Friend Zone เพื่อนที่ไหนเขา(เอา)ทำกัน

Friend Zone เพื่อนที่ไหนเขา(เอา)ทำกัน

last updateDernière mise à jour : 2026-01-18
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
Notes insuffisantes
42Chapitres
2.0KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

มันจะมีความสัมพันธ์อยู่แบบหนึ่ง ที่เข้าไปแล้วก็ยากที่จะถอยหลังกลับมานั่นก็คือความสัมพันธ์แบบ...Friend Zone มีสิทธ์ได้แค่แอบชอบแต่ข้ามเส้นไปเป็นแฟนไม่ได้ เพราะคำว่า 'เพื่อน' มันค้ำคอ ต่อให้รู้สึกมากแค่ไหนก็ต้องเก็บไว้ในใจไม่มีสิทธิ์ได้พูดออกมา แม่ง ใครมันคิดความสัมพันธ์เหี้ยนี่กันวะ!!

Voir plus

Chapitre 1

INTRO

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
42
INTRO
มันจะมีความสัมพันธ์อยู่รูปแบบหนึ่งที่ไม่ว่าใครก็ตามที่ได้เข้าไปแล้วก็ยากที่จะถอยหลังออกมา นั่นก็คือความสัมพันธ์แบบ Friend Zone เข้าได้แต่ออกไม่ได้ ไปต่อก็ไม่ได้ถอยหลังก็ไม่ได้อีก เพราะคำว่า 'เพื่อน' มันค้ำคอ ทุกครั้งที่คิดจะก้าวข้ามเส้นความเป็นเพื่อนก็ต้องถอยออกมาตั้งหลักก่อนทุกครั้ง ต่อให้รู้สึกมากแค่ไหนก็ไม่มีสิทธิ์ได้บอกความรู้สึกนั้นออกไปเพราะเธอจ๋าย้ำประจำทุกวัน เรียกเขาทุกวันว่า 'เพื่อนรัก'เพื่อนรักพ่อมึงดิ กูไม่ได้อยากเป็นเพื่อนแต่อยากเป็นผัวเว้ยยย!!แม่งใครมันคิดความสัมพันธ์เหี้ยนี่วะ!ปั้น หนุ่มหล่อวิศวะเครื่องกลที่แอบชอบเพื่อนสนิทสาวอย่าง แป้งหอม มานานถึงหกปีตั้งแต่มัธยมยันมหาลัยก็ยังไม่มีโอกาสได้ข้ามเส้นความเป็นเพื่อน ทั้งๆที่เขาเป็นให้เธอแม่งทุกอย่างทั้ง เพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว ที่ปรึกษา คนคอยปลอบใจ คนขับรถ คนรับใช้ ดูแลเอาใจใส่ยิ่งกว่าแฟน มดไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม เป็นแม่งให้หมดทุกอย่างแต่ที่เป็นไม่ได้ก็คือ คนที่อยู่ในใจของมัน แม่งเจ็บสัสๆ ดูแลมาตั้งหลายปีแอบชอบมาตั้งนานคนอื่นรู้กันหมด แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้อะไรสักอย่าง ไม่รู้ว่าโง่ หรือว่ามันโง่จริงๆกันแน่ มีคนเขาแอบชอบมึงอ
Read More
Episode 1 เพื่อนรัก
