Friend Zone เพื่อนที่ไหนเขา(เอา)ทำกัน

Friend Zone เพื่อนที่ไหนเขา(เอา)ทำกัน

last update最終更新日 : 2026-01-18
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
42チャプター
589ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

รักคนเดียว

อ่านฟิน

อีโรติก

สวย

วัยรุ่น

วิศวกร

แอบรัก

วันไนท์สแตนด์

เสียใจ

มันจะมีความสัมพันธ์อยู่แบบหนึ่ง ที่เข้าไปแล้วก็ยากที่จะถอยหลังกลับมานั่นก็คือความสัมพันธ์แบบ...Friend Zone มีสิทธ์ได้แค่แอบชอบแต่ข้ามเส้นไปเป็นแฟนไม่ได้ เพราะคำว่า 'เพื่อน' มันค้ำคอ ต่อให้รู้สึกมากแค่ไหนก็ต้องเก็บไว้ในใจไม่มีสิทธิ์ได้พูดออกมา แม่ง ใครมันคิดความสัมพันธ์เหี้ยนี่กันวะ!!

もっと見る

第1話

INTRO

Elara 

I had no idea my life was about to end. 

Not literally, though some days later, it felt close enough, but the interpretation of my life that I trusted, believed in, and planned my future around was already unraveling by the time I walked into Crestwood High that morning. I just did n’t know it yet. 

The halls were loud, packed with bodies and voices and the smell of cheap incense and bottom cleaner. Lockers slammed. Somebody laughed too loud near the stairwell. A group of freshers ran past me like they were late to something important, and I smiled despite all that.  I was late too. But I didn’t care. 

My heart was light, expectant, like it was carrying a secret all its own. Mark had a game this weekend, scouts were rumored to be coming, and I’d spent half the night sketching a little surprise for him, something special, something that said I see you. He’d been distant lately, but I told myself it was presumably stress. College operations, football, life. 

We were solid. We had to be. 

I shaped the belt of my bag and wove through the crowd, already rehearsing what I’d say when I saw him. maybe I’d tease him for not texting back. maybe I’d just kiss him and forget the vexation altogether. 

That was when I felt it. An impropriety. 

It slid down my spine like ice water, sharp and unlooked-for, stealing the air from my lungs. My way slowed without my authorization. My body shivered. 

I knew Mark was closeby, not because I saw him but because something inside me felt his presence, the way you smell a storm before the sky darkens. I turned the corner by the lockers and there he was. 

Mark Harrison. My love. Star quarterback. Golden boy of Crestwood High. 

His back was against a locker. His arm was wrapped around a girl in a short cheer skirt, her fingers fisted in his jersey. She laughed vocally, tilting her head up toward him like she already belonged there. 

Bethany. My mind rejected it at first. This could n’t be happening. Not him. Not us. 

“ You’re a bad boy, ” she murmured, her voice sweet and low. 

“ Only for you, ” Mark replied. 

Then he kissed her. It was n’t a mistake, nor a blench or a slip. 

A kiss. The world went silent. 

My stomach dropped so violently I allowed

I might throw up right there on the polished bottoms. My cognizance chimed. The air smelled awry, too sweet, too sharp, like something rotten hiding beneath incense. 

“ Oh, Mark, ” Bethany laughed when they broke the piecemeal. “ Stop it. You know we can’t be seen together. What if your gal finds us? ” 

“ She’s in class, ” he said easily. “ She’s never late. You do n’t need to worry. ” 

I made a sound. It was n’t loud. It was n’t dramatic. But it was enough. 

Mark’s head snapped up. His eyes met mine, and the color drained from his face. 

“ Elara? ” he breathed. “ What are you — ” I did n’t let him finish. 

I refused to stand there and shatter while everyone watched. I refused to cry, to supplicate, to give him the satisfaction of my pain. 

Then something hot and reckless surged through me, drowning out the stitch in my chest. My face danced sideways and landed on an outsider. 

He was very tall, broad- shouldered, dressed in dark britches and a fitted shirt, and progressed than most scholars, but not by much. He walked with purpose, like he belonged anywhere he stepped. 

Before I could suppose, I moved. 

I seized his shoulders and pulled him toward me. 

