แบ่งตัวให้พี่เมียและแม่ยาย のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

ซาร่าเริ่มไม่รู้สึกแปลกใจกับพฤติกรรมของสมศักดิ์กับป้าลไมอีกแล้ว ที่ทุกคืนต้องไป "กุ๊กกิ๊ก" กัน เธอคิดว่าเป็นเรื่องของพี่ชายกับป้าลไม"เดี๋ยวป้าลไมก็คงท้องแน่ ๆ ฮิ ๆ" ซาร่าคิดแบบใส ๆทุกเช้าซาร่าต้องไปโรงเรียน ห้องพี่ชายก็มักมีเสียงเตียงเอี๊ยดอ๊าด เสียงลมหายใจหนัก ๆ กับเสียงครางเบา ๆ ของป้าลไม รวมถึงเสียงต้นขากระทบกันดังพอสมควรเล็ดลอดออกมาจากห้อง"ไม่เหนื่อยกันบ้างเหรอ ทำทุกคืน เช้ายังต่ออีก" ซาร่าคิดพลางส่ายหัว แล้วก็ขี่จักรยานไฟฟ้าไปโรงเรียนถึงจะยังเป็นเด็กและอยู่แค่ ป.2 แต่ซาร่าก็พอเดาได้ว่าพี่ชายกับป้าลไมกำลัง "เล่นอะไรกัน" อยู่ความสัมพันธ์ของสมศักดิ์กับลไมนานวันก็ยิ่งหวาน หลังจากมีอะไรกัน อาบน้ำด้วยกันแล้วกินข้าวเช้า สมศักดิ์ก็จะไปส่งลไมที่ไซต์งานก่อสร้างคาเฟ่กับร้านทำผมของเธอ จากนั้นเขาก็ไปทำงานที่ออฟฟิศพอตกกลางคืน กินข้าวเย็นเสร็จยังไม่ถึงสามทุ่ม ทั้งคู่ก็หายเข้าห้องไปแล้ว "กิจกรรมเดิม ๆ" ก็ลากยาวถึงเที่ยงคืนลไมก็ทำตัวเหมือนแม่บ้านที่แสนน่ารัก ดูแลสมศักดิ์อย่างดี แถมยังทำตัวเป็นเหมือนป้าใจดีของซาร่าอีกด้วยแต่แน่นอน พอซาร่าไปโรงเรียนแล้ว ทั้งสองก็ไม่ค่อยแสดงความหวานใ

พอเข้าไปในห้องส่วนตัวของสมศักดิ์ เหมือนผู้หญิงทั่วไป พอเห็นห้องที่เรียบร้อยและหอมหวนแบบนี้ ญาดาก็รู้สึกอยากอยู่ทันที"พี่เก่งจังเลยนะจัดห้องแบบนี้ ชอบมากเลย ถ้าพี่เป็นคู่หมั้นหนูละก็ อาจจะติดห้องไปเลยมั้ง" ญาดาพูดออกมาพร้อมหัวเราะ และไม่ลังเลที่จะนอนลงบนเตียงนุ่มๆนิสัยของสมศักดิ์ตกทอดมาถึงซาร่า ที่ตอนนี้ก็เก่งในการจัดห้องเหมือนกัน และแน่นอนน้องสาวคนนี้หลังจากเปิดประตู ก็กลับเข้าไปในห้องของตัวเอง และแปลกใจแป๊บเดียวที่พี่ชายกลับบ้านมาพร้อม 'ลูกน้อง' จากออฟฟิศ"อ้าว พี่ชายซนจัง" ซาร่าคิดในใจญาดาแปลกใจนิดหน่อยที่เห็นมีเด็กน้อยน่ารักอยู่ในบ้าน แต่หลังจากที่สมศักดิ์อธิบายว่า ซาร่าเป็นใคร ผู้หญิงสวยคนนี้ก็ไม่รู้สึกแปลกอีกต่อไป"ไม่ต้องห่วงหรอก น้องสาวผมมีวินัยมาก" สมศักดิ์กระซิบพร้อมหัวเราะ จนญาดาก็หัวเราะตามสมศักดิ์ปล่อยให้ญาดานอนบนเตียงของเขา เขาเดินไปที่ห้องน้ำเพราะอยากปัสสาวะ อากาศที่หนาวเพราะฝนตกหนักมากข้างนอกทำให้รู้สึกอยากฉี่ตลอดพอกลับมาที่ห้อง ตาของสมศักดิ์ก็เบิกกว้างทันที ญาดาถอดผ้าคลุมศีรษะออกแล้ว จนผมยาวและหอมของเธอเห็นชัดเจนแม้แต่เสื้อผ้าตอนนี้ก็เหลือแค่ชุดชั้นในที่บา

