All Chapters of อดีตเด็กข้างบ้าน กลายเป็นเมียประธานสุดฮอต!: Chapter 71 - Chapter 80

“นี่คือคนรักของผมครับ”“และเธอ…คือคนที่ผมอยากใช้ชีวิตด้วยกันตลอดไป”เสียงปรบมือระลอกใหม่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเชียร์จากมุมของสื่อ นักข่าวกรูเข้าไปรุมล้อมทั้งสองคนทันที“คุณกันต์คะ! คบกันมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”“แสดงว่าไม่ได้มีความสัมพันธ์กับคุณเจสซี่อย่างที่เป็นข่าวใช่ไหมคะ?”“คุณขนมใช่คนในคลิปที่มีข่าวลือกับคุณกันต์ก่อนหน้านี้หรือเปล่า?”“จะมีงานแต่งเร็ว ๆ นี้ไหมคะ!?”เสียงคำถามกระหน่ำมาจากทุกทิศทาง ไมโครโฟนจ่อเข้ามาแทบชิดหน้า บรรดาทีม PR ถึงกับลนลานรีบกันพื้นที่รอบตัวทั้งสองไว้ไม่ให้นักข่าวเข้ามารุมกันจนเยอะเกินไปขณะที่บรรยากาศด้านล่างเวทีเต็มไปด้วยความวุ่นวายและเสียงแสดงความยินดี…ด้านบนเวทีกลับเงียบกริบเจสซี่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาคมภายใต้เครื่องสำอางราคาแพงฉายแววสั่นไหว เธอพยายามฝืนยิ้มในขณะที่มือข้างหนึ่งกำแฟ้มเอกสารแน่นราวกับเป็นที่ยึดไว้สุดท้ายเธอค่อย ๆ หันมองไปทางคุณพิรัชต์ที่ยืนอยู่ไม่ไกล ฝ่ายชายพยักหน้าให้อย่างสุภาพ ไม่มีคำพูดใด แต่ความเงียบของเขาก็เป็นคำตอบในตัวมันเองเจสซี่สูดหายใจลึก พยายามเรียกสติ เธอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนจะหมุนตัวก้าวเดินไป มือจับชายเดรสให้ลากตา

แสงแดดยามสายส่องผ่านผ้าม่านบางเบากลิ่นหอมของดอกไม้สดจากแจกันกลางโต๊ะห้องรับแขกผสมกับกลิ่นขนมปังอบใหม่ ลอยคลุ้งอยู่ในบรรยากาศเงียบ ๆ ของบ้านขนม บ้านสีขาวนวลหลังเดิมขนมนั่งหลังตรงอยู่บนโซฟา มือประสานกันแน่นบนตัก แม้จะพยายามทำตัวให้ดูปกติ แต่หัวใจกลับเต้นแรงกว่าทุกครั้งกันต์นั่งอยู่ข้างเธอ ไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงแค่วางมือใหญ่ทับลงบนหลังมือเธออย่างแผ่วเบาเพื่อบอกว่า ‘เขาอยู่ตรงนี้’ตรงข้ามกันนั้น พ่อกับแม่ของขนมนั่งอยู่ด้วยสีหน้าสงบ“ม๊าคะ...”“เมื่อคืน…”แม่ของขนม หญิงสาวผิวขาว ผมยาวเรียบแซมด้วยเส้นเงินบาง ๆ เอ่ยขึ้นก่อน ในน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่หนักแน่น“ป๊ากับม๊าดูไลฟ์สดตั้งแต่ต้นจนจบ”ขนมเผลอกลืนน้ำลาย“ป๊าคือ...”“เราเห็นทุกอย่าง”พ่อของขนมเอ่ยขัด ชายวัยกลางคนที่เคยอ่อนโยน แต่ในสายตาของกันต์ตอนนี้คือพ่อคนหนึ่งที่กำลัง ‘ประเมิน’ เขาอยู่ทุกนาที“ผมขอโทษครับ ที่ไม่ได้บอกคุณอากับคุณน้าตั้งแต่แรก”กันต์รีบเอ่ยทันที เสียงทุ้มของเขานิ่ง“ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง...”“แต่ผมก็ไม่อยากให้มันดูเหมือนเรื่องเล่น ๆ ที่เกิดขึ้นแค่เพราะอารมณ์หรือกระแส”“ผมแน่ใจ...ว่าความรู้สึกที่มีต่อขนม มันจริงจังมากพอ