His eyes slate, sharp, startled — met mine just long enough for distrustfulness to flicker. 

Then I kissed him. It was n’t gentle. 

It was furious. hopeless. A kiss made of shattered pride and raw defiance. My lips pressed to his, my hands pulsing as I adhered to him like the ground was falling down. 

And then everything changed. 

A jolt tore through me, bright and inviting. Heat bloomed in my chest, spreading presto, begirding around my heart like it had always belonged there. The noise of the hallway faded. The pain dulled. 

For one suspended, breathless second, there was only him. 

When I pulled down, my legs felt weak. 

Mark was gaping at us like his world had collapsed. Good. 

I did n’t look back. I ran. 

later, much later — I walked into English class with my head down and my heart still pounding. 

I slightly glanced around the room until the voice in front spoke. 

“ Take your seats. ” I looked up. 

And alas. It was him. 

The man I had kissed in the hallway. 

The man whose lips had burned like a brand. 

Standing at the front of the classroom. 

“ My name is Mr. Thorne, ” he said calmly, his blue eyes locking onto mine. “ And I’ll be your English teacher. ” 

The room shook. 

The man I had given my first kiss to 

Was my professor. 

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
42 チャプター
INTRO
มันจะมีความสัมพันธ์อยู่รูปแบบหนึ่งที่ไม่ว่าใครก็ตามที่ได้เข้าไปแล้วก็ยากที่จะถอยหลังออกมา นั่นก็คือความสัมพันธ์แบบ Friend Zone เข้าได้แต่ออกไม่ได้ ไปต่อก็ไม่ได้ถอยหลังก็ไม่ได้อีก เพราะคำว่า 'เพื่อน' มันค้ำคอ ทุกครั้งที่คิดจะก้าวข้ามเส้นความเป็นเพื่อนก็ต้องถอยออกมาตั้งหลักก่อนทุกครั้ง ต่อให้รู้สึกมากแค่ไหนก็ไม่มีสิทธิ์ได้บอกความรู้สึกนั้นออกไปเพราะเธอจ๋าย้ำประจำทุกวัน เรียกเขาทุกวันว่า 'เพื่อนรัก'เพื่อนรักพ่อมึงดิ กูไม่ได้อยากเป็นเพื่อนแต่อยากเป็นผัวเว้ยยย!!แม่งใครมันคิดความสัมพันธ์เหี้ยนี่วะ!