ลไมมองหน้าสมศักดิ์ที่ดูยุ่ง ๆ แล้วก็สงสาร เหมือนมีอะไรหนัก ๆ อยู่ในหัวเต็มไปหมด"โชคดีนะที่สมศักดิ์ไม่ใช่ผู้ชายประเภทกินเหล้าเมาแอ๋แล้วออกไปเตร็ดเตร่มั่วซั่ว จริง ๆ เขายังรักอนงค์อยู่…แค่ต่างคนต่างอีโก้แรง แต่ก็ยังรักกัน" ลไมคิดในใจ แอบหึงนิด ๆ ด้วยซ้ำ เพราะอนงค์น่าจะมีความสุขที่ได้ผู้ชายแบบสมศักดิ์"พอเถอะสมศักดิ์ อย่าเพิ่งรีบหาบ้านแล้วแยกกันอยู่ ใจเย็น ๆ ก่อน ถ้าทำแบบนั้นมันไม่ช่วยให้ดีขึ้นหรอก มีแต่จะยิ่งทำให้ไฟลุกกว่าเดิม"ลไมพูดปลอบแบบคนมีสติ พร้อมยื่นน้ำผลไม้เย็น ๆ ให้ เหมือนอยากให้สมองของน้องเขยเย็นลงไปด้วย นิสัยลไมก็คล้ายป้าอาชราอยู่เหมือนกัน คือไม่อยากให้สมศักดิ์กับอนงค์ต้องถึงขั้นหย่ากัน"แต่…ผมก็เจ็บนะลไม เหมือนผมไม่มีส่วนช่วยอะไรเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ของบ้านเลย" สมศักดิ์พูดพลางมองผนังห้องในอพาร์ตเมนต์ลไมหัวเราะ "แหม เพิ่งมารู้ตัวเอาตอนนี้เหรอ ทั้งที่ฉันรู้นะว่านายไม่ใช่ผู้ชายแบบนั้น ดูฉันตอนนี้สิ ที่พอมีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ก็เพราะนายช่วยเหมือนกันไม่ใช่เหรอ"ลไมขำจนสมศักดิ์ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ เหมือนโดนสะกิดว่าที่ผ่านมาจริง ๆ เขายอมเมียมากเกินไปลไมยังพูดต่อว่า ชีวิตคู่ก็แบ