กันต์มองขนมที่นั่งก้มหน้ามองสิ่งของในกล่องไม้เก่าด้วยสายตาลุ่มลึก ดวงตาคมกริบนั้นไม่ได้มองแค่ของในกล่อง แต่กำลังมองร่างบางที่นั่งข้าง ๆ ด้วยความปรารถนามือใหญ่ที่เคยจับขอบกล่องไว้แน่น...ตอนนี้ค่อย ๆ เลื่อนลงมาสอดใต้ข้อพับขาเรียวเนียนของเธอแบบเนียน ๆ นิ้วอุ่นร้อนแตะผิวขาวนวลเบา ๆ จนขนมสะดุ้งเล็กน้อยก่อนที่เสียงทุ้มต่ำนั้นจะดังขึ้น ขัดฟิลบรรยากาศซาบซึ้งของเธออย่างจัง“พี่ไม่กินเด็ก...แต่เด็กโตแล้ว พี่กินได้มั้ยครับ?”ขนมชะงัก หันมามองเขาด้วยตาโต ใบหน้าแดงระเรื่อทันทีแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยตอบอะไร...ร่างบางก็ถูกกันต์ช้อนตัวขึ้นแนบอกกว้าง แขนแกร่งโอบรอบเอวคอดกิ่ว ขณะที่ขายาว ๆ ก้าวเดินตรงไปยังห้องนอน แสงแดดอุ่น ๆ ยามบ่ายส่องลอดผ่านม่านลูกไม้เข้ามาในห้อง สาดลงบนพื้นไม้สีน้ำตาลเข้ม จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่เตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่ปูผ้าสีเทาร่างบางถูกวางลงบนเตียงนอนอย่างทะนุถนอม มือใหญ่ของเขาวางประคองข้างศีรษะเธอ ขณะที่ร่างสูงกำยำคร่อมเหนือร่างเล็กเอาไว้ ดวงตาคมกริบจ้องลงมาด้วยไฟปรารถนาที่คุกรุ่นลมหายใจของกันต์ดังฟืดฟาด...แรงขึ้น...เร่งขึ้น จนขนมหลุบตาหลบต่ำ เพราะแววตาของเขาแสดงออกถึงความปรารถนาใ

สามวันหลังเหตุการณ์กลางงานกาล่า...บรรยากาศในล็อบบี้ของโรงแรมเทนเก็ตสึ อิมพีเรียลที่แสนเงียบสงบ พื้นหินอ่อนสะท้อนเงาไฟระยิบระยับจากโคมไฟคริสตัลเหนือศีรษะเจสซี่นั่งไขว่ห้างบนโซฟากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม เดรสเข้ารูปสีดำสนิทตัดเย็บจากผ้าไหมอิตาลี ใบหน้าแต่งเต็มด้วยลุคพร้อมเจรจาธุรกิจแต่แววตาคมกริบคู่นั้น...ไม่ใช่ดวงตาของซูเปอร์โมเดลที่เคยยิ้มหวานอีกต่อไป มันคือสายตาของคนที่สูญเสียทุกอย่างไปแล้ว และไม่มีอะไรจะเสียอีกร่างสูงของมิสเตอร์อาราอิ โช ในสูทสีเทาเงินเข้ารูป และมาดามซาโตโกะ ทาจิบานะ ในชุดกิโมโนลายดอกบ๊วยสีครามเข้มเดินเคียงข้างกัน ทั้งสองคือหัวใจสำคัญของ AOI Internationalเจสซี่ยืนขึ้นทันที พร้อมรอยยิ้มแบบมืออาชีพ“สวัสดีค่ะ ขอบคุณที่สละเวลามากนะคะ”อาราอิพยักหน้านิด ๆ อย่างสุภาพ ขณะที่มาดามทาจิบานะทำเพียงส่งยิ้มบาง ๆ“เชิญทางนี้ครับ”ห้อง Tea Room เป็นห้องเจรจาแบบส่วนตัว ประตูบานเลื่อนไม้สนปิดลงสนิททันทีที่ทั้งสามก้าวเข้าไป ภายในตกแต่งเรียบหรูสไตล์ญี่ปุ่นแท้ โต๊ะไม้สนต่ำวางอยู่กลางห้อง ชุดถ้วยชาเซรามิกสีขาวล้วนเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ กาน้ำร้อนเงินควันกรุ่นลอยขึ้นเบา ๆ พร้อมกลิ่นหอ

ห้องประชุมส่วนตัว ชั้น 7 โรงแรม Tengetsu Imperial Hotelเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง แต่สำหรับเจสซี่ มันยาวนานราวกับครึ่งวันเธอนั่งหลังตรงบนเก้าอี้หนังสีดำสนิท ข้างโต๊ะไม้สนยาวที่วางอยู่กลางห้อง ห้องประชุมนี้ตกแต่งเรียบหรูสไตล์โมเดิร์นเจแปนนีส ม่านกระดาษวาชิสีครีมอ่อนกรองแสงจากภายนอกให้กลายเป็นแสงนุ่มนวล แต่กลับไม่ช่วยคลายความตึงเครียดในอกเธอได้แม้แต่น้อยกลิ่นชาเขียวมัทฉะชั้นดีที่เคยหอมกรุ่นตอนแรก ตอนนี้เหลือเพียงความขมฝาดจาง ๆ ลอยคลุ้ง แก้วชาข้างกายเธอเย็นชืดไปนานแล้ว น้ำในกาหมดความร้อนไปนานแล้วเจสซี่กำแฟ้มพรีเซนต์ไว้แน่น เธอพยายามคงรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้า เพื่อรักษาภาพลักษณ์ระดับนางแบบมืออาชีพแต่ภายในใจ…ทุกวินาทีเหมือนถูกกัดกร่อนอย่างช้า ๆ‘นานเกินไปแล้ว…’เธอคิดในใจ คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวทำไมยังไม่กลับมา? หรือพวกเขามีบางอย่างที่เธอไม่รู้?พลันเสียงประตูไม้ก็เปิดออก พร้อมกับร่างของมาดามทาจิบานะและคุณอาราอิก้าวเข้ามาภายในห้องประชุมพร้อมกันเจสซี่รีบเงยหน้า รอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นสีหน้าทั้งคู่ยังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม แต่ในแววตา...มีบางอย่างที่แปลกไป“ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ คุณเ