ปั้น หนุ่มหล่อวิศวะเครื่องกลที่แอบชอบเพื่อนสนิทสาวอย่าง แป้งหอม มานานถึงหกปีตั้งแต่มัธยมยันมหาลัยก็ยังไม่มีโอกาสได้ข้ามเส้นความเป็นเพื่อน ทั้งๆที่เขาเป็นให้เธอแม่งทุกอย่างทั้ง เพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว ที่ปรึกษา คนคอยปลอบใจ คนขับรถ คนรับใช้ ดูแลเอาใจใส่ยิ่งกว่าแฟน มดไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม เป็นแม่งให้หมดทุกอย่างแต่ที่เป็นไม่ได้ก็คือ คนที่อยู่ในใจของมัน แม่งเจ็บสัสๆ ดูแลมาตั้งหลายปีแอบชอบมาตั้งนานคนอื่นรู้กันหมด แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้อะไรสักอย่าง ไม่รู้ว่าโง่ หรือว่ามันโง่จริงๆกันแน่ มีคนเขาแอบชอบมึงอ
last update最終更新日 : 2025-11-22
続きを読む
Episode 1 เพื่อนรัก
@Phuan Gun ภายในร้านนั่งชิลล์แห่งหนึ่ง ใกล้มหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยบรรยากาศสบายๆ ท่ามกลางสายลมเย็นและเสียงเพลงจากวงดนตรีสด เสียงหัวเราะและพูดคุยของนักศึกษาที่มานั่งดื่มและสังสรรค์กันดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศร่มรื่น แต่มีชายหนุ่มคนหนึ่งที่มักจะมานั่งคนเดียวแทบทุกครั้ง 'ปั้น' หนุ่มวิศวะที่เลือกจะมานั่งย้อมใจท่ามกลางผู้คน "น้อง ขอลีโอเพิ่มอีกสามขวด" เสียงทุ้มพร่าพูดออกมา พร้อมดวงตาที่เริ่มจะพร่ามัวเพราะฤทธิ์เบียร์ที่ดื่มเข้าไปไม่รู้กี่ขวดต่อกี่ขวด เขานั่งคนเดียวในมุมลึกสุดของร้าน รอบๆ เต็มไปด้วยขวดเปล่าเรียงราย"เอ่อ...พี่ยังจะดื่มอีกหรอครับ?" พนักงานหนุ่มเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ พลางมองปั้นด้วยความงุนงง ขวดเบียร์ที่กระจายอยู่บนโต๊ะก็พอจะเดาได้ว่าชายหนุ่มดื่มหมดไปกี่ขวด ดื่มไปขนาดนี้แล้วยังจะดื่มต่ออีกหรอวะ? "อึก! ไม่ต้องถามมาก ไปๆ รีบไปเอามา" ปั้นว่าพลางโบกมือไล่ให้พนักงานรีบไปเอาเบียร์ที่เขาเพิ่งสั่งไปเพิ่ม "แต่...." ถ้าเมาหนักขึ้นมาจะเป็นภาระพวกกูอ่ะดิ พนักงานหนุ่มได้แต่คิดในใจ แต่ก่อนที่จะเดินไปเอาเบียร์ตามคำสั่งของลูกค้าผู้เป็นเจ้าอย่างปั้น จู่ๆ มือหนาของเขาก็ยื่นกระดาษยัดใส่มือพ
last update最終更新日 : 2025-11-22
続きを読む
Episode 2 ตัวภาระ
หลังจากที่ผมวางสายจากแป้งหอม ก็รีบเด้งตัวลุกจากที่นอนแล้ววิ่งตัดหน้าไอ้ปาล์มพุ่งเข้าห้องน้ำทันที ปาล์มมองตามผมไปด้วยสายตางงๆ ก่อนจะเกาหัวตัวเองเบาๆไรของมันวะ ไหนเมื่อกี้มันบอกจะไม่ไปมอไง?"เฮ้ย! ไอ้ปั้น ไหนว่าไม่ไปไง?" ปาล์มตะโกนตามเข้ามาด้วยความสับสน"...."ผมไม่ได้ตอบอะไรมันกลับไปแต่รีบอาบน้ำด้วยความเร็วแสง ก่อนจะออกมาแต่งตัวเซ็ตทรงผมนิดหน่อย ไอ้ปาล์มยืนพิงผนังมองหน้าผมอย่างงงๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น"ไหนบอกไม่ไปเรียน?""