อดีตเด็กข้างบ้าน กลายเป็นเมียประธานสุดฮอต! のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

สงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้าเหนือเกาะส่วนตัวกลางทะเลเงียบสงบ ลมทะเลอ่อน ๆ พัดผ่านระเบียงไม้ของบ้านพักทดลองต้นแบบหลังแรกของโครงการคานะเวิร์ฟบ้านที่ยังไม่เปิดให้ใครเห็น ยกเว้นเจ้าของโปรเจกต์สองคนกันต์นั่งพิงพนักโซฟาไม้ บนตักวางแล็ปท็อปเปิดแผนภาพสถาปัตยกรรมบ้านอัจฉริยะ ขนมนั่งขัดสมาธิข้าง ๆ แท็บเล็ตวางบนตัก ปากกาสีน้ำในมือกำลังร่างภาพคร่าว ๆ ของต้นไม้และแผงโซลาร์ที่เธออยากเพิ่มเข้าไปในดีไซน์“พี่ว่า ถ้าเราวางต้นไม้ใหญ่ตรงจุดนี้ แล้ววางแผงโซลาร์รอบหลังคาแบบโค้ง จะช่วยให้บ้านรับแดดได้ทั้งเช้าและบ่าย”กันต์พูดพร้อมใช้ปลายนิ้วลากเส้นบนหน้าจอ สายตาไม่ได้ละจากดีไซน์ แต่ข้างแก้มมีรอยยิ้มบาง ๆ เพราะหอมกลิ่นวานิลลาของครีมทาผิวที่โชยออกมาจากขนมที่นั่งใกล้ชิดกับเขา“พี่กันต์คะ~”เสียงเรียกอ้อน ๆ ทำให้เขาหันขวับไปมอง ขนมในเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ (ของเขา) กำลังกอดเข่ามองท้องฟ้า ดวงตากลมใสสะท้อนแสงดาวระยิบระยับ“รู้มั้ย หนูเคยเป็นคนไม่ชอบอยู่บ้านเลย”กันต์วางแล็ปท็อปลงข้างตัว หันมานั่งตรง ๆ มองเธอนิ่ง เพราะรู้ว่าเธอกำลังจะเล่าเรื่องที่สำคัญมาก“พอพ่อแม่ไปทำงาน หนูก็อยู่คนเดียว หนูเลยชอบหนีไปเล่นกับมิว…หรือไม

🫕💣 มินิซีรีส์ EP.2 “ภรรยาในครัว กับภัยพิบัติน้ำซุป”เช้าวันเสาร์ที่แสนจะสดใส ลมทะเลอ่อน ๆ พัดผ่านวิลล่าสุดหรู เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วผสมกับแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องลงมาสร้างบรรยากาศสงบสุขราวกับอยู่ในภาพฝันแต่แล้ว...ปึ้งงงงง!!!!“อ๊ากกกกกกกกกกกกกก!! พี่กันต์!!!”เสียงหวานแหลมตะโกนลั่นบ้าน ตามมาด้วยควันขาวพวยพุ่งฟุ้งออกจากห้องครัวกันต์ซึ่งเพิ่งเดินออกจากห้องน้ำ ผ้าเช็ดผมพาดคออยู่ถึงกับชะงัก เขารีบวิ่งพรวดเข้าไปในครัวโดยไม่ทันได้ใส่เสื้อ“ขนม!? เป็นอะไร!?”ภาพที่เขาเห็นตรงหน้าคือ...ขนมยืนตัวเปียกชุ่มน้ำซุป ผ้ากันเปื้อนสีพาสเทลเลอะคราบน้ำมันและซุปกระจาย ผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้าผากมีแป้งติดเป็นจุด ๆ มือเล็กกำทัพพีแน่น...ท่ามกลางหม้อน้ำซุปที่ล้นระเบิดเลอะเต็มเตา“อะ...เอ่อ ซุปมัน...ระเบิดใส่หนูอะค่ะ”เธอหันมาพูดตาแป๋ว หน้าตาเหมือนเด็กที่ทำผิดกันต์สตั๊นไปสามวินาที ก่อนหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น“ฮะ ๆ ๆ ซุประเบิดเหรอครับ เมียพี่”ขนมเบะปาก ยกทัพพีขึ้นขู่“อย่าหัวเราะนะ! หนูตั้งใจมากเลยนะคะ ดูสูตรในยูทูบตั้งสามคลิป”“แล้วใครใช้ให้เปิดเตาแรงสุดล่ะครับ?”“ก็เขาบอกว่าให้ ‘เดือดจัด’ หนูก็เลย…จัดให

