All Chapters of อุ้มรักท่านประธานตัวร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

ไข่มุกตื่นขึ้นในช่วงสายก็ต้องสะดุ้ง เมื่อไม่เห็นทั้งลูกๆ และคิรินทร์อยู่ในห้อง หญิงสาวยืนตัวแข็งอยู่กลางห้องครัว หัวใจเต้นรัวเหมือนจะทะลุออกจากอก“ป้าคะเห็นลูกมุกไหมคะ” น้ำเสียงเธอสั่น เธอแทบไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อก่อน“คุณคินฝากให้หนูมุกจ้ะ” ป้านวลเงยหน้าขึ้นจากการเตรียมอาหารเช้า สีหน้าไม่ได้ตื่นตระหนก มีเพียงความอ่อนโยน หญิงชราหยิบกล่องกำมะหยี่เล็กๆ กับกระดาษพับใส่มือเธอปลายนิ้วเย็นเฉียบทันทีที่สัมผัส ไข่มุกรีบคลี่กระดาษออกอ่าน เพียงประโยคเดียวก็ทำให้เธอนิ่งเหมือนถูกดึงลมหายใจออกไป“ผมพาเด็กๆ กลับกรุงเทพแล้วคุณรีบตามมานะ ขอโทษที่ผมต้องทำแบบนี้เพราะไม่อย่างนั้นคุณคงไม่ยอมมา ตั๋วเครื่องบินอยู่ในนั้นลูกน้องผมพร้อมพาคุณไปส่งที่สนามบิน”ไม่รู้จะโกรธเขาดีหรือไม่ที่ทำแบบนั้น แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาที่ต้องมานั่งคิดเยอะอีกต่อไป เธอไม่รอช้ารีบจัดกระเป๋าตามเขาไปทันทีพอมาถึงกรุงเทพฯ คิรินทร์พาเด็กๆ เดินสำรวจรอบบ้านหลังใหม่ พวกเขาตื่นเต้นจนตาเป็นประกาย เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้ขึ้นเครื่องบินและมาเมืองใหญ่“พ่อพ่อแล้วแม่ล่ะ” ธาราเงยหน้าถามด้วยความสงสัย“เดี๋ยวแม่ตามมานะครับ” เขาลูบศีรษะลูกเบาๆ“รอหน่

พอตกดึกไข่มุกกำลังเก็บของเล่นที่ลูกๆ ทิ้งไว้บนเตียง เธอคิดว่าคืนนี้คงได้พักสักหน่อย แต่เสียงประตูเลื่อนเบาๆ ก็ทำให้เธอสะดุ้งคิรินทร์ย่องเข้ามาแบบเงียบที่สุดเท่าที่ผู้ชายร่างสูงจะทำได้ ก่อนจะสวมกอดเธอจากด้านหลัง อ้อมแขนของเขาอุ่นจนเธอขยับหนีไม่ออก“ขอโทษนะที่ผมพาลูกกลับมาก่อน..” เสียงทุ้มที่ดังข้างหูอ่อนโยนจนใจสั่น“แสบนักนะ” ไข่มุกหันไปค้อนใส่แล้วหยิกเอวเขาเบาๆ“โอ๊ย เจ็บมุกใจร้ายกับผมจัง” เขาทำหน้าเหมือนถูกแทงเต็มแรง แต่ความจริงไม่เจ็บสักนิด“อย่าพาลูกหนีมุกแบบนี้อีกเข้าใจไหม” เธอถอนหายใจแล้วยกมือดันอกเขาเล็กน้อย“ผมไม่ทำแล้วครับสาบานเลย” เขารีบกอดแน่นขึ้นเหมือนกลัวเธอหายไปจริงๆความดื้อแบบผู้ใหญ่ของเขาทำให้เธอใจอ่อนอีกครั้ง เธอซบหน้าลงบนไหล่เขาอย่างเหนื่อยอ่อน แต่เพียงแค่ไม่กี่วินาทีคิรินทร์ก็เริ่มขยับเริ่มออดอ้อน“ลูกหลับแล้วใช่ไหม” เขากระซิบช้าๆ“หลับหมดแล้วค่ะ” เธอตอบอย่างไม่ทันได้คิดเขายิ้มเจ้าเล่ห์ทันทีโน้มหน้าลงมาซุกไซ้ข้างคอเธอเบาๆ ลมหายใจอุ่นทำเธอสะดุ้ง“งั้น…” เขาใช้จมูกแตะแก้มเธอลูบเอวเธอเบาๆ แล้วกระซิบเสียงแหบพร่า “คุณอยากมีลูกชายหรือลูกสาวเพิ่มดี” เขาถามทั้งที่