ก็ไม่ได้อยากไป แต่ไอ้แป้งมันโทรตามให้กูไปรับ""หึ กูว่าละ" มันหัวเราะในลำคอ ผมเหลือบตามองนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรต่อ รีบฉีดน้ำหอม หยิบกุญแจรถทำท่าจะก้าวออกจากห้อง แต่ไอ้ปาล์มก็ดักถามขึ้นมาก่อน"แล้วมึงจะไปรับไอ้แป้งมันยังไง?""รถกูไง ถามแปลกๆ" ผมชูกุญแจรถให้มันดู"ไอ้เวร รถมึงยังจอดอยู่ที่ร้านเมื่อคืนเถอะ เมาจนจำไม่ได้เลยมั้งว่ากูเป็นคนไปแบกมึงกลับมาอ่ะ"ฉิบหาย ผมลืมไปสนิทเลย แถมบอกแป้งหอมไปแล้วด้วยว่าอีกสามสิบนาทีจะถึงคอนโดมัน"เอากุญแจรถมา""อะไร?" ปาล์มขมวดคิ้ว"เร็วๆ กูรีบไปรับไอ้แป้งเดี๋ยวไปช้ามันด่ากูอีก""แล้วเกี่ยวอะไรกับรถกู?""ยืมหน่อย กูรีบ" ผมพูดพลางยัดกุญแจ
last update最終更新日 : 2025-11-22
続きを読む
Episode 3 ตัวภาระ 2
ฉันเดินเข้าไปในตึกด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอารมณ์ดี"อารมณ์ดีแต่เช้าเลยนะยะ" เสียงวิวเพื่อนสาวในกลุ่มเอ่ยทักขึ้นจากทางด้านหลัง "เมื่อกี้ไอ้ปั้นมาส่งหรอ?""อือ พี่เจมส์ไม่ว่างเลยโทรให้ปั้นมารับ" ฉันหันไปตอบ"อ้าวหรอ เห็นเมื่อวานยังมารับมึงอยู่เลย""ก็วันนี้พี่เขาไม่ว่างไง เห็นบ่นๆเรื่องโปรเจคกับหาที่ฝึกงานด้วยกูเลยไม่ค่อยอยากกวนพี่เขา""แหม่ ไม่อยากกวนพี่เขาแต่อยากกวนไอ้ปั้นว่างั้น" วิวถามอย่างยิ้มๆ"ก็ปั้นมันเป็นเพื่อนไง"ตึ้ง!เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้น ทำให้ฉันรีบล้วงโทรศัพท์มือถือจากในกระเป๋าขึ้นมาเปิดดูLINEJAMS : ถึงมหาลัยหรือยังครับคนสวย?ฉันเผยยิ้มออกมาเมื่อเปิดอ่านข้อความจากหวานใจที่เพิ่งจะเอ่ยถึงไปเมื่อครู่ พูดถึงปั๊บก็ทักมาปุ๊บเหมือนรู้ว่าฉันกำลังคิดถึงPEANGHOM : ถึงแล้วค่ะปั้นมาส่ง :)JAMS : โอเคครับคนสวย อย่าลืมกินข้าวด้วยนะครับPEANGHOM : ตอนเลิกเรียนพี่เจมส์จะมารับแป้งไปทานข้าวไหมคะ?JAMS : โทษทีนะเเป้งพอดีช่วงนี้พี่อาจจะยุ่งๆนิดนึง เอาไว้ถ้าพี่เคลียร์ธุระเสร็จจะรีบไปหานะครับJAMS : รักเบบี๋JAMS : Send you stickerฉันยิ้มออกมาเมื่ออ่านข้อความในหน้าจอมือถือที่พี่เจมส์มา ก่อนจะ
last update最終更新日 : 2025-11-22
続きを読む
Episode 4 กับคนอื่นอ้อนแบบนี้ไหม
ผมนั่งกัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิด เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ยังดังไม่เลิก ทั้งๆที่ปิดเสียงแต่ก็ยังคงกวนใจผมอยู่ดี อยากจะบ้า!!มันใช่เรื่องมั้ยเนี่ย จะให้ผมไปซื้อผ้าอนามัยให้น่ะนะ? ใครจะไปทำวะ!ตึ้ง!