All Chapters of Friend Zone เพื่อนที่ไหนเขา(เอา)ทำกัน: Chapter 1 - Chapter 10

มันจะมีความสัมพันธ์อยู่รูปแบบหนึ่งที่ไม่ว่าใครก็ตามที่ได้เข้าไปแล้วก็ยากที่จะถอยหลังออกมา นั่นก็คือความสัมพันธ์แบบ Friend Zone เข้าได้แต่ออกไม่ได้ ไปต่อก็ไม่ได้ถอยหลังก็ไม่ได้อีก เพราะคำว่า 'เพื่อน' มันค้ำคอ ทุกครั้งที่คิดจะก้าวข้ามเส้นความเป็นเพื่อนก็ต้องถอยออกมาตั้งหลักก่อนทุกครั้ง ต่อให้รู้สึกมากแค่ไหนก็ไม่มีสิทธิ์ได้บอกความรู้สึกนั้นออกไปเพราะเธอจ๋าย้ำประจำทุกวัน เรียกเขาทุกวันว่า 'เพื่อนรัก'เพื่อนรักพ่อมึงดิ กูไม่ได้อยากเป็นเพื่อนแต่อยากเป็นผัวเว้ยยย!!แม่งใครมันคิดความสัมพันธ์เหี้ยนี่วะ!ปั้น หนุ่มหล่อวิศวะเครื่องกลที่แอบชอบเพื่อนสนิทสาวอย่าง แป้งหอม มานานถึงหกปีตั้งแต่มัธยมยันมหาลัยก็ยังไม่มีโอกาสได้ข้ามเส้นความเป็นเพื่อน ทั้งๆที่เขาเป็นให้เธอแม่งทุกอย่างทั้ง เพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว ที่ปรึกษา คนคอยปลอบใจ คนขับรถ คนรับใช้ ดูแลเอาใจใส่ยิ่งกว่าแฟน มดไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม เป็นแม่งให้หมดทุกอย่างแต่ที่เป็นไม่ได้ก็คือ คนที่อยู่ในใจของมัน แม่งเจ็บสัสๆ ดูแลมาตั้งหลายปีแอบชอบมาตั้งนานคนอื่นรู้กันหมด แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้อะไรสักอย่าง ไม่รู้ว่าโง่ หรือว่ามันโง่จริงๆกันแน่ มีคนเขาแอบชอบมึงอ

หลังจากที่ผมวางสายจากแป้งหอม ก็รีบเด้งตัวลุกจากที่นอนแล้ววิ่งตัดหน้าไอ้ปาล์มพุ่งเข้าห้องน้ำทันที ปาล์มมองตามผมไปด้วยสายตางงๆ ก่อนจะเกาหัวตัวเองเบาๆไรของมันวะ ไหนเมื่อกี้มันบอกจะไม่ไปมอไง?"เฮ้ย! ไอ้ปั้น ไหนว่าไม่ไปไง?" ปาล์มตะโกนตามเข้ามาด้วยความสับสน"...."ผมไม่ได้ตอบอะไรมันกลับไปแต่รีบอาบน้ำด้วยความเร็วแสง ก่อนจะออกมาแต่งตัวเซ็ตทรงผมนิดหน่อย ไอ้ปาล์มยืนพิงผนังมองหน้าผมอย่างงงๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น"ไหนบอกไม่ไปเรียน?""ก็ไม่ได้อยากไป แต่ไอ้แป้งมันโทรตามให้กูไปรับ""หึ กูว่าละ" มันหัวเราะในลำคอ ผมเหลือบตามองนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรต่อ รีบฉีดน้ำหอม หยิบกุญแจรถทำท่าจะก้าวออกจากห้อง แต่ไอ้ปาล์มก็ดักถามขึ้นมาก่อน"แล้วมึงจะไปรับไอ้แป้งมันยังไง?""รถกูไง ถามแปลกๆ" ผมชูกุญแจรถให้มันดู"ไอ้เวร รถมึงยังจอดอยู่ที่ร้านเมื่อคืนเถอะ เมาจนจำไม่ได้เลยมั้งว่ากูเป็นคนไปแบกมึงกลับมาอ่ะ"ฉิบหาย ผมลืมไปสนิทเลย แถมบอกแป้งหอมไปแล้วด้วยว่าอีกสามสิบนาทีจะถึงคอนโดมัน"เอากุญแจรถมา""อะไร?" ปาล์มขมวดคิ้ว"เร็วๆ กูรีบไปรับไอ้แป้งเดี๋ยวไปช้ามันด่ากูอีก""แล้วเกี่ยวอะไรกับรถกู?""ยืมหน่อย กูรีบ" ผมพูดพลางยัดกุญแจ

