อดีตเด็กข้างบ้าน กลายเป็นเมียประธานสุดฮอต!

เสียงเครื่องยนต์รถยุโรปสีขาวดับลงหน้าบ้านหลังใหญ่ในซอยเก่า อากาศเย็นปลายฝน กลิ่นดินชื้นผสมกลิ่นน้ำหอมกลีบพีชจากหญิงสาวที่ก้าวลงจากรถทำให้บรรยากาศรอบบ้านเหมือนหยุดนิ่งขนมในเดรสสั้นสีครีมผ่าสูงเล็กน้อย ก้าวลงจากรถอย่างมั่นใจ ร่างบางบนรองเท้าส้นสูง ปลายผมสีน้ำตาลเข้มสะบัดไหวตามแรงลม เธอยกมือขึ้นปัดปอยผมทัดหู แสงแดดยามบ่ายสะท้อนผิวขาวนวลจนเหมือนเรืองแสงได้ขนม — อดีตเด็กแสบประจำซอยที่เคยยัดขนมใส่มือพี่กันต์ทุกวัน หลังจากที่เธอเรียนจบและทำงานในกรุงเทพฯ เป็นเวลาเกือบ 6 ปี ตอนนี้กลับมาบ้านเกิดเพราะได้งานใหม่ที่นี่เธอถือถุงของฝากในมือ ตั้งใจจะมาเยี่ยม ‘มิว’ เพื่อนสนิทบ้านข้าง ๆ ที่อยู่กับพี่ชายของเธอ—พี่กันต์ ชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยตามจีบจนเพื่อนล้อทั้งซอย“ยังเหมือนเดิมเลยแฮะ บ้านนี้” เธอยิ้มพลางมองรั้วเหล็กที่เคยปีนหนีตอนโดนพี่กันต์ดุเรื่องแอบเอารถเขาไปล้างมือเรียวยกขึ้นกดกริ่งติ๊ง...ต่อง...เสียงฝีเท้าดังจากในบ้าน ก่อนประตูไม้ถูกเปิดออกช้า ๆ และทันทีที่ใบหน้าคมคายของคนที่เธอคิดถึงปรากฏขึ้น...หัวใจเธอก็เต้นแรงขึ้นกว่าเดิมกันต์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อนพับแขนถึงข้อศอก สาบเสื้อแง้มเผยแนวอก

เช้าวันต่อมา...แดดอ่อน ๆ ส่องลอดม่านเข้ามาในห้องของขนม เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นพอดีกับที่เธอลืมตาตื่น วันนี้เป็นวันแรกของการทำงานตำแหน่งเลขาของท่านประธานขนมลุกขึ้นอย่างกระฉับกระเฉง คว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำก่อนจะเดินออกมาในชุดเดรสสีพาสเทลเข้ารูป ทับด้วยเบลเซอร์สีครีมบางเบา กระโปรงยาวเหนือเข่าเล็กน้อย ผมลอนคลายถูกรวบครึ่งหัวดูหวานละมุน และเผยให้เห็นลำคอขาวเนียนรับกับต่างหูไข่มุกเม็ดเล็กขนมยืนหน้ากระจก ปรับปกเบลเซอร์ให้เข้าที่อีกครั้งก่อนหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นบ่า ทันทีที่เปิดประตูบ้านออก ก็เห็นมิวกำลังยืนหาวอยู่หน้าบ้านตัวเองพอดี“จะไปแล้วเหรอ ยัยขนม? ไปทำงานที่ไหนอะ?” มิวถามเสียงงัวเงีย“บริษัทวิสต้า คอร์เปอร์เรชั่นน่ะ” ขนมตอบ“ว่าแต่...น่าอิจฉาแกจริงๆ แม่อินฟลูเอ็นเซอร์ ได้ทำงานอยู่บ้าน ไม่ต้องรีบตื่นนอน”ขนมแซะเพื่อน ก่อนยื่นมือมาหยิกแก้มกลมของมิวเบา ๆมิวพึมพำเบา ๆ“…วิสต้าเหรอ? เฮ้ย! นั่นมันบริษัทที่อยู่ใกล้แยกใหญ่นี่! ทางเดียวกับบริษัทพี่กันต์เลย!”แล้วก็ไม่รอให้ขนมตอบอะไร มิวหันกลับเข้าไปในบ้าน ตะโกนเสียงดังลั่น“พี่กันต์! ที่ทำงานของขนมไปทางเดียวกับพี่อะ! ไปส่งหน่อย!!”ไม่นาน เส