@Phuan Gun ภายในร้านนั่งชิลล์แห่งหนึ่ง ใกล้มหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยบรรยากาศสบายๆ ท่ามกลางสายลมเย็นและเสียงเพลงจากวงดนตรีสด เสียงหัวเราะและพูดคุยของนักศึกษาที่มานั่งดื่มและสังสรรค์กันดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศร่มรื่น แต่มีชายหนุ่มคนหนึ่งที่มักจะมานั่งคนเดียวแทบทุกครั้ง 'ปั้น' หนุ่มวิศวะที่เลือกจะมานั่งย้อมใจท่ามกลางผู้คน "น้อง ขอลีโอเพิ่มอีกสามขวด" เสียงทุ้มพร่าพูดออกมา พร้อมดวงตาที่เริ่มจะพร่ามัวเพราะฤทธิ์เบียร์ที่ดื่มเข้าไปไม่รู้กี่ขวดต่อกี่ขวด เขานั่งคนเดียวในมุมลึกสุดของร้าน รอบๆ เต็มไปด้วยขวดเปล่าเรียงราย"เอ่อ...พี่ยังจะดื่มอีกหรอครับ?" พนักงานหนุ่มเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ พลางมองปั้นด้วยความงุนงง ขวดเบียร์ที่กระจายอยู่บนโต๊ะก็พอจะเดาได้ว่าชายหนุ่มดื่มหมดไปกี่ขวด ดื่มไปขนาดนี้แล้วยังจะดื่มต่ออีกหรอวะ? "อึก! ไม่ต้องถามมาก ไปๆ รีบไปเอามา" ปั้นว่าพลางโบกมือไล่ให้พนักงานรีบไปเอาเบียร์ที่เขาเพิ่งสั่งไปเพิ่ม "แต่...." ถ้าเมาหนักขึ้นมาจะเป็นภาระพวกกูอ่ะดิ พนักงานหนุ่มได้แต่คิดในใจ แต่ก่อนที่จะเดินไปเอาเบียร์ตามคำสั่งของลูกค้าผู้เป็นเจ้าอย่างปั้น จู่ๆ มือหนาของเขาก็ยื่นกระดาษยัดใส่มือพ
Read More
Episode 2 ตัวภาระ
หลังจากที่ผมวางสายจากแป้งหอม ก็รีบเด้งตัวลุกจากที่นอนแล้ววิ่งตัดหน้าไอ้ปาล์มพุ่งเข้าห้องน้ำทันที ปาล์มมองตามผมไปด้วยสายตางงๆ ก่อนจะเกาหัวตัวเองเบาๆไรของมันวะ ไหนเมื่อกี้มันบอกจะไม่ไปมอไง?"เฮ้ย! ไอ้ปั้น ไหนว่าไม่ไปไง?" ปาล์มตะโกนตามเข้ามาด้วยความสับสน"...."ผมไม่ได้ตอบอะไรมันกลับไปแต่รีบอาบน้ำด้วยความเร็วแสง ก่อนจะออกมาแต่งตัวเซ็ตทรงผมนิดหน่อย ไอ้ปาล์มยืนพิงผนังมองหน้าผมอย่างงงๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น"ไหนบอกไม่ไปเรียน?""ก็ไม่ได้อยากไป แต่ไอ้แป้งมันโทรตามให้กูไปรับ""หึ กูว่าละ" มันหัวเราะในลำคอ ผมเหลือบตามองนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรต่อ รีบฉีดน้ำหอม หยิบกุญแจรถทำท่าจะก้าวออกจากห้อง แต่ไอ้ปาล์มก็ดักถามขึ้นมาก่อน"แล้วมึงจะไปรับไอ้แป้งมันยังไง?""รถกูไง ถามแปลกๆ" ผมชูกุญแจรถให้มันดู"ไอ้เวร รถมึงยังจอดอยู่ที่ร้านเมื่อคืนเถอะ เมาจนจำไม่ได้เลยมั้งว่ากูเป็นคนไปแบกมึงกลับมาอ่ะ"ฉิบหาย ผมลืมไปสนิทเลย แถมบอกแป้งหอมไปแล้วด้วยว่าอีกสามสิบนาทีจะถึงคอนโดมัน"เอากุญแจรถมา""อะไร?" ปาล์มขมวดคิ้ว"เร็วๆ กูรีบไปรับไอ้แป้งเดี๋ยวไปช้ามันด่ากูอีก""แล้วเกี่ยวอะไรกับรถกู?""ยืมหน่อย กูรีบ" ผมพูดพลางยัดกุญแจ