"พี่ชาย วันนี้จะไปไหนอีกเหรอ?" ซาร่าถามตอนเช้า ขณะกินข้าวกับสมศักดิ์สองคน เห็นพี่ชายสะพายเป้ที่ยัดเสื้อผ้าสำรองไว้ แถมยังถือกระเป๋าโน้ตบุ๊กที่พกไปไหนมาไหนตลอด"วันนี้พี่จะไปมากัสซาร์สามวัน ตั้งใจเรียนล่ะ นี่เงินไว้ซื้อขนม" สมศักดิ์ตอบ วางเงินห้าแสนบาทไว้บนโต๊ะ แล้วก็กินข้าวเช้าที่น้องสาวทำให้เป็นประจำซาร่าก็มีความสุขอยู่แล้ว นอกจากพี่ชายให้เงิน พี่สะใภ้อย่างอนงค์ก็ให้ค่าขนมบ่อย แถมเธอยังเก็บเข้ากระปุกมากกว่าซื้อของเล่นด้วยซ้ำเมื่อก่อนซาร่าเคยคิดว่าลไมดีมาก แต่ตอนนี้กลับเหมือนยืนอยู่ฝั่งอนงค์ไปแล้ว เพราะพี่สะใภ้คนนี้ใจดีและเป็นกันเองกับเธอมากกว่าโดยที่สมศักดิ์ไม่รู้เลยว่า อนงค์ที่เขาคิดว่ายังนอนอยู่…จริง ๆ ตื่นแล้ว และกำลังแอบฟังอยู่เงียบ ๆตั้งแต่วันนี้อนงค์ลางานยาว 10 วัน และทั้งคู่ก็ยังนอนแยกห้องกันในบ้านหลังนี้"เมื่อไหร่ซาร่าจะมีหลานสักทีอ่ะ ถ้าพี่กับพี่อนงค์มีลูกนะ ซาร่าจะได้มีเพื่อน ไม่เหงา ซาร่าดูแลให้ได้ด้วยตอนพวกพี่ทำงาน ถ้าจำเป็นเดี๋ยวซาร่าพาเด็กไปโรงเรียนด้วยเลย" ซาร่าหลุดพูดหน้าตาใสซื่อสมศักดิ์ถึงกับชะงักมือที่ตักข้าว ส่วนอนงค์ที่แอบฟังอยู่ก็เงี่ยหูฟังสุด ๆ ว่าสา

"คุณสมศักดิ์ เขารออยู่แล้ว ไปกันเถอะค่ะ" อุทิตาทัก เมื่อเห็นสมศักดิ์เผลอยืนอึ้งอยู่ ทำให้เขารีบตั้งสติแล้วลุกขึ้นจากนั้นสมศักดิ์ อุทิตา และสุขัญญาก็เดินออกไปที่ล็อบบี้ทันที โดยไม่หันกลับมามองอีก ที่หน้าล็อบบี้มีรถมารอรับเรียบร้อยแล้วอนงค์ถอนหายใจโล่งอก การปลอมตัวของเธอยังรอดไปได้กำลังจะลุกขึ้น มือถือเธอก็ดังขึ้น คนโทรมาเป็นไพโรจน์—บิ๊กบอสที่บริษัท"อยู่ไหนครับเบบี๋ ทำไมลางานกะทันหันล่ะ วันเดียวไม่เห็นหน้าก็รู้สึกแปลก ๆ แล้วนะเนี่ย…" เสียงผู้ชายวัยกลางคนคุยหยอกแบบสนิทสนม เรียกเธอเหมือนคนรักแต่ตอนนี้อนงค์ไม่มีอารมณ์เล่นด้วย เธอกำลังทำภารกิจตามสืบสมศักดิ์อยู่"หนูมากับสามีค่ะ มาเที่ยวที่มากัสซาร์ ขอโทษนะคะคุณลุง ไว้ค่อยโทรหาใหม่ค่ะ" พูดจบอนงค์ก็กดวาง รีบขึ้นห้องทันทีตลอดทางไปดีลเลอร์ สมศักดิ์กลับคิดวนอยู่แต่เรื่อง "ผู้หญิงปิดหน้า" คนนั้น"น้ำหอมกลิ่นเดียวกัน รองเท้าเหมือนกัน กระเป๋าตังค์ก็อีก…มันบังเอิญเกินไปแล้ว ใครกันแน่?" เขาคิดไม่ตกแต่สมศักดิ์เป็นคนทำงานจริงจัง พอไปถึงดีลเลอร์ เขาก็ตัดเรื่องนั้นทิ้งแล้วโฟกัสงานเต็มที่วันนั้นต้องไปถึงสามดีลเลอร์ แถมมีประชุมด่วนทุกที่ ต