All Chapters of Friend Zone เพื่อนที่ไหนเขา(เอา)ทำกัน: Chapter 31 - Chapter 40

ฉันนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปหมด ความคิดในหัวตีรวนไปมา วุ่นวายเสียจนไม่รู้จะจับต้นชนปลายจากตรงไหนก่อน พอคิดไปคิดมาก็ได้แต่บอกตัวเองว่า...แบบนี้มันก็ดีแล้ว...หรือเปล่า? ถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้อง ความเงียบงันปกคลุมทุกอณูของพื้นที่ รู้สึกแปลกตาไปหมด สายตาของฉันกวาดมองไปรอบๆ ห้องที่เคยมีข้าวของของปั้นเต็มไปหมด แต่ตอนนี้กลับว่างเปล่า เสื้อผ้า ข้าวของ เครื่องใช้ ทุกอย่างหายไปหมด ไม่มีอะไรหลงเหลือไว้เลยสักชิ้นเดียว พอคิดแบบนั้นก็ยิ่งรู้สึกโหวงเหวงในอก ฉันเดินตรงไปที่เตียง หวังจะล้มตัวลงนอนเพื่อให้จิตใจได้พักบ้าง แต่ในจังหวะที่สายตากวาดไปทั่วบริเวณ หัวใจฉันก็เหมือนถูกกระตุกเบาๆ เมื่อมองเห็นยาแก้ปวดกับถุงน้ำร้อนที่วางอยู่บนหัวเตียง พร้อมกับกระดาษโน้ตใบเล็กๆ ที่เขียนด้วยลายมือของปั้น 'ถ้าปวดท้องมาก ก็กินยาพักผ่อน แต่ถ้าไม่ไหวก็ประคบถุงร้อน เผื่ออาการจะดีขึ้น' ฉันหยิบกระดาษโน้ตใบนั้นขึ้นมา จู่ๆก็รู้สึกเหมือนหัวใจรู้สึกเหมือนถูกบีบแน่นจนแทบหายใจไม่ออก แม้กระทั่งตอนที่มันไปก็ยังคิดเป็นห่วงฉันอยู่ "มึงแม่ง..." หลายวันต่อมา... นับตั้งแต่วันนั้น

หลังจากเกี่ยงกันอยู่นาน สุดท้ายปั้นก็ต้องเป็นคนแบกร่างบางของไอ้ตัวภาระกลับห้องเหมือนเคย เพราะไม่ไว้ใจไอปืน ส่วนปาล์มก็แยกไปส่งวิว สุดท้ายภาระทั้งหมดเลยตกมาอยู่ที่เขาเต็มๆ โชคดีที่คอนโดของน้ำหวานอยู่ใกล้ๆ ปั้นเลยแวะส่งเธอก่อน จากนั้นก็ต้องพาแป้งหอมกลับห้องต่อ ซึ่งตอนนี้เจ้าตัวยังหลับสนิทอยู่บนเบาะข้างคนขับ ไม่รู้ว่าหลับหรือตายกันแน่ ถ้ารู้ว่าคออ่อนจะแดกเยอะให้เป็นภาระคนอื่นทำไมวะ?!! นัยน์ตาคมกริบจ้องมองใบหน้าเรียวสวยที่ดวงตายังคงปิดสนิท แก้มแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์จนเห็นได้ชัด ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเบาๆ ราวกับกำลังละเมออะไรสักอย่าง ปั้นมองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจหนักๆ ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาจนเหมือนก้อนเนื้อในอกซ้ายถูกบีบรัดแน่น ภาพสีหน้าของแป้งหอมในผับยังติดตาไม่หาย... ท่าทีลังเล แววตาวูบไหวที่เขาไม่แน่ใจว่าใช่ความหึงหวงหรือเปล่า แต่พอคิดไปคิดมา...ก็ได้แต่ยิ้มเยาะให้ตัวเองเบาๆ คนอย่างไอ้แป้งน่ะเหรอจะมารู้สึกหึงหวงกัน....ไม่มีทาง "อื้อ..." เสียงเบาๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากบาง ขณะที่แป้งหอมค่อยๆ ขยับตัว พยายามจะลืมตาขึ้นแต่กลับรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งตัว รู้สึกเหมือนกั

พอคิดได้แบบนั้นเธอก็ไม่รอช้ารีบเช็ดน้ำตาและวิ่งกลับไปที่ปั้นที่ยังคงนั่งอยู่กับยัยน้ำเน่านั่นทันที ไม่ว่าจะต้องทำยังไงเธอก็จะไม่มีวันเสียปั้นไปเด็ดขาด และยิ่งไม่มีวันยอมให้ใครมาแย่งปั้นไปจากเธอแน่ ต่อให้ต้องทำยังไงก็ตาม แป้งหอมรีบปาดน้ำตา ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกแล้วเดินดุ่ม ๆ ไปยังโต๊ะที่ ปั้น กับ น้ำหวาน นั่งอยู่ ทันทีที่เห็นภาพตรงหน้ายัยนั่นหัวเราะคิกคัก ส่งสายตาหวานเชื่อมให้ปั้นแป้งหอมก็อดไม่ได้ที่จะ เบะปากใส่อย่างไม่คิดจะปิดบัง หมั่นไส้ว่ะ!! แต่แทนที่จะทำตัวเป็นคนอกหักน่าสงสาร เธอกลับ ตีหน้ามึน ยกยิ้มหวาน ก่อนจะเดินเข้าไป ย่อตัวนั่งลงข้าง ๆ ปั้น ทันที ปั้นหันมามองเธอด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น สีหน้าดูงุนงงไม่น้อยที่จู่ ๆ เธอเข้ามานั่งแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย "แฮ่!" แป้งหอมฉีกยิ้มกว้างใส่คนตัวโตข้าง ๆ ก่อนจะขยับเข้าไป เบียดร่างสูงแนบชิด ไม่พอ...ยัง ตีเนียนกอดแขนเขาไว้แน่น อีกต่างหาก ปั้นชะงักเล็กน้อย ก่อนจะขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม "อะไรของมึง?" "ไม่มีอะไร แค่... คิดถึง แฟน" แป้งหอมเน้นเสียงหนัก ๆ ตรงคำว่า แฟน ราวกับจงใจประกาศให้ใครบางคนรับรู้ น้ำหวานที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับชะง

