جميع فصول : الفصل -الفصل 20

พราวรัมภาลืมตาตื่น หญิงสาวควานหาโทรศัพท์ที่เผลอวางไว้ที่โต๊ะดูเวลาแล้วตีห้าครึ่ง เวลาปกติที่ต้องตื่นเตรียมตัวไปทำงาน จำได้ว่าตัวเองนอนอยู่บนโซฟาในห้องโถง ที่มีมินทดานอนอยู่ฝั่งตรงข้าม มีโต๊ะกระจกวางกั้นอยู่ตรงกลางแต่ตอนนี้เขาไม่อยู่แล้ว“ตื่นแล้วเหรอ รีบไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะ แล้วเดี๋ยวผมไปส่งที่ทำงาน เสร็จแล้วผมจะกลับมาขนของให้ ตกลงย้ายไปอยู่ที่ใหม่นะ รายละเอียดคอนโดใหม่ผมส่งให้ในไลน์แล้ว”“ได้ค่ะ ขอเวลาฉันอาบน้ำแต่งตัวแป๊ปเดียวนะคะ” หญิงสาวยังมีอาการง่วง แต่ต้องรีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัว เธอใช้เวลาไม่นานไม่ถึงสามสิบนาทีด้วยซ้ำ ทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยทุกอย่าง พร้อมออกไปทำงานชายหนุ่มปิดหน้าต่างตรวจตราดูความเรียบร้อยรอบห้อง เขาไปยืนรอหญิงสาวอยู่ที่หน้าประตูทางออก เห็นชุดทำงานของพราวรัมภาแล้วก็ต้องกลั้นยิ้มไว้ ทำไมชุดรัดกุมขนาดนั้น เสื้อเชิ้ตแขนสั้นปักชื่อบริษัทฯเหนืออกด้านซ้าย ชายเสื้อเก็บเรียบร้อยภายในกระโปรงทรงเอยาวเกือบถึงตาตุ่ม สวมรองเท้าคัทชูส้นเตี้ย สะพายกระเป๋า ท่าทางทะมัดทะแมง“ทำไมกระโปรงยาวจังเลยครับ จะเดินสะดวกเหรอ”“สะดวกค่ะ ใส่ยาวๆ แล้วรู้สึกปลอดภัยดี”“ผมจะไปส่งคุณที่ทำงานก่อน

พระนครศรีอยุธยา มินทดาใช้รถของเขาเดินทางมาที่โรงแรมที่จองไว้ วันนี้พราวรัมภาแต่งตัวแบบที่เขาชอบ หญิงสาวใส่ผ้าถุงตัดสำเร็จ เสื้อผ้าลูกไม้สีขาวถ้าเป็นคนอื่นใส่คงจะแก่ แต่บังเอิญมาอยู่บนร่างที่สมส่วนของพราวรัมภาเลยสวยมาก ไม่แก่เลย เอาจริงๆ เจ้าสาวของเขาเป็นคนที่รูปร่างดีมาก สาวๆ บางคนผอมเกินไป แต่พราวไม่อ้วนไม่ผอมมีหน้าอก มีเอว สะโพกผาย ไม่ใช่แค่เขาหรอกที่ชอบมอง สังเกตว่าเวลาที่เดินทางไปไหนมาไหนด้วยกัน พวกผู้ชายชอบมอง บางคนมองจนเหลียวหลังนั่นทำให้เขาไม่ค่อยชอบใจนัก วันนี้ก็เช่นกัน“คุณเป็นอะไรไปคะ ฉันเรียกตั้งหลายครั้ง”“เอ่อ...ขอโทษครับ คิดอะไรเพลินไปหน่อย”“ฉันเก็บของเสร็จแล้วค่ะ เราออกไปกันเลยดีไหม ค่อยแวะหาข้าวกลางวันกินข้างนอก”โชคดีเหลือเกินวันนี้ไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยว ทำให้ทั้งมินทดาและพราวรัมภาไม่ต้องเร่งรีบนัก“คุณคะ ถ่ายแต่รูปฉันอยู่นั่นแหละ มาค่ะเรามาถ่ายรูปคู่กันตรงนี้” ยังไม่ทันที่มินทดาจะเข้าไปยืนคู่ พราวรัมภาก็กดโทรศัพท์รัวๆ รูปที่ออกมาส่วนมากจะเป็นแนงธรรมชาติ“ไหนขอดูหน่อยได้

มินทดาพยายามติดต่อพราวรัมภาตลอดเวลา แต่ไม่สำเร็จเขากลับไปที่คอนโดใหม่ของเขาที่ทั้งสองพักอยู่ด้วยกัน ไม่มีแม้เงาของหญิงสาว เขาเริ่มเครียดและปวดหัว ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวหญิงสาวส่งข้อความมาหาเขา มินทดาตาลาย อ่านทบทวนหลายรอบ ไม่น่าเชื่อชั่วเวลาไม่กี่ชั่วโมงทำไมทุกอย่างพังไปหมด เพราะอะไร ทำไมพราวรัมภาไม่ง้อ หรือไม่ถาม ไม่ใส่ใจเขาเลยสักนิดมินทดาเริ่มโมโห จะหนีเหรอ คิดว่าเขาจะยอมเหรอ ยังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย แล้วไอ้ที่ผ่านมาทำดีกับเขาหมายความว่ายังไง คิดว่าเขาเป็นอะไร เขาไม่เชื่อว่าพราวรัมภาจะไม่ได้คิดอะไร ทำอาหารให้เขากิน ซักเสื้อผ้า รีดผ้า ทำความสะอาดบ้าน คอยใส่ใจเขาทุกอย่าง และดูเหมือนว่าทั้งเขาและเธอจะไปกันได้ด้วยดี แค่ไอ้ผู้ชายหน้าลิเกคนนั้นเข้ามาทักทายทำให้พราวรัมภาที่ดูเหมือนจะเป็นคนใจเย็นและมีเหตุผล จะเอาตัวออกห่างจากเขาง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอแต่เขาเองก็ยอมรับว่า ตัวเองแสดงอาการไม่ดี แต่นั่นเพราะเขาหึงหวง ไม่อยากให้หมอนั่นหรือผู้ชายคนไหนมายุ่งกับผู้หญิงของเขา ทำไมผู้หญิงถึงเรื่องมาก และทำไมถึงเปลี่ยนใจรวดเร็ว ทำไมถึงไม่ถามความรู้สึกของเขาบ้าง หรือเขาต้องทำยังไ