Read More
Episode 3 ตัวภาระ 2
ฉันเดินเข้าไปในตึกด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอารมณ์ดี"อารมณ์ดีแต่เช้าเลยนะยะ" เสียงวิวเพื่อนสาวในกลุ่มเอ่ยทักขึ้นจากทางด้านหลัง "เมื่อกี้ไอ้ปั้นมาส่งหรอ?""อือ พี่เจมส์ไม่ว่างเลยโทรให้ปั้นมารับ" ฉันหันไปตอบ"อ้าวหรอ เห็นเมื่อวานยังมารับมึงอยู่เลย""ก็วันนี้พี่เขาไม่ว่างไง เห็นบ่นๆเรื่องโปรเจคกับหาที่ฝึกงานด้วยกูเลยไม่ค่อยอยากกวนพี่เขา""แหม่ ไม่อยากกวนพี่เขาแต่อยากกวนไอ้ปั้นว่างั้น" วิวถามอย่างยิ้มๆ"ก็ปั้นมันเป็นเพื่อนไง"ตึ้ง!เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้น ทำให้ฉันรีบล้วงโทรศัพท์มือถือจากในกระเป๋าขึ้นมาเปิดดูLINEJAMS : ถึงมหาลัยหรือยังครับคนสวย?ฉันเผยยิ้มออกมาเมื่อเปิดอ่านข้อความจากหวานใจที่เพิ่งจะเอ่ยถึงไปเมื่อครู่ พูดถึงปั๊บก็ทักมาปุ๊บเหมือนรู้ว่าฉันกำลังคิดถึงPEANGHOM : ถึงแล้วค่ะปั้นมาส่ง :)JAMS : โอเคครับคนสวย อย่าลืมกินข้าวด้วยนะครับPEANGHOM : ตอนเลิกเรียนพี่เจมส์จะมารับแป้งไปทานข้าวไหมคะ?JAMS : โทษทีนะเเป้งพอดีช่วงนี้พี่อาจจะยุ่งๆนิดนึง เอาไว้ถ้าพี่เคลียร์ธุระเสร็จจะรีบไปหานะครับJAMS : รักเบบี๋JAMS : Send you stickerฉันยิ้มออกมาเมื่ออ่านข้อความในหน้าจอมือถือที่พี่เจมส์มา ก่อนจะ
Read More
Episode 4 กับคนอื่นอ้อนแบบนี้ไหม
ผมนั่งกัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิด เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ยังดังไม่เลิก ทั้งๆที่ปิดเสียงแต่ก็ยังคงกวนใจผมอยู่ดี อยากจะบ้า!!มันใช่เรื่องมั้ยเนี่ย จะให้ผมไปซื้อผ้าอนามัยให้น่ะนะ? ใครจะไปทำวะ!ตึ้ง!ตัวภาระแป้งหอม : รออยู่นะปั้นไม่ไป ห้ามไปเด็ดขาด ท่องไว้ดิ มีครั้งนี้ก็ต้องมีครั้งหน้าเพราะฉะนั้นห้ามใจอ่อนเด็ดขาดพยายามท่องบอกตัวเองในใจ พยายามทำเป็นใจแข็ง แต่สุดท้ายแล้วผมก็ต้องยอมลุกออกจากห้องเรียนเดินตรงไปที่ร้านสะดวกซื้อใกล้ๆอยู่ดีไอ้ปั้นนะไอ้ปั้น อยากตีตัวเองให้ตายๆไปเลย ทุกครั้งที่พยายามทำเป็นใจเเข็งใส่แป้งหอมแต่สุดท้ายก็ทำไม่เคยได้เลยสักครั้งมึงนี่มันมีผลต่อหัวใจกูฉิบหายเลยแป้ง!!