทวินมองกระดาษไปมาเห

สามปีที่แล้วตอนออกจากห้องคนป่วยเขาหันมองไปยังกระจกเล็กมองหญิงสาวกำลังนอนหลับก็เบาใจลง จึงหันไปสั่งลูกน้องสองคนให้เฝ้าให้ดีอย่าให้เธอเดินไปไหนมาไหนเพราะกลัวว่าคนของดิโอดาดจะมาจับตัวไปได้ชายหนุ่มลงไปยังชั้นล่างเพื่อดูลูกผ่านกระจกอีกครั้ง คำพูดพวกนั้นที่เขาพูดไปเหมือนใจร้าย“ทำไมต้องสนเลือดก้อนเดียวด้วย!!”ตอนนั้นเขาห่วงเธอจนขาดสติ จึงปากหมาพูดคำนั้นออกไป พอคิดได้สายไปแล้ว บวกกับความปากหนักของเขาทำผิดก็มักจะไม่ยอมขอโทษเพราะกลัวเสียศักดิ์ศรีเสียงเครื่องตรวจวัดหายใจนั้นดังแข่งกับหัวใจเขา เห็นลูกของเขา ที่ตัวเล็กจนน่าสงสาร ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจ การอยู่อย่างทรมานนั้นสาหัสกว่าการจากไปเสียอีก เขาเคยพบเจอคนมากมายที่ยอมให้คนป่วยอยู่ต่อ แต่ผลสุดท้ายแล้วก็เป็นการทำลายทั้งสองฝ่ายเมื่อคิดว่าปล่อยไปเสียดีกว่าให้ลูกทรมานจึงยอมที่จะให้คุณหมอ ไม่ยื้อเด็กเอาไว้ เรื่องนี้เขาคิดว่าหลังกลับมาจากจัดการดิโอดาดเขาจะเป็นคนบอกเมญ่าถึงเหตุผลทั้งหมดเอง“คุณพ่อจะเข้าไปดูเด็กไหม” เสียงพยาบาลออกจากห้องมาถาม เมื่อเห็นว่าเขายืนอยู่นานแล้วลูเฟียหันมองด้วยสีหน้าแปลกใจ “ผมเข้าไปดูได้”“แน่นอนค่ะ แต่ต้องใช้ชุดป้องกันก

การเดินทางโดยเครื่องบินจากฝรั่งเศสมาเมืองไทยใช้เวลาถึงสิบสองชั่วโมง เป็นเวลาที่เขาแทบจะขาดใจเมื่อรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน ลูเฟียที่ไม่ได้หลับตาตลอดการเดินทางหันมองคนนอนหลับสบายข้างตัวก็ยกเท้าขึ้นเตะคนถูกปลุกลืมขึ้นมองคนตาขวาง “เจ้านายครับ เจ้านายไม่นอนทำไมต้องไม่ให้ผมนอนด้วย” เทเลอร์ยังบ่นไม่หยุดเปิดที่ปิดตามาแล้วทำหน้ายุ่งใส่“แกนะพอฉันดีด้วยก็เอาใหญ่”เทเลอร์ไม่ยี่หระกับคำพูดเจ้านาย ตอนนี้สายตาเขาไปเจอกับหนุ่ม ที่ลุกจากเก้าอี้เมื่อครู่ เขาก็เลยลุกขึ้นตาม คนเป็นเจ้านายได้แต่มองแล้ว ส่ายหน้าก่อนจะหันมองไปยังนอกหน้าต่างอีกทำไมเขาถึงไม่คิดว่าเธออยู่แถวนั้น ทั้งที่เขาขับรถผ่านเป็นร้อยรอบแต่ก็ไม่เคยเจอ สามปีที่พวกเราไม่ได้เจอกันเป็นอะไรที่ทรมานมากไม่ว่าจะเป็นเขาหรือเธอถึงเวลาหรือยังที่เขาจะวางหัวมาเฟียออกแล้วกลายเป็นคนธรรมดา สามปีที่ผ่านมาเขาวางระบบจนไม่มีใครกล้าหาเรื่องอีกเรียกได้ว่าสงบใช้ชีวิตได้อย่างปลอดภัยความทรมานนั้นยาวนานถึงสิบสองชั่วโมงและยังต้องต่อรถมายังพัทยาอีกหนึ่งชั่วโมงกว่าจะมาถึงก็รุ่งเช้าพอดีเขายังยืนอยู่หน้าบ้านพ่อแม่ของเธอยังไม่ได้เข้าไป ระหว่างนั้นก็ได้ยินเสียงเด็กวิ่ง

