Lahat ng Kabanata ng นิยายชุด บงการรัก ทวงรัก: Kabanata 31 - Kabanata 40

บงการรัก_EP.30ตะวันเราออกจากโรงแรมตั้งแต่ 6 โมงเช้า เพราะยัยเด็กข้างๆ ปลุกตั้งแต่ตี 4 บ้าบอมาก งอแง กวนไม่เลิก! เออ! ตื่นก็ตื่น เธอบอกว่าเธออยากไปทานข้าวฝีมือแม่ อยากทานอาหารพร้อมครอบครัว อยากให้ผมลองชิมอาหารที่แม่เธอทำ ผมก็รำคาญแหละ...ก็เลยออกมา!"แม่จ๋าาาา" เธอลงรถและวิ่งดุ๊ก ๆ เปิดประตูรั้วเข้าไปในบ้าน อากาศตอนเช้าที่นี่ สบาย ๆ ถึงเย็น ผมชอบอากาศเย็น ๆ ซึ่งต่างกับเธอที่ขี้หนาว"คุณตะวัน...ทานข้าวเลยไหมคะ กับข้าวเสร็จแล้ว" ผมยกมือไหว้แม่เธอ แต่ไม่เห็นพ่อ"คุณพ่อล่ะครับ..." แม่เธอยิ้มๆ ก่อนจะมองหน้าลูกจันทร์"ไม่ค่อยดีเลยค่ะวันนี้..." ผมหันไปมองหน้าเธอที่หน้าเสีย ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปเปิดประตูห้องพ่อเธอ ผมได้แต่มองตามเธอไป ผมพอรู้อาการพ่อเธอมาบ้างว่าเป็นไตวายเรื้อรัง เจอก็ระยะสุดท้ายแล้ว และพ่วงด้วยเบาหวานอีก..."ทรง ๆ ทรุด ๆ ค่ะ" แม่เธอเอ่ยขึ้นสีหน้าไม่ดีนัก ผมได้แต่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่หน้าห้องที่พ่อเธอ"อย่าร้องไห้สิ! พ่อไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย วันนี้อากาศหนาว ๆ พ่อก็อยากนอน..." เธอที่นั่งอยู่ข้างล่างเตียงจับมือพ่อเธอที่กึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียง วันนี้สีหน้าพ่อเธอไม่ดีเลย

บงการรัก_EP.32ตะวัน2-3 วันนี้ ผมขลุกอยู่กับวิวทั้งวัน ทั้งคืน เธอตามติดผมแจ ซึ่งผมก็ไม่ได้ว่าหรือปฏิเสธอะไร เพราะผมอยากให้เป็นแบบนี้ ผมไม่อยากจะกลับบ้าน ลูกจันทร์เธอทำงานกะดึกทุกวันคงเพราะเหตุผลเดียวกับผมเราไม่อยากเจอหน้ากัน! ผมไม่ได้พูดคุยกับเธอเลยเป็นอาทิตย์ ๆ มะรืนผมจะต้องไปประชุมที่พัทยา และเธอก็ต้องไปเชียงรายเพื่อหาพ่อเธอจากตอนแรกเธอจะไปและกลับไม่ค้าง เอกมาบอกว่าเธอลางาน 4 วัน ใช้พักร้อนที่พึ่งได้สด ๆ ร้อน ๆ จากฝ่ายบุคคล!!ผมได้แต่กำหมัดแน่นและทุบลงโต๊ะอย่างขัดใจ! อาทิตย์นึงแล้วที่ไม่ได้เจอกัน! อาทิตย์นึงแล้วที่ผมให้เธอได้ใช้ชีวิตเงียบ ๆ คนเดียว จะให้คิดและทบทวนอะไรบ้าง!!แต่เธอดันหนีไปเชียงราย! และผมกลับมาก่อนเธอ! สรุป! ผมต้องอยู่คนเดียวในห้องกว้าง ๆ นั่นอีก 1-2 วันโดยไม่มีเธอ!!"นายจะให้ผมเรียกคุณลูกจันทร์มาไหมครับ""ไม่ต้อง!" ผมตวาดออกไป"ไปเรียกวิวมา!" ถ้าเธอจะเล่นสงครามประสาทกับผม ๆ ก็จะลงเล่นกับเธอดูผมก็อยากจะรู้ว่าใครมันจะแน่กว่ากัน ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเลยอย่างลูกจันทร์เทียบไม่ได้กับวิวที่เป็นนางแบบ คนที่จะเชิดหน้าชูตาให้ผมได้!!"วิวพึ่งกลับไปได้ ยังไม่ทันจะอาบน้ำเปลี่