พราวรัมภาคิดไว้แล้วว่า เขาอารมณ์ดีเมื่อไหร่ เธอจะคุยกับเขาเรื่องที่ต้องแยกกันอยู่ เธอเริ่มไว้ค่อยไว้ใจเขาแล้ว กลับไปอยู่คอนโดเดิมดีกว่า วันนี้เธอทำงานวันสุดท้าย ช่วงสัปดาห์นี้มินทดาไปส่งเธอที่หน้าบริษัทฯ เย็นไปรับ เขากลับมาทำงานที่คอนโด กลับจากทำงานส่วนมากเธอจะทำกับข้าวกินเอง เช้าทำอาหารง่ายๆ กินกลางวันเธอกินที่ทำงาน กลางวันส่วนมากถ้าเขาไม่ไปไหน ก็จะสั่งอาหารจากข้างนอกวันนี้ก็เช่นกัน มินทดามารับเธอที่หน้าบริษัทฯกลับคอนโด พราวรัมภาทำอาหารเย็นเขาอารมณ์ดี“คุณคะ ฉันมีเรื่องอยากจะบอก”“ครับ ว่ามาเลย”“คือว่า....ฉันจะย้ายกลับไปอยู่ที่คอนโดเดิมเผื่อพ่อกับแม่ขึ้นมาหา และเผื่อพี่พลอยกลับมา อีกอย่างไม่ค่อยสะดวกหลายอย่าง เพราะคุณไม่คิดค่าอะไรเลย ฉันรอบกวนคุณมานานแล้ว”มินทดานิ่งไป อะไรของเขาอีก ตั้งแต่วันที่เขาไปรับหญิงสาวมาจากหน้าร้านสะดวกซื้อ ก็ไม่มีอะไรนี่นา เกิดอะไรขึ้นอีกเขาชินแล้วกับการที่มีพราวรัมภาอยู่ภายในห้องเดียวกัน เขาเป็นสุภาพบุรุษ ถึงจะผ่านพิธีแต่งงานกันแล้ว แม้จะเป็นการแต่งงานแบบหลอกๆ เขาก็ไม่เคยถือโอกาสแม้แต่จะแตะเนื้อต้องตัว“นะคะ ฉั

พราวรัมทั้งงงและตกใจ ที่อยู่ๆ มินทดาก็ลากตัวเธอลงจากแท็กซี่แล้วพาตัวเธอมาที่รถของเขา นี่เขาจะมาทำแบบนี้กับเธอไม่ได้หรอกนะ อะไรของเขา แล้วดูหน้าตาซิเอาเรื่องมาก น่ากลัวอีกแล้ว นี่เขาเห็นเธอได้ยังไง ตามเจอได้ยังไง“หายไปไหนมาตั้งนานสามเดือนเลยนะ ทำไมต้องเปลี่ยนเบอร์ ทำไมไม่กลับห้อง นี่อย่าบอกนะว่าหนีไปอยู่กับผู้ชายมา”“ห่ะ....” พราวรัมภาตกใจไม่คิดว่ามินทดาจะพูดแบบนี้ เขาเป็นบ้าไปแล้ว“อะไรของคุณ พูดอะไรให้เกียรติกันบ้างนะ”“ทำไม ก็เล่นหายไปตั้งหลายเดือน ไปอยู่กับใครมาล่ะ”“นี่คุณ อย่ามาพูดแบบนี้นะ ขอโทษฉันเดี๋ยวนี้เลย”“ขอโทษ เรื่องอะไร ถ้าไม่จริงแล้วจะเถียงทำไม”“พราวรัมภา เงียบทำไมล่ะ พูดออกมาซิเธอมีอะไรจะแก้ตัว พูดมาเลยอยู่ๆ หนีหายหน้าไปตั้งเกือบสามสี่เดือน จะเหลืออะไรกลับมาบ้างล่ะ อย่างเธอใครเห็นก็คงอดใจไว้ไม่ได้หรอก”“นี่หยุดพูดเลยนะ คุณดูถูกฉันมากไปแล้ว ทำไมต้องมาว่าฉันด้วย จอดรถเดี๋ยวนี้นะ บอกให้จอด” พราวรัมภาโมโหหัวหูร้อนไปหมดเสียงสั่นใจเต้นแรง“หยุดให้โง่เหรอ กว่าที่ฉันจะเจอเธอ รู้ไหมว่าฉันหมดเงินไปเท่าไหร่ อย่าคิ