Lahat ng Kabanata ng The CEO's Forbidden Love: Kabanata 1 - Kabanata 10

Maingat kong inilagay ang aking mga damit sa maleta. Medyo marami-rami rin iyon kaya kinailangan kong gumamit ng mas malaking lalagyan. Bukas ng hapon ang alis ko—hindi para magbakasyon, kundi para magtrabaho. Matapos kong ayusin ang aking mga damit ay isinunod ko naman ang aking pera, passport at iba pang kailangang dokumento. Ilang segundo pa ay biglang bumukas ang pinto ng aking kwarto at pumasok si mama. "Oh, ayan na ang mga ipinabili mo." aniya sabay inilapag ang isang pakete ng biskwit at mga kendi. Ilang sandali pa, bumukas ang pinto at pumasok si Mama. “Oh, ayan na ang mga ipinabili mo,” aniya habang inilalapag ang pakete ng biskwit at mga kendi sa kama. Tahimik ko siyang tinanguan, pero napansin kong mataman siyang nakatitig sa akin—at bago pa man ako makapagsalita, marahan siyang napabuntong-hininga. "Hindi na ba talaga magbabago ang isip mo, anak?" Bakas sa tono niya ang pag-aalala at panghihinayang. "Ma, eto na naman tayo, eh. Napag-usapan na po natin ito 'di'ba?

Dolly's POVKasalukuyan akong nakatulala sa loob ng kwartong tinutuluyan ko sa bahay ni Tito Herald. Bagot na bagot na ako at hindi ko alam anong gagawin upang pampalipas ng oras. Nagpagulong-gulong na lang ako sa kama habang hawak-hawak ang cellphone ko. Hanggang sa maalala ko ang napag-usapan namin ni Tito kanina sa airport. Iyong tungkol sa kompanyang pinapasukan niya. Nabanggit niya ring isa iyon sa mga malalaki at prestihiyosong kompanya sa buong bansa. Nagdalawang isip ako sa magiging desisyon ko. Sigurado akong mataas ang mga standards na kailangan roon upang makapasok. Nag-aalala ako baka magsasayang lang ako ng oras at mapahiya sa gagawin ko. Napabuntong-hininga ako nang dahil sa naisip. "Hays, nag-ooverthink na naman ako." Nasabunot ko ang sariling kong buhok dahil sa inis. Dahan-dahan akong bumangon. Naihilamos ko ang aking dalawang kamay sa akong mukha. "Subukan ko kaya?" Biglang pasok sa isip ko. "Wala naman sigurong mawawala kung susubukan ko." sabay kunot ng aking noo

“Is everything settled?” tanong ko sa isa sa mga personal organizers ko. Tumango siya, pero halatang abala pa rin sa final touches. Clean, modern interior. Warm lighting. Neutral palette. Subtle gold accents. Black frames. And—unfortunately—pops of pink everywhere. Ang intended “subtle feminine touch”, parang nauwi sa Barbie world. Not ugly. Just… unexpected. “Why is there so much pink?” tanong ko, trying not to sound irritated. “Sir, ang instruction niyo po ay lagyan ng subtle pink accents.” Napapikit ako sandali. Right. That one’s on me. Pero kahit napasobra ang pink, mukhang maayos naman. Hindi cartoonish — more like soft blush tones against modern walls. Tasteful… enough. I checked my watch. Zeen should be calling any minute. “I want everything finished before she arrives,” sabi ko. “No clutter. No noise.” Tumango ang team. Sila na ang bahala. I had other things to prepare. This is stressing me out to be honest. All for a girl. Habang paakyat ako sa kwarto ko, tumun

Harwinn’s Office — EveningHarwinn’s POVThe rain tapped faintly against the tall windows as I arranged the papers on my desk. The contract lay at the very center—crisp, precise, non-negotiable. Exactly as it should be.Brighton stood beside me, hands clasped behind his back. “Sir, all the terms have been finalized. The clauses on confidentiality, financial support, duration, the—”“Good,” I cut off, eyes still on the document. “She’ll sign it.”Brighton hesitated. “Miss Mendoza… seems unpredictable. Are you sure about this, boss?”“She needs the money,” I replied, voice cold. “Need makes people cooperative.”Even as I said it, something tugged in my chest—an irritation, a memory of her face earlier. Those sharp eyes that wouldn’t bow to me even when I ordered her. That stubbornness was grating.And annoyingly intriguing.Before I could shove the thought away, Brighton opened the door. “Sir, Miss Mendoza is outside.”“Let her in,” I said.The door opened again a moment later.Dolly st

Dolly’s POVI walked past the home section, still clutching that stupid lamp like it was my lifeline. Harwinn was right behind me, silent pero parang hawak niya ang gravity sa paligid ko—too close, too aware, too much.“Okay, next stop,” he said after a while, tono niya calm pero firm.“A-anong next stop?” I asked, trying to sound casual but may halong curiosity na hindi ko ma-control.“Follow me,” he said simply. Hindi siya nagdagdag pa.I tried not to trip over my own feet habang sinusundan siya. Parang every aisle we passed, naramdaman ko yung tingin niya sa likod ko. Hype man ako sa shopping trip, pero grabe, nakakakaba siya minsan.Then we stopped in front of the makeup store. My heart skipped. “Sir…interesado ka ba dito?” I asked, glancing at him.“Not really,” he admitted, eyes scanning the surroundings. “But efficiency. Kung dadalhin kita dito ngayon, matapos tayo mas mabilis.”I blinked. “Efficient lang? Parang… parang may hidden motive yan ah,” I teased, but deep down, I fel