Semua Bab Friend Zone เพื่อนที่ไหนเขา(เอา)ทำกัน: Bab 21 - Bab 30

หลายวันผ่านไป...ฉันพยายามหลบหน้าปั้นมาตลอด ไม่ใช่เพราะโกรธหรือไม่พอใจอะไร แต่เพราะฉันยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขา ทุกครั้งที่เห็นรอยแดงจาง ๆ บนผิวตรงเนินหน้าอก ฉันก็อดรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้ รอยนั้นเหมือนกับเครื่องหมายที่ตอกย้ำสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นวันนั้นที่ปั้นระบายความรู้สึกออกมา มันทำให้ใจฉันวูบไหวอย่างบอกไม่ถูก มันเหมือนมีความรู้สึกบางอย่างพองโตขึ้นในอก แม้จะแค่ชั่วขณะ แต่ฉันก็สัมผัสได้ว่ามันไม่ใช่ความรู้สึกแบบเดิมที่เคยมีให้เพื่อนสนิท แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังยืนยันกับตัวเองว่าความสัมพันธ์ของเราต้องไม่เปลี่ยนไปฉันพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด เหมือนทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น เพราะฉันไม่อยากเสี่ยงที่จะสูญเสียเพื่อนที่ดีที่สุดคนหนึ่งในชีวิตไป... ถึงแม้ในใจลึก ๆ มันจะยุ่งเหยิงและสับสนเพียงใดก็ตามปังๆๆๆเสียงเคาะประตูดังลั่นจนฉันที่กำลังนั่งแต่งหน้าอยู่ต้องขมวดคิ้วแน่นโดยอัตโนมัติ หึ! ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใคร คนที่ตามตื๊อฉันไม่หยุดทั้งโทร ทั้งไลน์ ทั้งมาหาที่ห้องทุกวันแต่ฉันก็พยายามหลบหน้า ไอ้ปั้นแน่ ๆ!ฉันถอนหายใจหนัก ๆ ก่อนจะตัดสินใจไม่ตอบอะไร หวังว่าเดี๋ยวเขาคงเลิกเซ้าซี้แล้วไปเอง แ

“แป้ง ถึงคอนโดแล้ว”ผมปลุกคนตัวเล็กที่ตอนนี้นอนหลับปุ๋ยอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ เสียงที่ใช้เรียกไม่ได้ดังมาก แต่ก็ไม่ได้เบาขนาดจะกล่อมให้หลับต่อเงียบ...เธอยังไม่ตื่น ทั้งๆ ที่รถจอดนิ่งสนิทแล้วด้วยซ้ำหึ นอนเก่งจริง น้ำลายย้อยซะด้วยผมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก สายตามองใบหน้าเนียนใสของคนที่กำลังหลับสนิทเหมือนโลกทั้งใบสงบสุขไปหมด ความรู้สึกหมั่นเขี้ยวเริ่มพุ่งขึ้นมา ผมยื่นมือไปบีบจมูกเธอเบาๆ“คนอะไร หลับยังน่ารัก...” ผมพึมพำกับตัวเอง จะว่าคลั่งรักก็ได้ ถึงแม้เราจะยังไม่ได้เป็นแฟนกัน ...แต่สำหรับผม ไอ้แป้งก็คือที่สุดทั้งตอนตื่น ตอนหลับ หรือแม้แต่ตอนทะเลาะ มันก็ดูน่ารักไปหมดในสายตาผมครืด ครืด...เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ขัดจังหวะความเพ้อของผมจนต้องละสายตาไปมองหน้าจอมือถือของแป้งที่อยู่ในกระเป๋า [พี่เจมส์ ♡] รอยยิ้มของผมหายวับทันที ยิ่งเห็นชื่อบนหน้าจอแม่งโคตรจะหงุดหงิด ไม่รอให้เสียงดังต่อ ผมถือวิสาสะหยิบขึ้นมากดรับสายติ้ด! ผมกดรับสายทันทีโดนไม่รอช้า (แป้ง ขอบคุณที่รักสายพี่นะคะ พี่ขอโทษปลดบล็อกไลน์ให้พี่ได้ไหมครับคนดี)(แป้งครับฮัลโหล?) เสียงจากปลายสายทำให้ผมกัดฟันแน่น คิ้วขมวดจน

