All Chapters of อดีตเด็กข้างบ้าน กลายเป็นเมียประธานสุดฮอต!: Chapter 81 - Chapter 90

หกเดือนหลังจากเหตุการณ์ของเจสซี่ผ่านพ้นไป...โลกธุรกิจที่เคยสั่นไหวกลับเข้าสู่สมดุลอย่างรวดเร็วราวกับไม่เคยเกิดอะไรขึ้น แต่ในโลกเล็ก ๆ ของกันต์กับขนม...หกเดือนที่ผ่านมาคือช่วงเวลาที่งดงามที่สุดจากความรักที่ไม่สมหวังในวัยเด็ก กลายเป็นความสัมพันธ์ที่หวานชื่นและมั่นคงในวันนี้จากเด็กข้างบ้านที่เคยวิ่งตามเขาไปทุกที่ กลายเป็นคู่คิดที่เข้าใจเขามากที่สุดและจากคนที่เขาเคยมองข้ามโดยไม่รู้ตัว...วันนี้เธอกลายเป็นคนที่เขาขาดไม่ได้แม้แต่นาทีเดียวโครงการบ้านอัจฉริยะ คานะเวิร์ฟ (KANA VERVE) ซึ่งเริ่มต้นจากแนวคิดเล็ก ๆ ที่ต้องการสร้างที่อยู่อาศัยที่ผสานทั้งเทคโนโลยีล้ำสมัยและความอบอุ่นของ “บ้าน” ได้รับแรงผลักดันมหาศาลจากทีมวิศวกรรุ่นใหม่ ดีไซเนอร์ฝีมือดี และทีมการตลาดระดับโลกที่ AOI Japan ส่งมาร่วมงานในที่สุด...ทุกอย่างก็สำเร็จลุล่วงอย่างสวยงามและวันนี้...วันเปิดตัวอย่างเป็นทางการก็มาถึงKANA VERVE | Unit 01: Sereneบ้านต้นแบบหลังแรกที่ตั้งตระหง่านกลางเกาะเทคโนโลยีสีเขียว ผสานระบบ AI, IoT, พลังงานสะอาด และดีไซน์ที่อบอุ่นราวกับสร้างมาเพื่อให้คนเข้าไปอยู่อาศัยได้จริง ไม่ใช่แค่เอาไว้โชว์งานเปิดตัว

ค่ำคืนนั้น ภายในห้องนอนของกันต์เต็มไปด้วยความหวานชื่น เขานอนกอดขนมแน่นจากด้านหลัง มือใหญ่ลูบผมยาวสีน้ำตาลอ่อนของเธอเล่นเบา ๆ นิ้วใหญ่สอดไปที่เส้นผมนุ่มแล้วม้วนเล่นเป็นเกลียวเล็ก ๆ“พี่กันต์...แล้วมิวไปไหนล่ะคะ?” ขนมเงยหน้าถามเขา เสียงหวานใสยังคงแฝงความเขิน“ไม่รู้เหมือนกัน เห็นไอ้วินพาไปเที่ยวน่ะ”กันต์งึมงำตอบเสียงทุ้ม ขณะที่มือใหญ่ซุกซนเลื่อนลงไปปลดกระดุมเสื้อนอนผ้าซาตินบางของเธอทีละเม็ด...ช้า ๆ จงใจยั่วให้เธอใจเต้นขนมสะดุ้งเบา ๆ เมื่อรู้สึกถึงนิ้วอุ่นร้อนที่ลากไล้ตามแนวอกขาวเนียนที่เผยออกมา“พี่...นอนกันมั้ยคะ?” เธอถามเสียงสั่น แต่กลับไม่ผลักไส มือเล็กยกขึ้นแตะแผ่นอกกว้างของเขาแทนกันต์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ลมหายใจร้อนรดซอกคอหอมกรุ่นของเธอ“ยังไม่ง่วงเลย...”เขากระซิบเสียงพร่า ก่อนขบเบา ๆ ที่ติ่งหูจนเธอตัวสั่น“พี่อยากฉลองล่วงหน้า...กับว่าที่เมียพี่”คำพูดนั้นทำให้ขนมหน้าแดงจัด เธอหันมามองเขา ดวงตาหวานฉ่ำไปด้วยความเขินและความสุขที่เอ่อล้น“พี่กันต์...ใจร้อนจริง ๆ นะคะ”“ไม่นะ...พี่เป็นคนใจเย็น” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ มือใหญ่รูดเสื้อนอนของเธอลงจากไหล่เนียน เผยเนินอกอวบอิ่มที่ไร้ชุดชั้นใน ท

เสียงคลื่นจากทะเลสีครามซัดกระทบแนวหาดทรายขาวละเอียดนุ่มราวแป้ง ลมทะเลเย็นพัดโชยแผ่ว ๆ พัดพากลิ่นเค็มจาง ๆ ของน้ำทะเลมาปะปนกับกลิ่นหอมหวานละมุนของดอกลิลลี่และดอกพีชสดที่ประดับประดาไปทั่วบริเวณงาน ราวกับธรรมชาติเองก็ร่วมฉลองวันสำคัญนี้ด้วยกันณ โซนพิธีแต่งงานบนเกาะเอเลเมนต์เกาะที่เพิ่งกลายเป็นแลนด์มาร์กใหม่แห่งวงการเทคโนโลยีและไลฟ์สไตล์ ด้วยโครงการบ้านอัจฉริยะ KANA VERVE ที่ตั้งตระหง่านอย่างงดงามวันนี้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นเวทีวิวาห์สุดอบอุ่นสไตล์มินิมอลริมทะเล ทุกดีเทลถูกออกแบบโดยเจ้าสาวตัวแสบ...ขนมนั่นเองตั้งแต่ซุ้มดอกไม้โค้งสีขาวที่ลอยเด่นเหนือพื้นทราย ไปจนถึงโต๊ะเก้าอี้ไม้สีอ่อนที่เรียงรายอย่างเรียบง่าย แต่เต็มเปี่ยมด้วยความรู้สึกของคำว่า ‘บ้าน’ ที่ทั้งคู่ใฝ่ฝันมานานแสนนาน“เฮ้ย ขนม แกเอาการ์ดงานแต่งไปซ่อนในตู้เย็นจริงดิ?”“เอ้า! คนกินเก่งก็ต้องเจอการ์ดในที่กินเก่งสิคะ”เสียงหัวเราะดังลั่นรอบบริเวณนั้น เมื่อแขกบางคนเดินเปิดตู้เย็นเพื่อหาน้ำเย็น ๆ ดื่ม แล้วเจอการ์ดเชิญงานแต่งงานสีครีมแปะอยู่ข้างขวดชาเขียว ข้อความเขียนด้วยลายมือหวาน ๆ ว่า‘ถ้าคุณเจอการ์ดนี้ แปลว่าคุณคือคนสำคัญของขนมม