ผมเดินเข้าในร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ คณะ พลางหันซ้ายหันขวาเช็กให้แน่ใจว่าไม่มีใครรู้จักอยู่แถวนี้ แค่นี้ก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วเนี่ย!ผมเดินมาที่โซนชั้นวางผ้าอนามัย ก่อนจะชะงักตรงหน้าแผงสินค้าเวรแล้วไง อะไรมันจะเยอะแยะขนาดนี้วะ !!มือหนายกขึ้นมาเกาหัวอย่าง งงๆ พลางถอนหายใจออกมา เอาล่ะสิ...ไอ้เรื่องจะซื้อแบบไหนนี่แหละปัญหา ไหนแป้งหอมบอกว่าอะไรนะ? แบบกลางวัน? บาง 0.1? อะไรของมันวะ! ทำไมต้องมีหลายแบบขนาดน
Read More
Episode 5 ดูแล (หมาดื้อ)
สายตาคมจะเหลือบเห็นรูปคู่ของแป้งหอมกับไอ้พี่เจมส์บนหัวเตียง ก่อนที่ผมเบะปากออกมาอย่างหมั่นไส้หึ รักกันเหลือเกินนะ หมั่นไส้!!กับไอ้คนนี้คบกันนานสุดแล้วมั้ง เวลาที่เห็นพวกมันอยู่กันสองคนทีไรแม่งก็หงุดหงิดใจทุกที เห็นแล้วรำคาญลูกหูลูกตาฟึ่บ!!คว่ำรูปแม่ง!ผมเดินไปคว่ำรูปคู่ของแป้งหอมกับไอ้พี่เจมส์บนหัวเตียงพลางเบะปากมองอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะละความสนใจแล้วเดินเอายาพร้อมกับน้ำเปล่ามาให้ไอ้คนป่วยที่นอนอยู่บนโซฟา"ลุกมากินยา" ผมบอกเสียงเรียบนิ่ง มองคนป่วยที่นอนหลับตาพริ้มไม่กระดุกกระดิก"ไอแป้ง ลุกมากินยา" "อื้ออ มึงจะดุทำไมเนี่ย" แป้งหอมลืมตาขึ้นมาทำหน้ายู่ใส่ผม ก่อนจะลุกขึ้นมาอย่างอิดออด"กูพูดดีแล้วมึงฟังหรือไง?" "ขี้บ่น!""ภาระ!!" สวนกลับอย่างไม่ยอม แป้งหอมยู่หน้ามองผม ทำแก้งป่องใส่ คิดว่าทำหน้าอย่างนี้มันน่ารักหรือไงวะ....เออก็น่ารักจริงๆนั่นแหละ ! ต่อให้มันทำหน้ายังไงก็น่ารักอยู่ดีนั่นแหละ"กินยา" ผมเอ่ยสั่งเสียงดุอีกครั้ง เมื่อไอ้คนตัวเล็กตรงหน้าเอาแต่นั่งนิ่งไม่ยอมกินยาสักที "ขม ไม่ชอบกินยา" อ่า อันนี้ผมรู้อยู่แล้วแหละ ไอ้แป้งมันไม่ชอบกินยา ยัดเหยียดยังไงก็ไม่ยอมกินท่าเดียว บางค
Read More
Episode 6 เมียก็ไม่ใช่
