Sa bawat salitang aking isinulat, may bitbit itong lihim na pagod at pag-asa, mga salitang lumalakad sa pagitan ng dilim at liwanag, parang pusong hindi alam kung susuko ba o magpapatuloy pa. May mga gabing ang mundo ay tahimik, ngunit ang isip ko ay maingay na parang bagyong hindi mapigil, doon ko natutuklasan ang mga salitang hindi ko nasasabi sa araw, mga damdaming hindi ko maipaliwanag kahit sa sariling anino. Ako’y manunulat ng mga kwentong hindi laging perpekto, ngunit totoo dahil doon sila humihinga, sa gitna ng mga sugat, sa pagitan ng mga pangarap, at sa mga pahinang puno ng mga tanong na walang tiyak na sagot. May mga pagkakataong ako’y napapahinto, hindi dahil wala nang kwento, kundi dahil ang kwento ay masyadong mabigat dalhin, parang mundong nakapatong sa balikat ng isang pagod na kaluluwa. Ngunit sa bawat pagod, may dahilan para bumangon, sa bawat katahimikan, may bulong ng panibagong simula, at sa bawat pagtalikod, may paalala na bumalik, dahil ang mga
Read more