Tous les chapitres de : Chapitre 221 - Chapitre 230

ขุนเขาถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมกริบยังจับจ้องใบหน้าสวยแดงก่ำของเธอราวกับไม่อยากปล่อยให้หลุดรอดสายตาไปไหน ฝ่ามือหนาคลายออกจากต้นแขนเล็กแล้วกลับไปจับพวงมาลัยแน่น แววตาคมมุ่งมั่นที่จะขับรถให้ถึงคอนโดเร็วที่สุด เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นอีกครั้ง รถหรูเคลื่อนตัวออกจากสี่แยกไฟแดงที่เพิ่งเปลี่ยนเป็นไฟเขียว ขับตรงไปตามเส้นทางในยามค่ำคืน ที่มีเพียงแสงไฟริมถนนที่ทอดยาวไปจนสุดสายตา บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความเงียบงัน แต่ทว่าไม่ใช่ความเงียบชวนอึดอัดเหมือนก่อนหน้านี้ มันเป็นความเงียบที่หัวใจทั้งสองกำลังเต้นแรงจนไม่กล้าพูดอะไรออกมา อัญชันเอียงหน้ามองกระจกด้านข้าง หลบซ่อนใบหน้าร้อนผ่าวบนแก้มนวลที่ยังไม่จางหาย ขณะที่ขุนเขากำลังชำเลืองเหลือบตามองเธอเป็นระยะ แววตาที่เคยแข็งกร้าวและดุดันกลับเต็มไปด้วยความวูบไหวและหยาดเยิ้ม เวลาต่อมารถหรูก็ค่อย ๆ เลี้ยวเข้าสู่ลานจอดคอนโดหรูสูงตระหง่าน คนตัวสูงดับเครื่องยนต์ ก่อนจะหันกลับมาสบตาเธออีกครั้ง ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มบาง ๆ ทำเอาร่างบางชะงักค้างไปทันที เธอไม่เคยเห็นรอยยิ้มของเขามาก่อน หมายถึงว่ารอยยิ้มที่เขามอบให้เธอ ไม่ใช่รอยยิ้มที่มอบให้คนอื่นแล้วเธ

คนตัวสูงผละตัวลุกขึ้น ยืนข้างโซฟาตัวยาว ปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากกายแกร่ง พลางมองเธอด้วยแววตาเป็นประกายร้อนแรง มุมปากหนายกยิ้มล้อเลียนใบหน้าแดงก่ำของเธอ อัญชันหันหน้าหนีไปอีกทาง ร่างกายทุกส่วนรู้สึกร้อนวูบวาบกับสายตาคมของเขา ทว่าขุนเขาไม่ยอมให้เธอหลบสายตาเขาไปได้ เขาอยากให้เธอมองร่างกายเพอร์เฟคของเขาเหมือนที่เขากำลังมองร่างกายสมส่วนของเธอ จึงใช้มือหนาจับคางเรียวของเธอให้หันหน้ามามองเขา "ทำให้ฉันบ้างสิ" ขุนเขาเว้าวอนเธอด้วยสายตา ก่อนจะเดินไปนั่งอีกฝั่งของโซฟา อ้าขาแกร่งออกกว้าง เอ็นร้อนแข็งขืนตั้งลำตรงจนอัญชันที่เห็นแบบนั้นรู้สึกท้องน้อยปั่นป่วนขึ้นมาทันที บรรยากาศในห้องเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจถี่กระชั้นชิดของทั้งสอง อัญชันขยับตัวเข้าใกล้ร่างสูงที่เอนพิงพนักโซฟา สายตาคมกริบของเขาเต็มไปด้วยแรงปรารถนาลุกโชน แต่แฝงความคาดหวังให้เธอเป็นฝ่ายปรนเปรอร่างกายเขาบ้าง หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกนอกอก ก่อนจะค่อย ๆ โน้มตัวลงช้า ๆ ความเขินอายทำให้มือเล็กสั่นเทา แต่ในขณะเดียวกันก็มีแรงดึงดูดบางอย่าง ที่ผลักดันให้เธอกล้าทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดจะทำมาก่อน คือการก้มลงไปซุกไซ้ซอกคอแกร่งของเขา