เวลาต่อมา "อ๊าา" จ๊วบ พรึ่บ! เสียงริมฝีปากบวกกับเสียงน้ำลายดัง เรียวลิ้นเล็กตวัดเกี่ยวไปมากับลิ้นร้อนของคนตัวโตพร้อมกับผลักร่างสูงให้นอนราบไปบนโซฟานุ่มก่อนที่เธอจะขึ้นคร่อมนั่งทับร่างหนาของเขาพร้อมจูบกันอย่างดูดดื่ม เสียงลมหายใจหอบถี่ ทำเอาคนตัวโตถึงกับเลือดในกายสูบฉีดอย่างแรงกับการจู่โจมที่ร้อนแรงของคนตัวเล็ก "อ๊า แป้งใจเย็น" เขาร้องออกมาเพราะคนตัวเล็กตะโบมจูบเขาจนเขาแทบจะหายใจไม่ทัน อย่างกับคนหิวโหย "เย็นไม่ได้เลย กูคิดถึงมึง คิดถึงมาก" แป้งหอมเสียงตอบเสียงกระเซ้าทำเอาเขาใบหน้าร้อนผ่าว แป้งหอมแม่งร้อนแรงเกินไปแล้ว เขาตั้งตัวไม่ทัน "อื้มมม อ๊าแป้ง" "คิดถึงกูไหม มึงเองก็คิดถึงกูใช่ไหมปั้น" "ซี๊ด แป้ง!" มือเรียวลูบไล้ไปมาบริเวณแผงอกของเขาพร้อมกับค่อยๆแกะเม็ดกระดุมนักศึกษาเขาทีละเม็ดๆ ความร้อนแรงของแป้งหอมทำเอาเขาแทบคลั่ง ก่อนจะขยับลุกขึ้นนั่งโดยที่แป้งหอมยังคงนั่งทับบนตักเขา เขาประคองท้ายทอยคนตัวเล็กสอดลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากหวาน มือเขาลูบไล้ไปทั่วทั้งร่างกายของร่างบาง แค่เขาสัมผัสก็ทำเอาแป้งหอมแทบคลั่งเคลิบเคลิ้มไม่รู้ตัวเลยว่าเสื้อนักศึกษาที่ตัวเองสวม

หมับ! ร่างสูงสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจู่ ๆ ก็มีคนโผเข้ามากอดจากด้านหลัง ในขณะที่เขากำลังตั้งใจเตรียมมื้อเช้าให้ ยัยตัวภาระ ที่เมื่อครู่ยังนอนหลับปุ๋ยอยู่ในห้อง “ทำอะไรอยู่คะ... ที่รัก” คิ้วหนากระตุกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกเลี่ยนขึ้นมานิด ๆ กับสรรพนามใหม่ที่อีกคนเอ่ยเรียก “เมื่อกี้... เรียกว่าอะไรนะ?” ขอชัด ๆ หน่อย เผื่อเมื่อกี้หูฝาดไป “ที่รักไง... หรือจะให้เรียกว่า ผัวขา ดี?” “ผีเข้าหรือไง?” เขามองคนตัวเล็กตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ ปกติเมื่อก่อนขอให้เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอม ต้องเอาของแข็งอ้างปากถึงจะยอม วันนี้เป็นอะไร? “ไม่ชอบเหรอ? ปกติก็บังคับให้กูเรียกแบบนี้นี่นา” “ชอบดิ... แค่แปลกใจเท่านั้นแหละ” แป้งหอมกลั้นหัวเราะ พลางกอดเอวเขาแน่นขึ้น “ก็ตอนนี้เราคบกันมาเกือบจะสามเดือนแล้วนี่นา ก็เลยคิดว่าควรจะมีสรรพนามเรียกกันบ้าง น่าจะดีออก” “ปกติก็เรียกตลอดอยู่แล้วนี่... เวลาที่โดนกูกระแทกตอกอัดแรง ๆ น่ะ” ประโยคหลังเขากระซิบข้างหู เสียงทุ้มต่ำแผ่วชิดจนลมหายใจร้อนเป่ารดข้างแก้ม ทำเอาแป้งหอมหน้าแดงซ่านทันที แปะ! “นี่แน่ะ! ทะลึ่งแต่เช้าเลย” เธอเผ่นมือตีเบา ๆ แล้วถามต่อ