ตัวภาระแป้งหอม : รออยู่นะปั้นไม่ไป ห้ามไปเด็ดขาด ท่องไว้ดิ มีครั้งนี้ก็ต้องมีครั้งหน้าเพราะฉะนั้นห้ามใจอ่อนเด็ดขาดพยายามท่องบอกตัวเองในใจ พยายามทำเป็นใจแข็ง แต่สุดท้ายแล้วผมก็ต้องยอมลุกออกจากห้องเรียนเดินตรงไปที่ร้านสะดวกซื้อใกล้ๆอยู่ดีไอ้ปั้นนะไอ้ปั้น อยากตีตัวเองให้ตายๆไปเลย ทุกครั้งที่พยายามทำเป็นใจเเข็งใส่แป้งหอมแต่สุดท้ายก็ทำไม่เคยได้เลยสักครั้งมึงนี่มันมีผลต่อหัวใจกูฉิบหายเลยแป้ง!!ผมเดินเข้าในร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ คณะ พลางหันซ้ายหันขวาเช็กให้แน่ใจว่าไม่มีใครรู้จักอยู่แถวนี้ แค่นี้ก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วเนี่ย!ผมเดินมาที่โซนชั้นวางผ้าอนามัย ก่อนจะชะงักตรงหน้าแผงสินค้าเวรแล้วไง อะไรมันจะเยอะแยะขนาดนี้วะ !!มือหนายกขึ้นมาเกาหัวอย่าง งงๆ พลางถอนหายใจออกมา เอาล่ะสิ...ไอ้เรื่องจะซื้อแบบไหนนี่แหละปัญหา ไหนแป้งหอมบอกว่าอะไรนะ? แบบกลางวัน? บาง 0.1? อะไรของมันวะ! ทำไมต้องมีหลายแบบขนาดน
last update最終更新日 : 2025-11-22
続きを読む
Episode 5 ดูแล (หมาดื้อ)
สายตาคมจะเหลือบเห็นรูปคู่ของแป้งหอมกับไอ้พี่เจมส์บนหัวเตียง ก่อนที่ผมเบะปากออกมาอย่างหมั่นไส้หึ รักกันเหลือเกินนะ หมั่นไส้!!กับไอ้คนนี้คบกันนานสุดแล้วมั้ง เวลาที่เห็นพวกมันอยู่กันสองคนทีไรแม่งก็หงุดหงิดใจทุกที เห็นแล้วรำคาญลูกหูลูกตาฟึ่บ!!คว่ำรูปแม่ง!ผมเดินไปคว่ำรูปคู่ของแป้งหอมกับไอ้พี่เจมส์บนหัวเตียงพลางเบะปากมองอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะละความสนใจแล้วเดินเอายาพร้อมกับน้ำเปล่ามาให้ไอ้คนป่วยที่นอนอยู่บนโซฟา"ลุกมากินยา" ผมบอกเสียงเรียบนิ่ง มองคนป่วยที่นอนหลับตาพริ้มไม่กระดุกกระดิก"ไอแป้ง ลุกมากินยา" "อื้ออ มึงจะดุทำไมเนี่ย" แป้งหอมลืมตาขึ้นมาทำหน้ายู่ใส่ผม ก่อนจะลุกขึ้นมาอย่างอิดออด"กูพูดดีแล้วมึงฟังหรือไง?" "ขี้บ่น!""ภาระ!!" สวนกลับอย่างไม่ยอม แป้งหอมยู่หน้ามองผม ทำแก้งป่องใส่ คิดว่าทำหน้าอย่างนี้มันน่ารักหรือไงวะ....เออก็น่ารักจริงๆนั่นแหละ ! ต่อให้มันทำหน้ายังไงก็น่ารักอยู่ดีนั่นแหละ"กินยา" ผมเอ่ยสั่งเสียงดุอีกครั้ง เมื่อไอ้คนตัวเล็กตรงหน้าเอาแต่นั่งนิ่งไม่ยอมกินยาสักที "ขม ไม่ชอบกินยา" อ่า อันนี้ผมรู้อยู่แล้วแหละ ไอ้แป้งมันไม่ชอบกินยา ยัดเหยียดยังไงก็ไม่ยอมกินท่าเดียว บางค
last update最終更新日 : 2026-01-14
続きを読む
Episode 6 เมียก็ไม่ใช่