"เออ รีบๆ กินเข้าไปเร็วๆ กูจะได้รีบกลับไปนอนพักบ้าง ดูแลหมามันมาทั้งวันละเหนื่อยฉิบหาย"ฉันทำหน้าเบ้ทันทีที่ได้ยินคำพูดของเขา คนอะไรปากหมาสุดๆ แถมยังกวนประสาทได้ทั้งวัน!"ขอบใจมากนะที่ดูแล 'หมา' ตัวนี้" ฉันแกล้งประชดใส่ ก้มหน้าก้มตาตักข้าวต้มเข้าปาก ไม่อยากมองหน้าเขาให้รู้สึกหงุดหงิดไปมากกว่านี้"หึๆ" ปั้นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาดีดหน้าผากฉันเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ป๊อก!"โอ๊ย ไอ้ปั้นมันเจ็บนะ" ฉันยู่ปากมองไอ้คนที่ตัวโตกว่า"โอ๋ๆ เพี้ยงๆ ไม่งอแงนะหมาน้อย""หมาน้อยป้ามึงดิ!!" ปั้นหัวเราะออกมาก่อนจะอามือมาขยี้หัวฉันแรงๆ แบบกวนๆ จนฉันแทบจะสะบัดออกไม่ทัน"อย่าเล่นหัว ลามปาม!""หึ รีบๆกิน กูจะได้รีบกลับเหนื่อยฉิบหายเลยรู้ป้ะต้องดูแลมึงเนี่ย เมียก็ไม่ใช่""ซ้อมไว้เผื่อมึงต้องดูแลเมียในอนาคตไง""ถ้ากูมีเมียขึ้นมาจริงๆมึงก็อย่ามางอแงใส่กูละกัน" "ไม่มีทางจ้าาา กูก็มีพี่เจมส์สุดหล่อของกูเนอะ" ฉันทำหน้าอย่างเหนือกว่า ทำเป็นมาขิงก็เห็นไม่เคยคบใครจริงๆจังสักคน มีก็แต่เหล่คนนู้นทีคนนั้นที บางทีก็มีผู้หญิงเข้าหาแต่ก็ไม่เห็นปั้นมันจะคบกับใครเลยสักคน "หึ" "อะไร?" ฉันเอียงคอถามไอ้ปั้นขณะที
Read More
Episode 7 ไม่เคยรู้สึกยินดี
"ทำไมทำหน้าหงอยจังวะ?" เสียงใสของวิวเอ่ยถามขึ้นจากทางด้านหลัง หลังจากที่ปั้นมาส่งฉันที่คณะฉันก็เดินมานั่งเงียบๆอยู่ใต้คณะคนเดียว พลางก้มหน้าก้มตารอแชทจากพี่เจมส์เพราะเมื่อหลายวันที่ผ่านมาพี่เจมส์แทบจะไม่ได้ติดต่อมาเลยหรือพูดง่ายๆก็คือหายไปเลย อาจจะไม่ว่างหรือยุ่งอยู่อันนี้ก็ไม่รู้ แต่เล่นหายไปแบบนี้ฉันก็อดน้อยใจไม่ได้อยู่ดี"เป็นไรเนี่ยหน้าเศร้าเชียว?" วิวถามก่อนจะนั่งลงข้างๆและเอื้อมมือมาแตะไหล่ฉันเบาๆ"ก็พี่เจมส์อ่ะดิหายไปเลย โทรไปก็ไม่รับ ไลน์ไปก็ไม่ตอบ""อาจจะยุ่งอยู่หรือป่าว""แต่จะยุ่งจนไม่มีเวลาโทรหากูหรือไลน์หากูเลยหรอ? อยู่กันไกลขนาดนี้กูก็แอบหวั่นใจเหมือนกันนะ" อันที่จริงจากกรุงเทพไปหัวหินก็ไม่ได้ไกลสักเท่าไหร่หรอกขับรถไม่กี่ชั่วโมงก็ถึง"อย่าคิดมากมึงกับพี่เจมส์คบกันมาตั้งนานถ้าพี่เขาจะนอกใจมึงพี่เขาคงทำไปนานแล้ว""ก็แค่กังวลอ่ะวิว ไม่รู้ดิปกติพี่เจมส์ก็ไม่เคยหายไปแบบนี้""เอาน่าอย่าคิดมาก" วิวตบไหล่ฉันเบาๆเชิงปลอบใจ ฉันได้แต่ถอนหายใจออกมาก้มหน้ามองหน้าจอมือถือที่ยังคงเปิดหน้าแชทไลน์ของพี่เจมส์อยู่ ไม่อ่าน ไม่ตอบ หายไปไหนกันเนี่ย!"ขึ้นห้องเรียนกันดีกว่า นั่งตรงนี้ร้อนจะต
Read More
Episode 8 ควรตัดใจ?