สองวันต่อมา...ช่วงเย็น ขนมที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านหลังสีพีชสองชั้นที่ตอนนี้เธออาศัยอยู่คนเดียว เดิมทีบ้านหลังนี้เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของครอบครัวแต่เมื่อพ่อกับแม่ของเธอตัดสินใจย้ายไปอยู่ญี่ปุ่นอย่างถาวรหลังจากธุรกิจลงทุนของคุณพ่อ ดันเกิดปังปุริเย่ระเบิดเถิดเทิงแบบไม่ตั้งใจ ชีวิตของขนมจึงพลิกผันกลายเป็นสาวโสดในบ้านหลังใหญ่โดยสมบูรณ์แม้ใครจะมองว่าน่าเหงา...แต่ไม่ใช่สำหรับเธอก็แหม...อยู่ตัวคนเดียว มีบ้าน มีรถ แถมยังมีอิสระให้ใช้ชีวิตแบบไม่ต้องมีคุณพ่อคุณแม่คอยสแกนชุดก่อนออกจากบ้าน ใครจะไม่ชอบล่ะ?ส่วนบ้านข้าง ๆ ที่แทบจะแชร์รั้วเดียวกัน ก็เป็นของมิวเพื่อนสนิทที่กลายเป็นเหมือนฝาแฝดคนละบ้าน และพี่กันต์ พี่ชายสุดฮอตเจ้าของฉายา ‘คาสโนว่า’ ที่ทำเอาเธอแอบเขินทุกครั้งเวลาเผลอเดินสวนกันครอบครัวของมิวกับพี่กันต์ก็ไม่ได้ต่างจากครอบครัวของขนมเท่าไหร่นัก หลังจากประสบความสำเร็จในธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับอินเตอร์ พ่อแม่ของพวกเขาก็บินไปบริหารงานสาขาต่างประเทศอยู่บ่อย ๆ ทิ้งสองพี่น้องไว้ในเมืองไทยอย่างอิสระเสรีไม่แพ้กันและนั่นเอง...คือจุดเริ่มต้นของความสนิทที่กลายเป็นความคุ้นเคยและสุดท้าย...เหมือน

K-TECH Engineering Group หรือที่ทุกคนเรียกกันสั้น ๆ ว่า KTEG คือหนึ่งในบริษัทยักษ์ใหญ่ของประเทศที่พัฒนาเทคโนโลยีด้านวิศวกรรมก่อสร้างอัจฉริยะ มีโปรเจกต์นับไม่ถ้วนที่เปลี่ยนแปลงโครงสร้างเมืองทั้งระบบและกันต์ก็เป็นหนึ่งในคนที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จเหล่านั้นเขาใช้ชีวิตเรียบง่ายภายใต้ตำแหน่งที่ใคร ๆ ก็คิดว่าเป็นเพียงซีเนียร์โปรเจคเอ็นจิเนียริ่งธรรมดา ๆ ไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นใคร และจริง ๆ แล้วร่ำรวยขนาดไหน เขาเห็นว่าไม่มีความจำเป็นต้องบอก เพราะในใจ...มีเรื่องอื่นให้คิดมากกว่านั้นโดยเฉพาะเด็กข้างบ้านที่เขาเคยคิดว่า ‘ไม่เอา’ แต่ตอนนี้...เขากลับอยากได้จนแทบทนไม่ไหวกันต์จำได้ดีว่าเธอเคยวิ่งตามเขาในชุดนักเรียนมัธยมปลาย พร้อมกล่องขนมในมือและรอยยิ้มกว้างที่สดใสที่สุดในโลกจำได้ว่าเธอเคยสารภาพรัก ก่อนจะร้องไห้ออกมา เพราะเขาปฏิเสธเธออย่างไม่ไยดีเขาคิดว่าเธอแค่เด็ก คิดว่าอีกหน่อยก็ลืม แต่ตอนนี้คนที่ดันไม่ลืมกลับกลายเป็นเขาเองและเพราะแบบนั้น เขาถึงไม่กล้ามองเธอตรง ๆไม่กล้าพูด ไม่กล้าถาม ไม่กล้ารุกแรง...แต่ก็หยุดความคิดของตัวเองไม่ได้เลยสักวันเขาเริ่มคิดว่า จะจีบเธอแบบไหน ถึงจะเนียน

หลังจากเข้าทำงานที่บริษัทวิสต้า คอร์เปอร์เรชั่น ได้ครบสามเดือน ขนมก็เริ่มปรับตัวได้อย่างเต็มที่ ทั้งระบบงาน ไลฟ์สไตล์ของผู้บริหารที่ต้องดูแล ไปจนถึงการรับมือกับท่านประธานสุดเนี้ยบอย่างพี่วิน ทุกอย่างดูลงตัวแม้ช่วงนี้งานจะเริ่มแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เพราะมีโปรเจกต์ขยายพื้นที่ใหม่เพิ่มเข้ามา แต่การมีทีมงานน่ารัก ๆ ก็ทำให้การทำงานของขนมยังเป็นไปอย่างราบรื่นโชคดีที่ในช่วงที่กำลังวุ่นวายนั้น พนักงานใหม่ก็ถูกส่งเข้ามาร่วมทีมกะทันหัน ขณะที่ขนมกำลังง่วนกับการตรวจสอบความถูกต้องของแฟ้มเอกสารก่อนนำเสนอประธาน เสียงรองเท้าหลายคู่ที่เดินตรงมาที่โต๊ะ ทำให้เธอเงยหน้าจากแฟ้มเอกสารขึ้นมามองชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขนขึ้นระดับข้อศอก กางเกงสแล็กสีเข้มเข้าชุด เดินมาพร้อมทีมงานใหม่ ท่าทางของเขาดูเป็นมืออาชีพ ใบหน้าหล่อคมคาย และดูสุภาพ“น้องขนมจ๋า นี่คุณบอส วิศวกรสถาปัตย์ที่ย้ายมาจากสำนักงานใหญ่กรุงเทพฯ นะคะ” หัวหน้าฝ่ายบุคคลแนะนำ“บอสและทีมงานจะมาช่วยดูแลโครงการขยายฝั่งตะวันออกของเราค่ะ พี่เลยพามาพบท่านประธานค่ะ”บอสพยักหน้าให้ขนม ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ“สวัสดีครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”ขนมลุกขึ้นจากเ