บททั้งหมดของ อุ้มรักท่านประธานตัวร้าย: บทที่ 11 - บทที่ 20

หัวใจของเขาเต้นระรัวทันทีที่รู้ว่าไข่มุกมีลูกถึงสามคน แถมยังต้องเลี้ยงตามลำพังเด็กๆ ดูอายุราวสองถึงสามขวบและเมื่อนับเวลาย้อนกลับไป ก็พอดีกับช่วงที่เธอลาออกจากงานพอดี เธอจากไปเพราะท้องอย่างนั้นเหรอ? “พ่อของเด็กไม่ติดต่อมาเลยเหรอ” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงความหนักแน่น“ป้าได้ยินเท่านี้จ้ะ เห็นว่าหนูไข่มุกหนีมาอยู่ที่นี่คนเดียว ตั้งแต่ตั้งท้องแล้วไม่เคยมีผู้ชายหน้าไหนโผล่มาอีกเลย” ป้านวลตอบตามที่รู้คิรินทร์ขมวดคิ้วมองเด็กทั้งสามที่กำลังวิ่งเล่นกันอยู่ ลำตัวเล็กๆ ผมหยักศกนิดๆ แบบเดียวกับเขาตอนเด็กยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกบางอย่างบีบรัดหัวใจ“ไปตามเด็กเข้ามา” เขาเอ่ยเสียงนิ่ง แต่แววตายังคงจับจ้องสามแฝดไม่วาง“เอ่อ ป้าว่ารอหนูไข่มุกกลับมาก่อนดีกว่านะคะ เด็กๆ ซนมาก”“ไปตามมา!” น้ำเสียงเด็ดขาดจนป้านวลสะดุ้ง เขาต้องการเห็นหน้าเด็กพวกนั้นเด็กทั้งสามยืนเรียงกันเป็นแถวตัวเล็กๆ มองชายร่างสูงด้วยดวงตากลมแป๋ว ราวกับไม่รู้เลยว่ากำลังทำให้หัวใจของใครบางคนเต้นผิดจังหวะชายหนุ่มมองหน้าพวกเขาทีละคนแก้มยุ้ยเหมือนเขา ปากเล็กเชิดนิดๆ แบบเขา ดวงตาคล้ำลึกเหมือนตอนเขายังเด็กไม่มีผิดยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึก

เช้าวันต่อมาบ้านหลังเล็กก็วุ่นวายตั้งแต่ยังไม่เจ็ดโมง สามแสบเกาะแม่กันคนละทิศคนละทางเหมือนลูกลิงสามตัวที่กลัวถูกทิ้งไว้ข้างหลัง“สายลมไม่ดื้อเลยนะแม่ สายลมไปด้วยยย~” เจ้าตัวเล็กยกมือไหว้ทำหน้าสงสารสุดชีวิต“ทะเลก็ไปด้วยฮะ ไม่อยากอยู่กับยายนาง ยายนางดุ!” ทะเลเกาะเอวแม่แน่นเหมือนกลัวถูกแกะออก“ธาราไปด้วย ธาราจะช่วยแม่ยกของ” พี่คนโตพยายามทำเสียงเข้ม ทั้งที่มือก็กำกางเกงแม่แน่นไม่ต่างกันไข่มุกยืนมองลูกๆ ที่รุมเธอสามด้านจนแทบขยับไม่ได้เธอถอนหายใจ แต่หัวใจก็อ่อนยวบกับความอ้อนของลูกทั้งสาม“หยุดๆๆ งอแงกันได้แล้ว” เธอพูดพร้อมลูบหัวเด็กทีละคน“แม่พาไปก็ได้ แต่ต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่ไปรบกวนคุณลุง เข้าใจไหม?” “ช่ายยย!” “ไม่รบกวน!”“ธาราเป็นเด็กดี!”สามแสบรีบพยักหน้าแทบหักคอแต่สายตาของหญิงสาวกลับกังวลลึกๆ เธอรู้ดีเด็กสามคนนี้สัญญาเก่ง แต่ทำไม่ได้สักครั้ง และยิ่งคิดถึงคิรินทร์ เธอก็ยิ่งกลัวว่าเขาจะรำคาญพวกเด็กๆ“น้องมุกครับ” ศิวกรขับรถมาจอดหน้าบ้านของหญิงสาวพร้อมตะโกนเสียง เขาถูกปลุกตั้งแต่เช้าเพราะคนสั่งงานเป็นเจ้านาย“พี่กร เด็กๆสวัสดีลุงกรเร็ว”“หวัดดีจ้า” สามเสียงดังขึ้นพร้อมกั