วันที่ 14 กุมภาพันธ์ | เวลา 11:00 น. บนรถไฟด่วนพิเศษ “Hokuto Express” มุ่งหน้าสู่ฮาโกดาเตะ, ฮอกไกโดขนมนั่งชิดริมหน้าต่างบานใหญ่ของตู้โดยสารชั้นเฟิร์สคลาส กระจกใสสะอาดสะท้อนภาพหิมะสีขาวโพลนที่กำลังละลายช้า ๆ ตามแนวภูเขาและป่าสนเขียวเข้มแสงแดดฤดูหนาวอ่อน ๆ สาดส่องผ่านหิมะบาง ๆ ที่เกาะขอบหน้าต่าง ทำให้เกิดประกายระยิบระยับราวกับมีเพชรเล็ก ๆ กระจายอยู่เต็มผิวกระจกเธอสวมเสื้อโค้ทขนแกะสีครีมอ่อนทับเสื้อคอเต่าสีเทาอ่อน ผมยาวสีน้ำตาลช็อกโกแลตปล่อยสยายลงบ่า ปลายผมบางส่วนถูกแสงแดดส่องจนเป็นประกายอ่อน ๆขนมยกกล้องดิจิทัลตัวโปรดขึ้นระดับสายตา ปรับโฟกัสช้า ๆ ด้วยมือเล็กที่สั่นนิด ๆ จากความตื่นเต้น ใบหน้าของเธอซึมซับความสงบที่ไม่ได้เจอมานาน ดวงตากลมโตสะท้อนภาพหิมะละลายเป็นประกายราวกับมีดวงดาวเล็ก ๆ ติดอยู่ที่นั่งตรงข้าม กันต์นั่งไขว้ขาอย่างผ่อนคลายในโค้ทแคชเมียร์สีดำสนิทที่ตัดเย็บเข้ารูปพอดีตัว ปลอกคอเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มโผล่พ้นปกโค้ทเล็กน้อย มือใหญ่ถือหนังสือเล่มบางพับครึ่ง แต่สายตาคมกริบแทบไม่ละจากคนตรงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียวเขามองเธอด้วยแววตาที่อ่อนโยนแต่ลึกซึ้ง ราวกับกำลังเก็บภาพทุกการเคลื่อนไหว

🎁🌠มินิซีรีส์ EP.4 “จะงอน จะซ่า จะซนแค่ไหน...พี่ก็เลือกขนมอยู่ดี”วันอาทิตย์ที่ไม่ต้องรีบออกไปไหน บรรยากาศในบ้านหลังใหญ่เต็มไปด้วยความสงบสุข ลมทะเลพัดเอื่อย ๆ เข้ามาผ่านหน้าต่างบานกว้าง เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วผสมกับแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องลงมาบนพื้นไม้สีอ่อนขนมนั่งยอง ๆ อยู่หน้าหม้อชาบูขนาดเล็กที่ตั้งเด่นเป็นสง่ากลางห้องรับแขก เธอสวมเสื้อยืดตัวโคร่ง (ของกันต์) กับกางเกงขาสั้นสายตาของเธอกำลังตั้งใจอ่านสูตรซุปใหม่ที่อยากลองทำเองเป็นครั้งแรกในชีวิต หน้าตาจริงจังยิ่งกว่าทำรายงานนำเสนอพรีเซ้นต์บอร์ดบริหารเสียอีกแน่นอนว่าพี่กันต์ เหยื่อรายแรกและคนเดียวของบ้าน ยืนเท้าเอวมองอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยไว้ใจเท่าไหร่“เราแน่ใจใช่มั้ย...ว่าจะไม่เกิด ‘มหาระเบิดน้ำซุป’ รอบสองอะ?”“แน่ใจค่ะ ครั้งนี้หนูไม่ได้ใส่เกลือแทนน้ำตาลแล้วนะคะ”ขนมเชิดหน้าภูมิใจสุดฤทธิ์ กันต์หัวเราะเบา ๆ เดินไปหยิบผ้าขนหนูมาคลุมตักให้เธอ“จะยังไงพี่ก็ต้องกินอยู่ดีนี่...เพราะ ‘แม่ครัว’ บ้านนี้น่ารักเกินกว่าจะปฏิเสธได้”“โอ๊ยยยย ชมเกินไปแล้ววววว”ขนมหัวเราะคิกคัก แม้จะเขินแต่เธอก็ยิ้มให้เขาจนตาหยีระหว่างที่น้ำเริ่มเดือด ขน

เวลา 18:00 น. | 🏮ตลาดกลางคืน & แสงไฟริมทะเลตลาดกลางคืนเล็ก ๆ ของเมืองฮาโกดาเตะในฤดูหนาวคึกคักแต่ไม่แออัดเกินไป กลิ่นควันจากเตาย่างผสมกับกลิ่นหวานของโมจิย่างและซุปมิโซะลอยอบอวลไปทั่ว ลูกโคมกระดาษสีแดงส้มแขวนเรียงรายตามทางเดินไม้ ส่องแสงอุ่นนวลตัดกับอากาศเย็นยะเยือกขนมเดินเคียงข้างกับกันต์ในชุดโค้ทยาวสีเบจที่พลิ้วไหวตามลม ผ้าพันคอลายสก็อตสีน้ำตาลอ่อนที่เขาเพิ่งซื้อให้เมื่อตอนบ่ายพันรอบคอเพิ่มความอบอุ่น ผมยาวถูกรวบหลวม ๆ ด้วยกิ๊บไม้สีเข้ม แก้มเธอขึ้นสีชมพูทั้งจากลมหนาวและความตื่นเต้นกันต์สวมเสื้อโค้ทสีเทาเข้ม ผ้าพันคอสีดำเรียบง่ายพันหลวม ๆ รอบคอ มือข้างหนึ่งจับมือเธอไว้แน่น อีกข้างถือถุงกระดาษที่บรรจุโอเด้งร้อน ๆ สองไม้และโมจิย่างหนึ่งชุด“อร่อยมั้ยคะ?” ขนมถามพลางกัดโมจิย่างคำเล็ก ๆ หน้าตาฟินสุด ๆกันต์ยิ้มมุมปาก หยิบโอเด้งชิ้นหนึ่งป้อนให้เธอ“อร่อย...แต่พี่ว่าเราอร่อยกว่า”ขนมทำแก้มป่องแก้เขิน แก้มแดงยิ่งกว่าเดิม“พี่กันต์! คนเยอะนะคะ”แต่เธอก็ยอมอ้าปากรับคำนั้นเข้าไป กันต์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงทุ้มนั้นทำให้ขนมรู้สึกอบอุ่นไม่น้อยทั้งคู่พากันเดินเรื่อย ๆ ผ่านร้านขายของที่ระลึก ร้