"เออ รีบๆ กินเข้าไปเร็วๆ กูจะได้รีบกลับไปนอนพักบ้าง ดูแลหมามันมาทั้งวันละเหนื่อยฉิบหาย"ฉันทำหน้าเบ้ทันทีที่ได้ยินคำพูดของเขา คนอะไรปากหมาสุดๆ แถมยังกวนประสาทได้ทั้งวัน!"ขอบใจมากนะที่ดูแล 'หมา' ตัวนี้" ฉันแกล้งประชดใส่ ก้มหน้าก้มตาตักข้าวต้มเข้าปาก ไม่อยากมองหน้าเขาให้รู้สึกหงุดหงิดไปมากกว่านี้"หึๆ" ปั้นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาดีดหน้าผากฉันเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ป๊อก!"โอ๊ย ไอ้ปั้นมันเจ็บนะ" ฉันยู่ปากมองไอ้คนที่ตัวโตกว่า"โอ๋ๆ เพี้ยงๆ ไม่งอแงนะหมาน้อย""หมาน้อยป้ามึงดิ!!" ปั้นหัวเราะออกมาก่อนจะอามือมาขยี้หัวฉันแรงๆ แบบกวนๆ จนฉันแทบจะสะบัดออกไม่ทัน"อย่าเล่นหัว ลามปาม!""หึ รีบๆกิน กูจะได้รีบกลับเหนื่อยฉิบหายเลยรู้ป้ะต้องดูแลมึงเนี่ย เมียก็ไม่ใช่""ซ้อมไว้เผื่อมึงต้องดูแลเมียในอนาคตไง""ถ้ากูมีเมียขึ้นมาจริงๆมึงก็อย่ามางอแงใส่กูละกัน" "ไม่มีทางจ้าาา กูก็มีพี่เจมส์สุดหล่อของกูเนอะ" ฉันทำหน้าอย่างเหนือกว่า ทำเป็นมาขิงก็เห็นไม่เคยคบใครจริงๆจังสักคน มีก็แต่เหล่คนนู้นทีคนนั้นที บางทีก็มีผู้หญิงเข้าหาแต่ก็ไม่เห็นปั้นมันจะคบกับใครเลยสักคน "หึ" "อะไร?" ฉันเอียงคอถามไอ้ปั้นขณะที
last update最終更新日 : 2026-01-14
続きを読む
Episode 7 ไม่เคยรู้สึกยินดี
"ทำไมทำหน้าหงอยจังวะ?" เสียงใสของวิวเอ่ยถามขึ้นจากทางด้านหลัง หลังจากที่ปั้นมาส่งฉันที่คณะฉันก็เดินมานั่งเงียบๆอยู่ใต้คณะคนเดียว พลางก้มหน้าก้มตารอแชทจากพี่เจมส์เพราะเมื่อหลายวันที่ผ่านมาพี่เจมส์แทบจะไม่ได้ติดต่อมาเลยหรือพูดง่ายๆก็คือหายไปเลย อาจจะไม่ว่างหรือยุ่งอยู่อันนี้ก็ไม่รู้ แต่เล่นหายไปแบบนี้ฉันก็อดน้อยใจไม่ได้อยู่ดี"เป็นไรเนี่ยหน้าเศร้าเชียว?" วิวถามก่อนจะนั่งลงข้างๆและเอื้อมมือมาแตะไหล่ฉันเบาๆ"ก็พี่เจมส์อ่ะดิหายไปเลย โทรไปก็ไม่รับ ไลน์ไปก็ไม่ตอบ""อาจจะยุ่งอยู่หรือป่าว""แต่จะยุ่งจนไม่มีเวลาโทรหากูหรือไลน์หากูเลยหรอ? อยู่กันไกลขนาดนี้กูก็แอบหวั่นใจเหมือนกันนะ" อันที่จริงจากกรุงเทพไปหัวหินก็ไม่ได้ไกลสักเท่าไหร่หรอกขับรถไม่กี่ชั่วโมงก็ถึง"อย่าคิดมากมึงกับพี่เจมส์คบกันมาตั้งนานถ้าพี่เขาจะนอกใจมึงพี่เขาคงทำไปนานแล้ว""ก็แค่กังวลอ่ะวิว ไม่รู้ดิปกติพี่เจมส์ก็ไม่เคยหายไปแบบนี้""เอาน่าอย่าคิดมาก" วิวตบไหล่ฉันเบาๆเชิงปลอบใจ ฉันได้แต่ถอนหายใจออกมาก้มหน้ามองหน้าจอมือถือที่ยังคงเปิดหน้าแชทไลน์ของพี่เจมส์อยู่ ไม่อ่าน ไม่ตอบ หายไปไหนกันเนี่ย!"ขึ้นห้องเรียนกันดีกว่า นั่งตรงนี้ร้อนจะต
last update最終更新日 : 2026-01-14
続きを読む
Episode 8 ควรตัดใจ?