บงการรัก_EP.34ลูกจันทร์ฉันได้รับโทรศัพท์จากห้อง HR ให้รีบไป เพราะคุณแสงเทียนต้องการพบ ฉันคิดไปตลอดทางว่ามันจะมีเรื่องมากกว่าโทรศัพท์ไหม? ขาแขนฉันอ่อนแรง ใจเต้นตึกตักแทบทะลุออกจากอก ฉันรวบรวมความกล้าเปิดประตูเข้าไปเธอนั่งหลังตรงอยู่บนโซฟารับแขกกำลังก้มอ่านแฟ้มอะไรสักอย่าง...ฉันกลั้นใจเดินเข้าไปใกล้และหยุดยืน เธอมองฉันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ใจฉันหายวาบ!ท่ามกลางความกดดันนะ ตรงนั้น มือเท้าฉันเหงื่อออกแต่พยายามเก็บอาการที่สุด หากความลับแตก! น่าจากตกงานแล้ว เค้าอาจจะต้องมาซวยไปกับฉันด้วย แต่มันไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด! ท่านไม่ได้พูดเรื่องที่ฉันคิดเลยสักนิด! ฉันคิดมากไป!เราคืนโทรศัพท์กันและฉันขอตัวออกมา ท่านทิ้งท้ายประโยคไว้มันทำให้ฉันเสียวสันหลังมาก 'เราจะได้เจอกันอีก' ฉันหมุนตัวกลับออกมา!! ฉันไม่ได้อยากเจอท่านแล้ว!!"ลูกจันทร์!" ฉันเงยหน้ามองบุคคลมาใหม่ นี่ก็มาหยอดทุกวันจนเพื่อนที่ทำงานด้วยกันนึกว่าฉันรับรักเค้าแล้ว!"คุณวี! ไม่ต้องเอาดอกไม้มาแล้วค่ะ ดิฉันไม่ได้อยากได้!" ฉันบอกเค้าทุกวันอย่างไม่เคยรักษาน้ำใจ!"ก็คนอยากให้ รับไปเถอะ!" ฉันมองช่อกุหลาบแดงที่ยื่นมา ลูกค้าฝรั่งมองมาแล้วอมยิ

บงการรัก_EP.36ลูกจันทร์ฉันนั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้ไม่รู้ผ่านไปกี่ชั่วโมงแล้ว...ฉันใจไม่ดี และรู้สึกห่วงพ่อมาก ๆ เนื้อตัวฉันเจ็บไปหมด หน้าฉัน มือ แขน ขา หลัง มันระบมไปทั้งร่างกาย เค้าขังฉันไว้ ยึดโทรศัพท์และตัดการติดต่อกับคนนอกทุกช่องทาง เค้าเอาน้ำและอาหารแห้งโยนเข้ามาให้ฉันเหมือนกันเป็นหมาเฝ้าห้องนี้ฉันได้แต่กอดตัวเอง ปลอบใจตัวเอง...ฉันจะไม่เป็นไร อีกไม่กี่ชั่วโมงเมื่อเค้าหายโกรธเค้าจะเดินเข้ามาเปิดประตูให้ฉันออกไป เค้าจะต้องเข้าใจ เชื่อใจ...ถึงแม้คนทั้งโลกจะทรยศเค้า ฉันจะไม่มีวันทรยศเค้าแน่นอน เค้าต้องเชื่อใจฉัน เค้าจะต้องกลับมาไฟลต์บินไปเชียงรายของฉันพรุ่งนี้ 9 โมงเช้า...เค้าอาจจะยังโกรธอยู่ ตอนนี้ ตี 4 แล้ว เช้าก่อนเค้าจะออกเดินทางไปพัทยา เค้าจะต้องมาเปิดประตูให้ฉันแน่ ๆ เค้าจะทำหน้าขรึมและบอกว่า 'อย่าดื้ออีกนะ' เค้าจะโกรธฉันแค่ไหน เค้าก็ไม่เคยใจร้ายกับฉันขนาดนี้เค้ารู้ว่าฉันรักพ่อมาก เค้าต้องรู้ว่าพ่อฉันจะมีชีวิตอยู่อีกไม่นานแล้ว ฉันจะต้องใช้เวลาอยู่กับพ่อให้นานที่สุดเค้าต้องรู้ว่าฉัน...ยอมเค้าหมดทุกอย่างแล้ว ขอแค่เพื่อพ่อเค้าจะต้องมาปล่อยให้ฉันไปหาพ่อแน่ ๆ'พ่อจะรอลูกจันทร์นะ.

บงการรัก_EP.38แสงเทียนฉันให้ลูกน้องประคองลูกจันทร์ออกมาและพาไปอีกห้องนึง...เธอยังคงร้องไห้ไม่หยุด มาถึงห้องเธอทิ้งตัวลงกับเตียงและเงยหน้ามองฉัน"หนูไม่รู้...ว่าหนูควรจะเก็บของอะไรไปบ้าง ฮึกกก" ฉันมองเธอแล้วกระบอกตาร้อนผ่าว ก่อนจะเดินไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้าและหยิบเสื้อสีดำกับกางเกงผ้าธรรมดาให้เธอ"เปลี่ยนชุดนะ...แม่จะพากลับบ้าน""หนูจะทำยังไงดีคะ ฮื่อออ" ฉันไม่รู้จะปลอบใจเธอยังไง ได้แต่เดินเข้าไปใกล้เธอนั่งลงเธอโผกอดฉันเสียงสะอื้นของเธอดังเข้าโสตประสาท น้ำอุ่น ๆ ไหลรินลงบ่าเล็กของฉัน แรงสะอื้นที่มีตลอดไม่ขาดสาย ฉันลูบหลังเธอเป็นการปลอบใจ...เวรกรรมอะไรทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้..."เรารีบแต่งตัวกันเถอะ พ่อหนูจะรดน้ำศพ 5 โมงเย็น" เธอปล่อยเสียงร้องไห้โฮ ฉันกัดปากที่สั่นระริกของตัวเอง น้ำตาไหลเป็นทางแข่งกันเธอ ก่อนจะแกะกระดุมเสื้อผ้าเพื่อเปลี่ยนให้เธอฉันมองรอยช้ำตามตัวด้วยหัวใจที่แห้งผาก นอกจากมุมปากที่เห็นมาตั้งแต่แรก แผ่นหลัง ลำตัว ต้นแขน ต้นขา ทุกพื้นที่ของร่างกายเขียวช้ำ บางจุดเป็นรอยม่วงช้ำเลือดช้ำหนอง เธอคงเจ็บ คงทรมาน...ฉันเจ็บปวดหัวใจเมื่อรู้ว่านี่คือฝีมือลูกชายตัวเองฉันก็มีลูกผู้