All Chapters of ลวงรักวิศวะเถื่อน: Chapter 1 - Chapter 10

"มึงไปให้ไลน์กูกับพี่เขาทำไม"ออกมาจากห้องสมุดได้ มุกดาก็โวยวายออกมาทันที รู้สึกไม่พอใจที่เพื่อนทำอะไรไม่ปรึกษาเธอก่อน "อ้าว ก็มึงชอบพี่เขาไม่ใช่เหรอ ดูเหมือนพี่เขาจะชอบมึงด้วยนะ" "เขาดูอันตรายเกินไป" "มึงก็ทำให้เสือเชื่องเป็นแมวสิ จะไปยากอะไร มันท้าทายดีนะกูว่า" มุกดาส่ายหน้าทันที ยอมรับจากใจว่าเธอไม่มีประสบการณ์เรื่องผู้ชายมาก่อน จะไปทำเหมือนที่เพื่อนบอกได้ยังไง อีกอย่างเขาก็คงไม่ใช่ผู้ชายที่เธอจะคุมได้ง่ายด้วย เผลอ ๆ จะเป็นเธอนี่แหละที่ถูกเขาทำให้เชื่อง "ถ้าเป็นมึงคงทำได้ แต่กูทำไม่ได้หรอก" "มึงแพ้สายตาพี่เขาใช่ไหมว่ะ" มุกดาเงียบไม่ตอบ เธอไม่รู้ว่าที่ตัวเองกำลังรู้สึกตอนนี้มันคืออะไร มันไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ หากลองนึกดูแววตาของเขามันดึงดูดเธอมาก ร่างกายของเธอค่อนข้างมีปฏิกริยามากพอสมควร มันน่าค้นหาว่าภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เย็นชาของเขา ที่จริงแล้วเขาเป็นคนยังไงกันแน่ แต่ทว่ามันกลับมีความน่ากลัวแฝงอยู่ในนั้นด้วย ทำให้เธอรู้สึกลังเลที่จะเข้าใกล้เขา "แต่จะว่าไป ถ้าเป็นพี่เลโอก็ดีนะ กูว่าเขาดูเจ้าชู้แบบหื่น ๆ ดี" "หื่น? นี่มึงชอบผู้ชายหื่นเหรอ" "เออดิ พี่เวกัสก็ดูน่า

ร่างเล็กเดินกลับเข้ามาในห้อง เธอถอดเข็มขัดกระโปรงนักศึกษาออก ดึงชายเสื้อออกมานอกกระโปรง ยืนดูสภาพหน้าตาตัวเองในกระจกเล็กน้อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์และเดินออกจากห้อง ลงไปหาร่างสูงที่ยืนรอเธออยู่ที่รถของเขา หอพักแห่งนี้มีเพียงสิบชั้น เธอพักชั้นบนสุด ถึงจะเป็นหอพักที่ไม่ได้มีขนาดใหญ่มาก แต่ทว่ามีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน และความปลอดภัยก็ดีเยี่ยม หากเป็นคนนอกมาหา จะต้องให้คนในหอลงมารับ เพราะต้องสแกนคีย์การ์ดตรงประตูทางเข้า เพราะแบบนี้พ่อกับแม่เลยวางใจที่จะให้เธอพักหอนี้ ท่านทั้งสองคนมองว่าความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินเป็นเรื่องที่สำคัญ มุกดาออกจากลิฟต์เดินตรงไปหาร่างสูงของเวกัสที่ยืนกอดอกพิงรถของเขา ตอนที่เขาหันมาเห็นเธอ เขาทำเพียงยกยิ้มมุกปากตามสไตล์ของเขา แต่สายตาคมกริบที่กำลังจ้องมองเธอนั้น ทำให้เธอรู้สึกวูบวาบไปหมดทั้งร่างกาย “พี่รู้ได้ยังไงว่าฉันพักที่นี่” “ก็ไม่ได้ยากอะไร”คนตัวสูงยักไหล่ ทำเหมือนเรื่องนี้ไม่ได้สำคัญ ทั้งที่จริงไอ้เลโอเพื่อนสนิทของเขา เป็นคนส่งข้อความไปบอกเขาว่าช่วงเย็นตอนมันขับรถออกจากมหาลัย เห็นเธอเดินเข้ามาในซอยข้าง ๆ แล้วในซอยนี้ก็มีแค่หอนี้หอเดียว มันคงไม่ใช

เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่มี ฝืนความต้องการของตัวเอง กัดฟันข่มอารมณ์วาบหวามที่เกิดขึ้น ดึงตัวเองออกจากจูบที่แสนเร่าร้อนนั้นอย่างกะทันหัน คนตัวสูงพ่นลมหายใจหนัก หัวคิ้วหนาขมวดมุ่น หน้าผากหนาพิงกับหน้าผากเล็กของเธอ หน้าอกแกร่งกระเพื่อมตามระดับการหายใจที่แรงขึ้น ส่วนมุกดาเองก็หอบหายใจอย่างหนัก ริมฝีปากอวบอิ่มบวมเป่ง จากการถูกบดจูบอย่างรุนแรงยาวนาน ใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำอย่างชัดเจน “ขอโทษ”เวกัสยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่น กำลังหักห้ามใจตัวเองสุดชีวิต เสียงทุ้มของเขาแหบพร่าจนฟังแทบไม่ได้ยิน “เกือบเลยว่ะ” มุกดาส่ายหน้าช้า ๆ เธอไม่ได้โกรธเขา นึกแปลกใจตัวเองที่มีความคิดไม่อยากให้เขาหยุด เธอรู้สึกชอบจูบเมื่อกี้ มันทำให้เธอได้ปลดปล่อยความรู้สึกออกมา “ฉะ ฉันไม่โกรธค่ะ”เธอเอ่ยเสียงสั่น พยายามควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจ"ฉัน ชะ ชอบ" คำนั้นเหมือนเป็นการจุดระเบิดความรู้สึกของเขา คนตัวสูงร้องครางในลำคอ ดึงเธอกลับเข้ามากอดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ซุกหน้าลงที่ไหล่บางของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใส่ซอกคอหอมของเธอ “อย่าพูดแบบนี้ เธอกำลังเล่นกับอะไรอยู่ รู้ตัวหรือเปล่า” เขากัดฟันเอ่ยออกไป ทำตัวเหมือนเป็นคนดี ทั้

เช้าต่อมา รถหรูสีดำสนิทจอดนิ่งอยู่หน้าหอพักของมุกดา กระจกดำมืดสนิทจนคนด้านนอกไม่สามารถมองเข้าไปภายในห้องโดยสารได้ เวกัสไม่ได้ลงจากรถ เขานั่งพิงพนัก มือข้างหนึ่งวางบนพวงมาลัย อีกข้างถือโทรศัพท์ขึ้นเลื่อนฟีดไปเรื่อย ๆ ฆ่าเวลาอย่างไร้จุดหมาย เสื้อยืดสีดำคลุมทับด้วยเสื้อช็อปสีเลือดหมู กางเกงยีนส์สีดำสนิท ผมยังเปียกเล็กน้อยจากการสระผมตอนเช้า แต่ทว่าไม่ได้ใช้ไดร์เป่าผมเป่าให้แห้ง ตามสไตล์ผู้ชายที่ไม่ค่อยสนใจเรื่องแบบนี้เท่าที่ควร ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ใช้สายตาคมมองไปยังประตูหอพักตาไม่กระพริบ ไม่นานก็เห็นคนตัวเล็กเดินออกมาในเสื้อนักศึกษาสีขาวตัวบาง กระโปรงสั้นเลยเข่ามาไม่มาก รองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาด ผมหน้าม้าสีดำสนิท กระเป๋าผ้าใบเล็กสะพายข้าง เธอเห็นรถเขาแล้วชะงักตัวไปเล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มหวานแล้วเดินตรงมาหาเขาทันที "ขึ้นมา"คนตัวสูงลดกระจกฝั่งคนนั่งข้างลงครึ่งหนึ่ง พยักหน้าให้เธอขึ้นรถ มุกดาเปิดประตูรถ ได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกับกลิ่นบุหรี่ลอยมาแตะจมูก ก่อนเธอจะทิ้งตัวลงและปิดประตูรถทันที “สวัสดีค่ะ” “อืม”เสียงทุ้มขานรับสั้น ๆ วางโทรศัพท์ลงคอนโซลหน้ารถ แล้วเอื้อมมือมาจับมือเธอเอาไปวางบนหน