ตอนนี้คิรินทร์เดินได้คล่องขึ้นมากแล้ว หลังจากมารักษาตัวที่บ้านหลังนี้เกือบครบหนึ่งเดือนเต็มแม้ร่างกายจะดีขึ้น แต่สีหน้าของเขากลับเคร่งเครียดกว่าเดิมเสียอีก“เรื่องคดีมีความคืบหน้าอะไรบ้าง” เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แฝงแรงกดดันชัดเจน“คนขับไม่ยอมซัดทอดถึงคนอื่นเลยครับ” ศิวกรตอบเสียงหนัก“นายคิดว่าใครอยากกำจัดฉันทิ้ง” เขาเอ่ยคำถามที่ไม่มีคำตอบง่ายๆ ดวงตาคมกริบฉายแววอันตราย การขึ้นมายืนบนจุดสูงสุด มันก็ต้องมีคนจ้องโค่นอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้มันโจ่งแจ้งเกินไป“ผมไม่ทราบครับ” ชายหนุ่มพูดตรงไปตรงมา ดวงตาคู่คมสบกับเจ้านายอย่างสงบคิรินทร์ไม่โทษลูกน้องเขาแค่รู้ดี ว่าคนที่กล้าลงมือครั้งนี้ต้องเป็นคนที่คิดว่ากำจัดเขาได้แน่นอน“เจ้าสามแสบไปไหนทำไมวันนี้ยังไม่เห็นมา” ทุกเช้าเขามักจะรอคอยว่าเมื่อไรลูกของไข่มุกจะมาหาเขา“วันนี้วันหยุดครับไข่มุกน่าจะไม่พาออกไปไหน”“ฉันลืมไป” ทุกวันเขาจะได้ยินเสียงเด็กพูดคุยกันจนเกิดเป็นความเคยชิน ลูกน้องจะออกไปแต่เขาเรียกไว้ก่อน“เดี๋ยว ไปตามสืบให้หน่อยว่าใครเป็นของเด็ก”“ผมส่งประวัติประวัติให้แล้วนะครับ”วันแรกที่เจอกันเจ้านายก็ให้เขาไปตามสืบเรื่องไข่มุกกั

“เขาไม่ใช่ลูกของคุณและไม่มีวันใช่ด้วย” เธอกัดฟันเอ่ยออกมาอย่างเด็ดขาด น้ำเสียงสั่นเครือแต่ความตั้งใจแรงกล้าจนมองเห็นได้ชัดคิรินทร์ยืนนิ่งดวงตาคมวาวขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังเก็บงำบางอย่างไว้ เขาไม่สวนกลับ ไม่โวยวาย ไม่บังคับเหมือนครั้งก่อน แค่ยิ้มเย็นๆ คล้ายคนมั่นใจในอะไรบางอย่าง“ได้ ผมไม่ถามคุณแล้ว” เขาพูดเรียบๆ น้ำเสียงของเขาไม่ใช่การยอมแพ้ แต่เป็นการรอการยอมถอยหนึ่งก้าวเพื่อคุมเกมทั้งหมดไว้ในมือหญิงสาวเช็ดน้ำตาอย่างลนลานหัวใจหนักอึ้ง เธอแค่ต้องการพาลูกออกจากสถานการณ์อึดอัดนี้ให้เร็วที่สุด เธอหมุนตัวจะเดินออกไป แต่ยังไม่ทันได้ก้าวถึงประตู เสียงของเขาก็ดังขึ้นข้างหลัง“ไข่มุกถ้าคุณหอบเด็กๆ หนีผมไปอีกคราวนี้ผมไม่ใจดีหรอกนะ”เธอหยุดชะงักหัวใจเธอหดวูบทันที อุณหภูมิในห้องเหมือนลดลงทั้งที่อากาศอบอ้าว แผ่นหลังของเธอแข็งทื่อ เพราะเธอรู้ผู้ชายคนนี้พูดจริงทุกคำคิรินทร์กับแอรีสนั่งอยู่บนระเบียงบ้านหลังใหญ่ ขวดเหล้าถูกเปิดค้างไว้ แก้วของทั้งคู่มีแอลกอฮอล์เพียงพอทำให้บ่นไม่ยั้งชายหนุ่มก้มหน้ามองแก้วในมือ สีหน้าเครียดขรึมเหมือนคนมีเรื่องค้างคาใจมานาน“ฉันไม่เข้าใจเลยว่ะ ทำไมไข่มุกถึงไม่พูดความจ

ลมเย็นของยามเย็นพัดเอื่อยๆ ท่ามกลางเงาไม้ทอดยาวตามแสงสุดท้ายของวัน ไข่มุกนั่งอยู่หน้าบ้าน ดวงตาเหม่อมองถนนเหมือนคนกำลังรอใครสักคนอย่างใจจดใจจ่อ“ไข่มุก…” เสียงแหบพร่าของเขาแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความโล่งใจ“คุณคิรินทร์” หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาเธอเบิกกว้างเธอพูดได้แค่นั้น ร่างสูงก็พุ่งเข้ามากอดเธอทันทีอ้อมแขนของเขาทั้งแน่น ราวกับกลัวเธอจะหายไปจากอ้อมแขนอีกครั้ง “คุณพูดความจริงกับผมได้หรือยัง” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว แต่หนักแน่นจนหัวใจเธอสั่นหญิงสาวหลุบตาลง เธอรู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง แต่พอถึงเวลาจริงๆ กลับไม่มีแรงแม้แต่จะตอบ“…”คิรินทร์ยกมือขึ้นประคองแก้มเธอเบาๆ ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย เขามองลึกเข้าไปในดวงตาเธอลึกพอจนเธอรู้สึกหนีไปทางไหนก็ไม่พ้น“ผมอยากได้ยินจากปากคุณคนเดียว ผมไม่คิดจะมาแย่งลูกไปจากคุณเราหาทางออกด้วยกันได้” แววตาของเขาไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความไม่พอใจ แต่คือความเว้าวอนความเจ็บปวดที่พยายามซ่อนเอาไว้ไข่มุกเม้มปากแน่นมือเธอเย็นจนรู้สึกได้ เธอพยายามกลั้นน้ำตา แต่ยิ่งเธอเงียบ เขาก็ยิ่งกำมือหลวมๆ ที่ไหล่เธอแน่นขึ้น เหมือนหัวใจเขาจะหลุดร่วงตรงนั้น“…” เธอเงียบอีกครั้ง