"อารมณ์ดีแล้ว?" ผมเลิกคิ้วถามคนตัวเล็กด้านข้างที่นั่งยิ้มไม่หุบ ผิดจากแป้งหอมคนเมื่อกี้มาก"อื้อ พี่เจมส์โทรมาแล้ว""เมื่อกี้ยังทำหน้าหงอยเหมือนหมาอยู่เลย""หึ คนไม่เคยมีแฟนอย่างมึงจะไปเข้าใจอะไร ความรู้สึกที่ต้องอยู่ไกลกับแฟนมันทรมานมากนะ""หึ ทำไมกูจะไม่เข้าใจ....กูเข้าใจดีเลยแหละ เพราะขนาดกูอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่กลับรู้สึกเหมือนอยู่ห่างไกล ทรมานกว่าร้อยเท่าเลย!""มึงพูดอะไรอะกูไม่เห็นเข้าใจเลย?" ไอ้แป้งมันเอียงคอถามผมอย่างงุนงง"คนโง่อย่างมึงจะไปเข้าใจอะไร" "เอ้าด่ากูโง่เฉย กูเกิดมาสวยอย่างเดียวก็พอแล้วไหม""สวยแต่โง่" ผมแกล้งด่าไอ้คนตัวเล็กข้างๆพลางผลักศีรษะของมันเบาๆ อันที่ก็ไม่แกล้งด่าหรืออะไรหรอก กูด่าจริงๆนี่แหละ คนอะไรโง่ฉิบหายมีคนดีๆชอบมึงอยู่แต่โง่ไม่รู้ตัวสักที แล้วกูก็ดันไปชอบคนโง่แบบมึงด้วยนะ เฮ้อ ชีวิต"พูดอย่างมึงฉลาดตายแหละ" ยังมันยังไม่หยุดต่อปากต่อคำ"ฉลาดกว่ามึงก็แล้วกัน" ผมสวนกลับอย่างไม่ยอม"พวกมึงสองคนนี่ทะเลาะกันได้ทุกวันจริง ถ้าเกิดวันหนึ่งผีผลักขึ้นมากูจะหัวเราะให้ฟันร่วง" ไอ้ปืนพูดขึ้นก่อนจะตามด้วยเสียงหัวเราะของปาล์มกับวิวที่นั่งมองเพื่อนซี้สองคนกัดกันอย่า
last update最終更新日 : 2026-01-14
続きを読む
Episode 9 ขยันอ่อย
"แป้ง กูถามไรมึงหน่อยได้ป้ะ""ถามอะไร?""ถ้าเกิดว่าวันนึงกูมีแฟนขึ้นมาจริงๆ มึงจะยินดีกับกูป้ะ?""....."แป้งหอมเงียบไปชั่วขณะ สายตาเรียวหลุบลงก่อนจะหันมามองเสี้ยวหน้าของเพื่อนสนิทที่ยังคงทำหน้าเรียบเฉยจนจับความรู้สึกไม่ออก ร่างเล็กถอนหายใจเบาๆ แล้วเบือนหน้ากลับไปมองนอกหน้าต่าง"ก็ต้องยินดีอยู่แล้วป้ะ เพื่อนมีแฟนทำไมกูจะไม่ยินดี" แป้งหอมพูดออกมาน้ำเสียงปกติ ผมเหลือบมองมันแวบหนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มออกมา"หึ""ถามงี้คือมึงคิดจะมีแฟนหรอ?" มันหันมาถามผม"มั้ง กูว่าจะลองเปิดใจคุยกับใครดูบ้าง" พูดจบ ผมเหลือบมองหน้าเพื่อนสนิทที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ สีหน้าของมันยังคงเหมือนเดิม นิ่งเฉยจนจับความรู้สึกอะไรไม่ได้ หึ ก็แน่ล่ะ คนอย่างมันจะไปรู้สึกอะไรกับเรื่องพวกนี้ได้ยังไง ต่อให้ผมจะมีแฟน จะคุยกับใคร หรือแม้แต่พยายามแสดงให้มันเห็นว่าผมรู้สึกยังไง ก็ไม่ได้สำคัญอะไรกับมันอยู่ดี เพราะในสายตามัน ผมก็เป็นแค่เพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น"แล้วนี่ตกลงมึงจะไปป้ะปาร์ตี้อ่ะ?" ไอ้แป้งมันหันหน้ามาถามผมอีกครั้ง"ขี้เกียจว่ะ""ไม่ได้ดิ มึงต้องไปเป็นเพื่อนกูดิ ถ้าเกิดกูเมาขึ้นมาใครจะดูแลกูวะ พี่เจมส์ก็ไม่อยู่มีแต่มึงนั่นแหละ
last update最終更新日 : 2026-01-14
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status