"อารมณ์ดีแล้ว?" ผมเลิกคิ้วถามคนตัวเล็กด้านข้างที่นั่งยิ้มไม่หุบ ผิดจากแป้งหอมคนเมื่อกี้มาก"อื้อ พี่เจมส์โทรมาแล้ว""เมื่อกี้ยังทำหน้าหงอยเหมือนหมาอยู่เลย""หึ คนไม่เคยมีแฟนอย่างมึงจะไปเข้าใจอะไร ความรู้สึกที่ต้องอยู่ไกลกับแฟนมันทรมานมากนะ""หึ ทำไมกูจะไม่เข้าใจ....กูเข้าใจดีเลยแหละ เพราะขนาดกูอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่กลับรู้สึกเหมือนอยู่ห่างไกล ทรมานกว่าร้อยเท่าเลย!""มึงพูดอะไรอะกูไม่เห็นเข้าใจเลย?" ไอ้แป้งมันเอียงคอถามผมอย่างงุนงง"คนโง่อย่างมึงจะไปเข้าใจอะไร" "เอ้าด่ากูโง่เฉย กูเกิดมาสวยอย่างเดียวก็พอแล้วไหม""สวยแต่โง่" ผมแกล้งด่าไอ้คนตัวเล็กข้างๆพลางผลักศีรษะของมันเบาๆ อันที่ก็ไม่แกล้งด่าหรืออะไรหรอก กูด่าจริงๆนี่แหละ คนอะไรโง่ฉิบหายมีคนดีๆชอบมึงอยู่แต่โง่ไม่รู้ตัวสักที แล้วกูก็ดันไปชอบคนโง่แบบมึงด้วยนะ เฮ้อ ชีวิต"พูดอย่างมึงฉลาดตายแหละ" ยังมันยังไม่หยุดต่อปากต่อคำ"ฉลาดกว่ามึงก็แล้วกัน" ผมสวนกลับอย่างไม่ยอม"พวกมึงสองคนนี่ทะเลาะกันได้ทุกวันจริง ถ้าเกิดวันหนึ่งผีผลักขึ้นมากูจะหัวเราะให้ฟันร่วง" ไอ้ปืนพูดขึ้นก่อนจะตามด้วยเสียงหัวเราะของปาล์มกับวิวที่นั่งมองเพื่อนซี้สองคนกัดกันอย่า
Read More
Episode 9 ขยันอ่อย
"แป้ง กูถามไรมึงหน่อยได้ป้ะ""ถามอะไร?""ถ้าเกิดว่าวันนึงกูมีแฟนขึ้นมาจริงๆ มึงจะยินดีกับกูป้ะ?""....."แป้งหอมเงียบไปชั่วขณะ สายตาเรียวหลุบลงก่อนจะหันมามองเสี้ยวหน้าของเพื่อนสนิทที่ยังคงทำหน้าเรียบเฉยจนจับความรู้สึกไม่ออก ร่างเล็กถอนหายใจเบาๆ แล้วเบือนหน้ากลับไปมองนอกหน้าต่าง"ก็ต้องยินดีอยู่แล้วป้ะ เพื่อนมีแฟนทำไมกูจะไม่ยินดี" แป้งหอมพูดออกมาน้ำเสียงปกติ ผมเหลือบมองมันแวบหนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มออกมา"หึ""ถามงี้คือมึงคิดจะมีแฟนหรอ?" มันหันมาถามผม"มั้ง กูว่าจะลองเปิดใจคุยกับใครดูบ้าง" พูดจบ ผมเหลือบมองหน้าเพื่อนสนิทที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ สีหน้าของมันยังคงเหมือนเดิม นิ่งเฉยจนจับความรู้สึกอะไรไม่ได้ หึ ก็แน่ล่ะ คนอย่างมันจะไปรู้สึกอะไรกับเรื่องพวกนี้ได้ยังไง ต่อให้ผมจะมีแฟน จะคุยกับใคร หรือแม้แต่พยายามแสดงให้มันเห็นว่าผมรู้สึกยังไง ก็ไม่ได้สำคัญอะไรกับมันอยู่ดี เพราะในสายตามัน ผมก็เป็นแค่เพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น"แล้วนี่ตกลงมึงจะไปป้ะปาร์ตี้อ่ะ?" ไอ้แป้งมันหันหน้ามาถามผมอีกครั้ง"ขี้เกียจว่ะ""ไม่ได้ดิ มึงต้องไปเป็นเพื่อนกูดิ ถ้าเกิดกูเมาขึ้นมาใครจะดูแลกูวะ พี่เจมส์ก็ไม่อยู่มีแต่มึงนั่นแหละ
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status