หลังจากกิจกรรมเร่าร้อนในห้องน้ำเกิดขึ้นเกือบหนึ่งชั่วโมง ตอนนี้อัญชันและขุนเขากำลังนั่งทานข้าวอยู่ที่หน้าทีวีในห้องนั่งเล่น อัญชันยังคงมีท่าทีระแวงขุนเขาอยู่ตลอดเวลา กว่าเขาจะยอมปล่อยเธอออกจากห้องน้ำได้ ขาเรียวของเธอก็สั่นเทาจนเดินแทบไม่ไหว "ไปนั่งซะห่างเลย" "ฉันจะกินข้าว" คนตัวสูงอมยิ้มกับท่าทางของเธอ เขารู้ว่าเธอคงกลัวว่าเขาจะรังแกเธออีก เลยไม่อยากเข้าใกล้เขา อีกทั้งยังเหลือบสายตามองเขาตลอดเวลา "ก็กินไปสิ ฉันเองก็ต้องกิน 'เอา' แรงเหมือนกัน"เขาแกล้งเน้นย้ำคำว่าเอาให้เธอได้ยิน อยากจะรู้ว่าเธอจะมีปฏิกิริยายังไง "ถ้าพี่ทำอีก ฉันจะแจ้งตำรวจจับพี่" "หึ จับฉันข้อหาอะไร?" "ข้อหาที่พี่หื่น รังแกฉันจนขาฉันไม่มีแรงแล้ว" ขุนเขาแทบจะขำพรืดออกมา แต่ทว่าเขายังคงรักษาท่าทีตัวเองอยู่ ดูเหมือนบรรยากาศระหว่างเราสองคนจะดีขึ้นมากโดยไม่รู้ตัว "ลองดูสิ อยากรู้เหมือนกันว่าตำรวจเขาจะจับฉันหรือเปล่า" "นี่พี่ท้าฉันเหรอ" "ฉันรู้ว่าเธอคงไม่กล้าพูดเรื่องแบบนี้กับคนอื่นหรอก ขนาดกับฉันที่เห็นร่างกายเธอทุกส่วน เธอยังอายหน้าแดงตลอดเวลาเลย เมื่อคืนฉันยังตกใจไม่หายที่เธอเป็นคนเริ่มก่อน" อัญชันทำทีเป็นตักข้

“นายหมายความว่าไง? นี่นายยอมตัดขาดกับพ่อนายเพราะฉันเหรอติน บ้าไปแล้วเหรอ” นินิวแสดงสีหน้าเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่คิดว่าเรื่องระหว่างเธอกับเขาจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ นอกจากเธอจะไม่ดีใจที่เขายอมเสียสละทำแบบนี้เพื่อเธอแล้ว เธอยังรู้สึกไม่ดีมากขึ้นอีกต่างหาก “ไม่ต้องสนใจเรื่องนั้น สนใจเรื่องที่เธอคิดจะหนีฉันไปก่อนดีกว่า” “ไม่สนใจได้ไง เรื่องนั้นมันสำคัญมากกว่าเรื่องไร้สาระที่นายอยากรู้อีกนะ นายทำแบบนี้ทำไมติน ถ้าในเมื่อเรื่องของเรามันยาก นายก็แค่ทำให้มันง่าย” ออสตินยิ้มเหยียดออกมา พอจะเข้าใจว่าที่เธอเอ่ยออกมาหมายความอะไร“ทำให้ง่ายที่เธอหมายถึง คือเราสองคนเลิกกันแบบนั้นใช่ไหมนิว” “…..” “หึ เธอไม่คิดว่าเห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอ เรื่องของเรามาไกลขนาดนี้ เธอจะให้ย้อนไปจุดเดิมแบบนั้นได้ยังไง กว่าฉันจะทำให้เธอยอมคบกับฉันได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ แล้วจะให้ยอมง่าย ๆ ได้ยังไง" "....." "เธอทำได้แต่ฉันทำไม่ได้นิว มันเลยจุดนั้นมามากแล้ว ฉันไม่ยอมเลิกกับเธอง่าย ๆ แบบนั้นหรอกนะ” “แต่นายยอมตัดขาดกับพ่อนายเลยนะ นายไม่คิดว่าเรื่องนี้มันจะเป็นตราบาปในใจเราไปตลอดเหรอ ถ้านายอยากอยู่กับฉัน อยาก

"พูดว่าไรนะ" ออสตินแกล้งเอียงหูเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น เขาได้ยินประโยคของเธอชัดเจน เพราะเธอพูดอยู่ข้างหูเขา แต่ทว่ามันเป็นประโยคที่เขาอยากได้ยินมาตลอด เลยอยากขอให้เธอพูดให้ฟังอีกครั้ง "ไม่ได้ยินก็แล้วไป พูดแล้วไม่มีการพูดซ้ำ" "ก็ดี งั้นฉันก็ไม่พูดให้เธอได้ยินเหมือนกัน"นินิวทำปากยื่นใส่เขาทันที ก่อนที่เขาจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเขากับเธอ ฉากหลังคือพระอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังลาลับขอบฟ้า ฟอด!! คนตัวสูงก้มลงหอมแก้มเธอ อย่างไม่อายสายตาใคร ก่อนจะกดชัตเตอร์รัว ๆ ตอนนี้ระหว่างเราสองคนไม่มีอะไรต้องแคร์ใครอีก ถึงจะสังเกตุเห็นว่ามีนักท่องเที่ยวหลายคนส่งยิ้มให้เขากับเธอเพราะรู้จักเราสองคน แต่ทว่าทุกคนก็ไม่มีใครเข้ามาก้าวก่ายในเวลาส่วนตัวแบบนี้ ลมทะเลยามค่ำคืนยังคงพัดพากลิ่นน้ำทะเลอ่อน ๆ เข้ามาไม่ขาดสาย เมื่อทั้งคู่เดินเล่นจนดึก ออสตินก็เหลือบมองนาฬิกาข้อมือแล้วเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “กลับห้องพักกันเถอะ ดึกแล้ว” นินิวพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินตามเขาไปยังสะพานไม้ที่ทอดยาวสู่รีสอร์ตริมทะเล ห้องพักของเขาอยู่ติดกับชายทะเล แค่เพียงเปิดประตูด้านหลังก็ได้ยินเสียงคลื่นชัดเจน ทันทีที่เปิดประตูห้อง กลิ่นหอมจ