"ชอบอ่อยคนอื่นนักใช่ไหม วันนี้กูจะทำให้มึงไม่มีหน้าไปกล้าอ่อยผู้ชายคนอื่นอีก" "อื้ออ อ๊ะ" พรวดดด!! สิ้นเสียงของปั้น มันก็จับฉันพลิกตัวให้หน้าแนบไปกับกระโปรงรถก่อนที่มันจะจับท่อนเอ็นร้อนที่แข็งได้ที่ยัดเข้าใส่รูร่องของฉันทีเดียวจนมิดลำ "อื้อออ จุก!!" "หึ อยากอ่อยคนอื่นมากใช่ไหมได้!!!" ปึกๆๆๆ ปึก สิ้นเสียงทุ้มสะโพกหนาก็กระแทกเข้าใส่อย่างแรงไม่หยุดจนฉันตัวสั่นครอนไปหมดตามแรงกระแทกที่ขยับเข้าออกถี่รัว มือเรียวยกขึ้นมาปิดปากไม่ให้เสียงครางเล็ดลอดออกมาแต่ทว่าเขากลับตอกอัดเข้ามาแรงๆ แรงซะจนฉันกลั้นเสียงเอาไว้แทบไม่อยู่ ไอ้ปั้นมันบ้า จะเอาก็ไม่เลือกสถานที่ที่มันดีกว่านี้หน่อยหรือไง ถ้าเกิดมีรถขับผ่านไปผ่านมาไม่กลายเป็นข่าวดังหรือไงกันเนี่ย!! "อึก อ๊ะ บะ...เบาหน่อยมันจุก" "คนที่อวดเก่งเมื่อกี้ไปไหนแล้วล่ะ หืม?" ใบหน้าหล่อแสยะยิ้มมุมปาก ก่อนที่จะใช้สองมือล็อคเอวคอดฉันไว้แน่นและกระแทกสะโพกเข้าใส่แรงๆจนฉันรู้สึกจุกไปหมดที่ช่วงล่าง "บะ...เบาหน่อย กระแทกแรงขนาดนี้ข้างล่างกูก็แหกพอดี อ๊ะ" "ก็ให้มันแหกไป อ่าา แน่นฉิบ!!" ไอ้บ้านี่!! ฉันหันไปถลึงตาใส่ไอ้คนตัวโตที่พูดออก

หลังจากที่ปั้นออกไปมหา’ ลัย ฉันที่อยู่ในห้องก็รู้สึกโคตรอุดอู้สุดๆ นอนกลิ้งไปมาบนเตียง เปิดซีรีส์ดูแบบเปลี่ยนไปเปลี่ยนมารอบที่สิบกว่าแล้วมั้ง แต่ก็ยังไม่เจอเรื่องที่ทำให้รู้สึกอินได้ ตึ้ง! เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู PUNKUB: เพิ่งเลิกเรียน PUNKUB: จะกินอะไรไหม เดี๋ยวแวะซื้อไปให้? PUNKUB: หลับ? ฉันพิมพ์ตอบไปแบบขอไปที PEANGHOM: ไม่ได้หลับ ไม่ทันไรข้อความใหม่ก็ตามมา PUNKUB: ทำไมตอบช้า? PEANGHOM: ขี้เกียจตอบ PUNKUB: อยากกินอะไร จะซื้อไปให้ PEANGHOM: อยากกินเกี๊ยว PUNKUB: อย่างเดียวเหรอ? PEANGHOM: ชานมด้วย แก้วนึง อยากกินอะไรหวานๆ PUNKUB: อ้วน PEANGHOM: ปากเสีย เดี๋ยวตบปากแตกเลย! PUNKUB: มาดิ แต่ต้องตบด้วยปากนะจ๊ะ เมียจ๋า หึ๋ย!! ไอบ้าา!! ฉันถลึงตาใส่หน้าจอโทรศัพท์อย่างหมั่นไส้ก่อนจะคว่ำโทรศัพท์ลง ไม่ตอบอะไรกลับไป...กวนประสาท!! ติ๊ด แกร๊ก! ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง เสียงประตูห้องก็เปิดออก พร้อมกับร่างสูงของ ปั้น ที่เดินเข้ามาพร้อมถุงของกินที่ฉันสั่ง ไหนจะชานมไข่มุกแก้วโต และที่เซอร์ไพรส์สุดๆ ก็คือเค้กมัทฉะร้านโปรดที่ฉันไม่ได

PUN PART หลังจากที่ผมแยกกับแป้งหอม ผมก็เดินเตร็ดเตร่ไปหาร้านกาแฟในห้างเพื่อฆ่าเวลา ผมรู้ดีว่าการที่ผู้หญิงมาทำสวย มันไม่ใช่เรื่องที่จบภายในชั่วโมงสองชั่วโมง บางทีอาจจะเป็นครึ่งวันหรือมากกว่านั้น แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังเลือกที่จะรอ ความจริงผมก็คุ้นเคยกับการนั่งรอแบบนี้อยู่แล้ว ตั้งแต่ตอนที่เรายังเป็นแค่เพื่อนกัน จนตอนนี้...ที่ความสัมพันธ์มันเลยเถิดจนหาคำเรียกไม่ได้ ถ้าจะให้ตอบว่าความสัมพันธ์ของผมกับแป้งหอมคืออะไร... บอกตามตรง ผมเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน มันเหมือนค้างอยู่ตรงกลางระหว่างคำว่า "แฟน" กับ "เพื่อน" ปากมันบอกว่าเป็นเพื่อน แต่ว่าเพื่อนที่ไหนจะเอากันทุกวัน (ใช่ทุกวันแล้วบางครั้งมันก็เป็นฝ่ายเริ่มก่อนด้วยซ้ำ) ช่วงนี้ผมรู้สึกว่าแป้งหอมเริ่มหวั่นไหวกับผมบ้าง อย่างตอนที่มันเผลอลืมตัวเรียกผมว่าผัวโดยที่ไม่ตั้งใจ มันทำให้ผมพอมีหวัง หึ...แต่เอาเข้าจริง ผมก็ยังเดาใจเธอไม่ถูก มันก็ทำเหมือนมีใจบางครั้งก็ทำเหมือนไม่ได้คิดอะไรกับผมเลย.... LINE 'ตัวภาระแป้งหอม' ตัวภาระแป้งหอม: กลับก่อนไหมอีกนานเลย PUNKUB : รอได้ ตัวภาระแป้งหอม: Send a photo (รูปมือที่กำลังเริ่มทำถอดเล็