“Harwinn, ano bang nangyayari!?” naiiyak kong tanong, halos mabasag ang boses ko sa gitna ng kaguluhan. Ramdam ko ang malakas na pagkabog ng puso ko—parang anumang oras, kakawala na ito sa dibdib ko. Nanginginig ang mga kamay ko, hindi ko alam kung dahil sa lamig o sa takot na unti-unting lumalamon sa akin.“Harwinn…” tawag ko ulit, this time mas mahina, mas puno ng pagsusumamo. Pero wala pa ring sagot.Lumingon ako sa kanya, trying to read his face, pero parang ang layo niya—parang wala siya sa sandaling ‘to. His jaw was clenched, his eyes scanning everything around us like he was calculating something… or anticipating something worse.“Harwinn, please…” bulong ko, halos pumikit na ako sa takot.
Read more