เมญ่าอยู่ในโรงพยาบาลมองหมอที่กำลังทำแผลให้คนเจ็บ โชคดี ที่แม่เธอไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด ตอนนี้กำลังไปแจ้งความเพื่อเอาผิดพ่อเลี้ยงคนที่ก่อเรื่องในวันนี้ส่วนเธอกำลังดูแลคนป่วยที่กำลังร้องเจ็บอยู่เหมือนจะเป็นจะตายก่อนจะเอามือที่ไม่เจ็บมาดึงมือเธอไปจับ เมญ่ามองแล้วยิ่งสงสัยความมือไวกว่าก็ยกขึ้นตีมือเขาออกไปแล้วขยับออกไปอีกนิดรอหมอทำแผลจนเสร็จได้เห็นสีหน้าเหมือนหมาหงอยอยู่พักหนึ่ง “แผลแค่เฉียดต้นแขนครับไม่ได้เข้าเส้นเลือดหรือโดนจุดสำคัญ หมอทำการเย็บแผลห้าเข็มแล้ว เดี๋ยวจะนัดวันมาทำแผลครับ”แผลไม่ได้โดนจุดสำคัญแต่ร้องจะเป็นจะตาย เมญ่าหันมองคนหน้าตายก็รู้แหละว่ากำลังสำออย จึงคิดจะลุกขึ้น“เมญ่าฉันขอโทษเรื่องที่ผ่านมา เธอพอจะให้อภัยฉันได้ไหม ให้พวกเราได้สร้างครอบครัวกันจริง ๆ ชดเชยวันเวลาที่เสียไปถึงสามปี” ลูเฟียก้มลงมองลูกชายที่จับมือเมญ่าอยู่ราวกับหวาดกลัวเขา สายตานั้นไม่มีความวางใจสักนิด“เทวินพ่อจะเป็นพ่อที่ดีให้ได้นะลูก พวกเรามาสร้างครอบครัว ที่อบอุ่นกันเถอะ” ยิ่งพูดเทวินก็ยิ่งขยับกอดเมญ่าจนแน่น เลยทำให้เขาคิดว่าคงไม่ง่ายอย่างที่คิด อีกอย่างนิสัยของเขาไม่ได้เปลี่ยนกันง่ายดาย

การได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันคือความสุขอย่างหนึ่ง ในสามปีนี้ ลูเฟียผ่านด่านเคราะห์ของเมียมามากมายชนิดที่ว่าเขาคิดว่ายากกว่ายกปืนยิงคนตายเสียอีกพวกเรากลับมายังปารีสอีกครั้ง และกำลังจะไปล่องเรือสำราญ แต่ครั้นจะไปเพียงครอบครัวเดียวไม่สนุกก็เลยชวนครอบครัวของตระกูล มาร์เรนและตระกูลคาร์ลอสลูเฟียที่กำลังย่างบาร์บีคิวอยู่ เห็นเด็ก ๆ กำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานใครจะคิดว่าเชื้อสายมาเฟียและเจ้าพ่อจะขยับขยายเยอะมากถึงขนาดนี้ตอนนี้พวกเรากำลังอยู่บนเรือสำราญขนาดใหญ่ กำลังล่องแม่น้ำ ในแม่น้ำแซนดูบรรยากาศยามค่ำคืนที่สวยงามพร้อมกับแสงจากไฟหอไอเฟลเขาหยิบอาหารมาวางให้เทวิน เด็กชายติดนิสัยคนไทยจึงยกมือไหว้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หยิบจานไปให้ปู่ต่อซึ่งแน่นอนปู่ก็ชมหลานไม่ใช่คนเป็นพ่อที่ย่างอยู่นานกว่าจะได้กินเขาขยับนั่งลงข้างเมีย มองเมญ่าที่กำลังเห็นเด็ก ๆ วิ่งไปมา “อยากได้เด็กผู้หญิงไหม” เธอมองเห็นโนร่า อลิซ และแดเนียล ชื่อเด็กน้อยที่เหมือนกับเจ้าพ่อแดเนียล คงเพราะว่าชื่อเหมือนกันเด็กน้อยเลยติดแดเนียลแจ“ได้ยินมาว่าแดเนียลจะแต่งงาน” เมญ่าก็เริ่มสนใจเรื่องคนอื่น ลูเฟียหันมองแล้วถามกลับ “คุณรู้