ย้อนกลับไปเมื่อ...เก้าปีก่อนวันนั้นเป็นวันที่พระอาทิตย์ตก แสงยามเย็นสีส้มอ่อนนุ่มนวลทาบทับสนามหญ้าหน้าบ้านสองหลังที่สร้างข้างกันมานานเกือบทั้งชีวิต รั้วไม้สีขาวต่ำ ๆ แทบไม่เป็นรั้ว เพราะเด็กสองคนข้ามไปมาราวกับไม่มีมันอยู่จริงเสียงหัวเราะใสกังวานของเด็กสาววัยสิบหกดังลอดออกมาจากรั้วไม้สีขาว เธอวิ่งพลางกระโดดข้ามรั้วด้วยความเคยชิน ผมยาวสีน้ำตาลอ่อนสะบัดไปมาตามแรงเหวี่ยง กล่องพลาสติกใสในมือถูกกอดแน่นราวกับสมบัติล้ำค่า ตาหยีเป็นเส้นเพราะรอยยิ้มที่กว้างจนแก้มป่อง“พี่กันต์! ขนมทำบราวนี่มาให้~!”เธอตะโกนลั่นสนาม ก่อนวิ่งข้ามสนามหญ้าที่เพิ่งตัดใหม่ ฝุ่นเล็ก ๆ ฟุ้งตามรองเท้าผ้าใบสีขาวที่เปื้อนดินนิดหน่อยประตูหน้าบ้านที่คุ้นเคยเปิดออกและเขา...ก็ยังรออยู่ที่เดิม ยืนพิงเสาระเบียงไม้สีน้ำตาลเข้ม ในเสื้อยืดสีเทาอ่อนตัวโปรดกับกางเกงวอร์มสีเทาเข้ม ผมสั้นยุ่งเล็กน้อยเพราะเพิ่งตัดใหม่ใบหน้าเรียบเฉยแบบที่เพื่อน ๆ มักแซวว่า ‘ดูเย็นชาเหมือนเจ้าชายน้ำแข็ง’ แต่กับเธอ...เขาไม่เคยเย็นชาเลยสักครั้งเดียวกันต์เลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเด็กสาววิ่งตรงมาหา มือใหญ่ยื่นออกมารับกล่องขนมอย่างเคยชิน แต่ยังไม่วายเอ่

กันต์ยังไม่พูดอะไร แค่ยืนนิ่ง มองเธอด้วยสีหน้าซับซ้อน ก่อนยกมือขึ้นเกาท้ายทอยเบา ๆ สีหน้าเหมือนกำลังลำบากใจ ก่อนเอ่ยช้า ๆ“พี่...ขอบใจนะ ที่รู้สึกกับพี่แบบนั้น”“แต่ขอโทษที...พี่ไม่กินเด็กน่ะ”เขาตอบปฏิเสธเสียงเรียบ แต่เพียงแค่นั้นก็ทำให้ขนมถึงกับหน้าชา เธอยืนนิ่งไปชั่วครู่ แววตาที่เคยสว่างไสวเริ่มหม่นลงอย่างเห็นได้ชัดกันต์ยกมือขึ้นลูบผมเธอเบา ๆ แบบที่เคยทำเสมอ แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว“พี่ดีใจที่ขนมรู้สึกแบบนั้น...”“แต่เรายังเด็ก ลองใช้เวลารักตัวเองก่อนดีกว่ามั้ย?”ขนมฝืนยิ้ม พยายามกลั้นน้ำตาให้ไม่ไหลต่อหน้าเขา ก่อนจะรับคำเบา ๆ“ค่ะ...ขอบคุณที่ฟังหนูนะคะ”จากนั้นเธอก็หันหลังเดินกลับไป โดยไม่หันมามองอีกเลยกันต์ได้แต่ยืนมองแผ่นหลังเล็ก ๆ จนลับสายตา ในใจมีบางอย่างที่บีบรัดแน่นขึ้นมา แต่เขาไม่สามารถอธิบายมันได้เสียงร้องไห้แทบไม่เล็ดลอดออกจากห้องนอนเล็ก ๆ ของขนม เด็กสาวที่เคยหัวเราะเสียงดัง วิ่งเอาขนมมาให้ทุกเย็นคืนนี้กลับนอนกอดหมอนแน่น ดวงตาแดงช้ำ จมูกแดง และเสียงสะอื้นที่สะกดไว้ไม่อยู่“ขอโทษทีนะ...แต่พี่ไม่กินเด็ก”ประโยคนั้นวนซ้ำในหัวเธอไม่หยุดทั้งที่ก็รู้อยู่แล้ว ว่าเ