ผมนั่งกัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิด เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ยังดังไม่เลิก ทั้งๆที่ปิดเสียงแต่ก็ยังคงกวนใจผมอยู่ดี อยากจะบ้า!!มันใช่เรื่องมั้ยเนี่ย จะให้ผมไปซื้อผ้าอนามัยให้น่ะนะ? ใครจะไปทำวะ!ตึ้ง!ตัวภาระแป้งหอม : รออยู่นะปั้นไม่ไป ห้ามไปเด็ดขาด ท่องไว้ดิ มีครั้งนี้ก็ต้องมีครั้งหน้าเพราะฉะนั้นห้ามใจอ่อนเด็ดขาดพยายามท่องบอกตัวเองในใจ พยายามทำเป็นใจแข็ง แต่สุดท้ายแล้วผมก็ต้องยอมลุกออกจากห้องเรียนเดินตรงไปที่ร้านสะดวกซื้อใกล้ๆอยู่ดีไอ้ปั้นนะไอ้ปั้น อยากตีตัวเองให้ตายๆไปเลย ทุกครั้งที่พยายามทำเป็นใจเเข็งใส่แป้งหอมแต่สุดท้ายก็ทำไม่เคยได้เลยสักครั้งมึงนี่มันมีผลต่อหัวใจกูฉิบหายเลยแป้ง!!ผมเดินเข้าในร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ คณะ พลางหันซ้ายหันขวาเช็กให้แน่ใจว่าไม่มีใครรู้จักอยู่แถวนี้ แค่นี้ก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วเนี่ย!ผมเดินมาที่โซนชั้นวางผ้าอนามัย ก่อนจะชะงักตรงหน้าแผงสินค้าเวรแล้วไง อะไรมันจะเยอะแยะขนาดนี้วะ !!มือหนายกขึ้นมาเกาหัวอย่าง งงๆ พลางถอนหายใจออกมา เอาล่ะสิ...ไอ้เรื่องจะซื้อแบบไหนนี่แหละปัญหา ไหนแป้งหอมบอกว่าอะไรนะ? แบบกลางวัน? บาง 0.1? อะไรของมันวะ! ทำไมต้องมีหลายแบบขนาดน

"เออ รีบๆ กินเข้าไปเร็วๆ กูจะได้รีบกลับไปนอนพักบ้าง ดูแลหมามันมาทั้งวันละเหนื่อยฉิบหาย"ฉันทำหน้าเบ้ทันทีที่ได้ยินคำพูดของเขา คนอะไรปากหมาสุดๆ แถมยังกวนประสาทได้ทั้งวัน!"ขอบใจมากนะที่ดูแล 'หมา' ตัวนี้" ฉันแกล้งประชดใส่ ก้มหน้าก้มตาตักข้าวต้มเข้าปาก ไม่อยากมองหน้าเขาให้รู้สึกหงุดหงิดไปมากกว่านี้"หึๆ" ปั้นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาดีดหน้าผากฉันเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ป๊อก!"โอ๊ย ไอ้ปั้นมันเจ็บนะ" ฉันยู่ปากมองไอ้คนที่ตัวโตกว่า"โอ๋ๆ เพี้ยงๆ ไม่งอแงนะหมาน้อย""หมาน้อยป้ามึงดิ!!" ปั้นหัวเราะออกมาก่อนจะอามือมาขยี้หัวฉันแรงๆ แบบกวนๆ จนฉันแทบจะสะบัดออกไม่ทัน"อย่าเล่นหัว ลามปาม!""หึ รีบๆกิน กูจะได้รีบกลับเหนื่อยฉิบหายเลยรู้ป้ะต้องดูแลมึงเนี่ย เมียก็ไม่ใช่""ซ้อมไว้เผื่อมึงต้องดูแลเมียในอนาคตไง""ถ้ากูมีเมียขึ้นมาจริงๆมึงก็อย่ามางอแงใส่กูละกัน" "ไม่มีทางจ้าาา กูก็มีพี่เจมส์สุดหล่อของกูเนอะ" ฉันทำหน้าอย่างเหนือกว่า ทำเป็นมาขิงก็เห็นไม่เคยคบใครจริงๆจังสักคน มีก็แต่เหล่คนนู้นทีคนนั้นที บางทีก็มีผู้หญิงเข้าหาแต่ก็ไม่เห็นปั้นมันจะคบกับใครเลยสักคน "หึ" "อะไร?" ฉันเอียงคอถามไอ้ปั้นขณะที

"อารมณ์ดีแล้ว?" ผมเลิกคิ้วถามคนตัวเล็กด้านข้างที่นั่งยิ้มไม่หุบ ผิดจากแป้งหอมคนเมื่อกี้มาก"อื้อ พี่เจมส์โทรมาแล้ว""เมื่อกี้ยังทำหน้าหงอยเหมือนหมาอยู่เลย""หึ คนไม่เคยมีแฟนอย่างมึงจะไปเข้าใจอะไร ความรู้สึกที่ต้องอยู่ไกลกับแฟนมันทรมานมากนะ""หึ ทำไมกูจะไม่เข้าใจ....กูเข้าใจดีเลยแหละ เพราะขนาดกูอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่กลับรู้สึกเหมือนอยู่ห่างไกล ทรมานกว่าร้อยเท่าเลย!""มึงพูดอะไรอะกูไม่เห็นเข้าใจเลย?" ไอ้แป้งมันเอียงคอถามผมอย่างงุนงง"คนโง่อย่างมึงจะไปเข้าใจอะไร" "เอ้าด่ากูโง่เฉย กูเกิดมาสวยอย่างเดียวก็พอแล้วไหม""สวยแต่โง่" ผมแกล้งด่าไอ้คนตัวเล็กข้างๆพลางผลักศีรษะของมันเบาๆ อันที่ก็ไม่แกล้งด่าหรืออะไรหรอก กูด่าจริงๆนี่แหละ คนอะไรโง่ฉิบหายมีคนดีๆชอบมึงอยู่แต่โง่ไม่รู้ตัวสักที แล้วกูก็ดันไปชอบคนโง่แบบมึงด้วยนะ เฮ้อ ชีวิต"พูดอย่างมึงฉลาดตายแหละ" ยังมันยังไม่หยุดต่อปากต่อคำ"ฉลาดกว่ามึงก็แล้วกัน" ผมสวนกลับอย่างไม่ยอม"พวกมึงสองคนนี่ทะเลาะกันได้ทุกวันจริง ถ้าเกิดวันหนึ่งผีผลักขึ้นมากูจะหัวเราะให้ฟันร่วง" ไอ้ปืนพูดขึ้นก่อนจะตามด้วยเสียงหัวเราะของปาล์มกับวิวที่นั่งมองเพื่อนซี้สองคนกัดกันอย่า