คิรินทร์จับมือไข่มุกไว้แน่นราวกลัวว่าเธอจะหายไป หมอแจ้งว่าไม่มีอันตราย กระสุนถูกตำแหน่งที่ไม่สำคัญ แต่สำหรับเขาแค่เธอเจ็บนิดเดียวก็รับไม่ได้แล้ว“ไข่มุกผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจ็บตัว” เขาพูดแผ่วเบา เสียงสั่นด้วยความรู้สึกผิดหญิงสาวยังไม่รู้สึกตัวเพราะฤทธิ์ยาสลบ นอนนิ่งอยู่บนเตียงอย่างอ่อนแรง ส่วนลูกๆ เขาให้พี่เลี้ยงมาช่วยดูแลไว้ในคืนนี้ เพื่อให้มีเวลาเฝ้าเธออยู่ตรงนี้ไม่คิดจะไปไหนทั้งนั้นแอรีสจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก่อนรีบตามมาที่โรงพยาบาลทันที“ไอ้คิน…” เขาเรียกเพื่อนเบาๆ“ไข่มุกปลอดภัยดี” คิรินทร์ตอบน้ำเสียงยังสั่นคลอน“ฉันขอโทษที่พ่อกับน้องสาวของฉัน” แอรีสเม้มปาก“ไม่ต้องรู้สึกผิดแอรีส แกไม่ใช่พวกเขา แกคือเพื่อนของฉัน” คิรินทร์หันไปสบตาเพื่อนแน่นหนัก“ลิต้าฉันให้แกจัดการ” เขาไม่ได้รู้สึกผูกพันกับสองพ่อลูกนั่นอยู่แล้ว เรียกว่าไม่ถูกกันเลยก็ได้แอรีสออกมาสร้างบริษัทของตัวเองโดยมีคิรินทร์คอยช่วยเหลือ“ส่งให้ตำรวจซะ หากฉันจัดการเองคงเป็นศาลเตี้ยเท่านั้น” เขาเห็นแก่ที่อเล็กซ์เคยสร้างบริษัทมาพร้อมกัน เลยส่งให้ตำรวจจัดการ“นายพักผ่อนเถอะพรุ่งนี้จะได้มีแรง”“นายอย่าคิดมากนะ”พอแอรีสออกไปชา

หลังจากงานแต่งผ่านไปไม่ถึงครึ่งปี ข่าวดีที่ทำให้ทั้งบ้านแตกตื่นก็มาถึงไข่มุกตั้งท้องอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อนเลยสักนิดหญิงสาวแพ้ท้องหนักจนแทบลุกจากเตียงไม่ได้ ทุกเช้าเธออาเจียนจนไม่มีแรง พอกลิ่นอาหารแตะจมูกก็มวนท้องจนต้องหลับตากัดฟันกลั้นน้ำตา คิรินทร์ที่เห็นแบบนั้นหัวใจแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ เขานั่งข้างเตียงตั้งแต่เช้ามืด ลูบผมภรรยาอย่างเบามือ“ไข่มุกคุณไหวไหม” เสียงเข้มของเขาอ่อนลงอย่างน่าสงสาร“มุกไหวค่ะ” เธอพูดได้แค่นั้น ก่อนทิ้งตัวนอนซบหมอนอย่างหมดแรงคิรินทร์กำมือแน่นทุกครั้งที่เธออาเจียน เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนทำร้ายเธอ“เราไปหาหมอกันดีกว่า ฝืนแบบนี้ไม่ดีเลยนะ” เขาบอกด้วยน้ำเสียงร้อนใจ“แค่แพ้ท้องเองค่ะ” ไข่มุกตอบเบาๆ แต่ภายในใจเธอก็เริ่มกังวลเหมือนกันท้องนี้ เหนื่อยและหนักกว่าตอนอุ้มท้องเจ้าสามแฝดหลายเท่าทำเอาชายหนุ่มยิ่งรู้สึกผิดจนแทบทนไม่ไหว เขาโน้มตัวลง ลูบหน้าท้องของเธออย่างทะนุถนอม“อย่าดื้อนะครับคนเก่ง แม่เขาเหนื่อยลูกต้องอ่อนโยนกับแม่หน่อยนะครับ” เสียงของเขาอ่อนโยนมาก เขาก้มลงหอมหน้าท้องเบาๆเหมือนกำลังขอโทษทั้งแม่ทั้งลูก“ถ้าคุณยังแพ้หนักแบบนี้ ครั้งนี้ผมจ

วายุ กฤตเมธานนท์ ลูกชายคนเล็กของคิรินทร์กับไข่มุกลืมตาดูโลกครบหกเดือนแล้ว และตั้งแต่วันนั้นชีวิตของท่านประธานบริษัทหมุนกลับด้านทันที เพราะเขาดันสัญญากับเมียว่าจะเลี้ยงลูกเอง และไข่มุกก็เห็นดีเห็นงามด้วยทุกเช้าแทบไม่ได้พัก เขาต้องตื่นมาแต่งตัวให้สามแฝดไปโรงเรียนไหนจะต้องอุ้ม และเล่นกับวายุที่ติดพ่อเป็นแม่เหล็ก พอหันกลับไปดูตัวเองในกระจกก็แทบจำไม่ได้ภาพท่านประธานผู้สง่างามหายไป เหลือเพียงพ่อบ้านหัวฟูผู้มีแพมเพิสและขวดนมเป็นอาวุธประจำตัวเท่านั้นหมดความเป็นท่านประธานโดยสมบูรณ์จริงๆคิรินทร์ที่เพิ่งอุ้มวายุ เดินผ่านมาอย่างเงียบขรึมวันนี้ไข่มุกจะไปทำผม เขาเลยพาลูกชายมาทำงานด้วย แต่ประโยคที่ลอยเข้าหูทำให้ก้าวชะงัก“อิจฉาน้องไข่มุกจังเลย วาสนาดีมาก”“นั่นสิ ไม่รู้ไปรักกันตอนไหน”“น้องมุกสวยขนาดนั้น ไม่แปลกที่ท่านประธานจะชอบ”เสียงหัวเราะคิกคักดังเบาๆ ทั้งสามสาวเอียงตัวเข้าหากันอย่างเมามัน โดยไม่รู้เลยว่าคนที่กำลังถูกพูดถึงยืนอยู่ด้านหลัง“ดูท่านประธานรักภรรยามากนะคะ”“พาลูกมาทำงานด้วยเกือบทุกวันใครบ้างจะไม่อิจฉา”ชายหนุ่มเลิกคิ้วนิดๆ ก่อนกระแอมหนึ่งครั้ง สามสาวหันกลับมาช้าๆ เหมือนหน