All Chapters of อุ้มรักท่านประธานตัวร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

คิรินทร์โยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังจนผู้ช่วยเลขาสะดุ้งไปทั้งตัว เธอก้มหน้ามองแฟ้มที่กระเด็นไปเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงไม่ต่างจากตอนที่เข้าประชุมครั้งแรกกับเขา“คุณไม่ดูหรือไงว่าพิมพ์ผิดมาตัวหนึ่งงานง่ายๆ แค่นี้ยังทำพลาด!” น้ำเสียงของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความไม่พอใจ จนทุกคำพูดเหมือนมีมีดคมเฉือนหัวใจของเธอ “ขอโทษค่ะท่านประธาน แต่…” ไข่มุกรีบเงยหน้าขึ้น พยายามควบคุมลมหายใจ เธอกำลังจะอธิบายว่าเธอรับงานนี้มาจากเลขาคนอื่นอีกที แต่คำพูดก็ถูกตัดลงเมื่อเขายกมือขึ้น“ไม่ต้องเถียง! กี่ครั้งแล้วที่คุณทำงานพลาด ผมไม่เลี้ยงคนโง่ๆ ไว้หรอกนะ!” เขาตวาดเสียงเข้ม กำมือแน่นราวกับควบคุมความอดทนจนเกือบขาดไข่มุกกัดริมฝีปากจนเจ็บ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมาบนหัว แต่ก็ไม่กล้าสบตาเขากลัวว่าจะเห็นเพียงความผิดหวังในสายตาของผู้ชายตรงหน้า “คุณทำงานกับที่นี่มาสามปีเต็มแล้ว ชื่อมหาลัยที่แบกอยู่ก็ไม่ช่วยให้คุณเก่งขึ้นบ้างเลยหรือไง หรือคุณมีสมองเอาไว้ แค่คั่นหูไว้เฉยๆ” “มุกขอโทษค่ะ” เธอก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเองไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง “เอาแต่ขอโทษๆ ทั้งวันฝ่ายบุคคลรับคุณเข้ามาเ

ปั๊ก!เสียงดังขึ้นเมื่อคิรินทร์โยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะอย่างแรง จนไข่มุกสะดุ้งเฮือก เธอเงยหน้าขึ้นช้าๆ ด้วยแววตาตื่นกลัว“ทำผิดอีกแล้ว คุณตกเลขหรือไงถึงได้ทำพลาดแบบนี้ซ้ำๆ” น้ำเสียงเขาเย็นเฉียบ“ขะ…ขอโทษค่ะ มุกตรวจสอบไม่ดีเอง” เธอก้มหน้างุด มือกำแฟ้มในมือแน่น ความจริงเธอเป็นแค่คนรวบรวมข้อมูล ไม่ใช่คนตรวจตัวเลขด้วยซ้ำ แต่เธอก็ไม่กล้าแก้ต่าง “ขอโทษแล้วมันดีขึ้นไหม?” คิรินทร์พ่นลมหายใจแรง เสียงของเขาเข้มขึ้น“…” เธอเงียบรู้ดีว่าคำตอบใดๆ ในตอนนี้คงยิ่งทำให้เขาไม่พอใจ“กลับไปแก้ให้เรียบร้อย ถ้าทำผิดอีกผมจะเชิญคุณลงไปช่วยงานแผนกแม่บ้านแทน” เขาเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงแรงกดดัน “ค่ะ…” ไข่มุกเม้มปากแน่นพยักหน้า แล้วหมุนตัวเดินออกไปช้าๆขณะที่เธอกำลังเอื้อมมือเปิดประตู กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เธอใช้ลอยมาแตะจมูกเขา กลิ่นเดียวกับเมื่อคืนนั้นที่ทำให้เขาหัวเสียมาจนถึงทุกวันนี้ เขาชะงักสายตาแข็งค้างอยู่ที่แผ่นหลังบอบบางของเธอ“อย่าเพิ่งไป…” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาโดยไม่รู้ตัว “ท่านประธานมีอะไรอีกคะ” ไข่มุกหยุดชะงักหันกลับมาช้าๆ ด้วยแววตาสับสน ขณะที่หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา เขาลุก

ไข่มุกวางแก้วกาแฟลงตรงมุมโต๊ะ ก่อนจะยืนนิ่งอยู่ที่เดิมราวกับลังเลบางอย่าง คิรินทร์เงยหน้าขึ้นมาช้าๆ สายตาคมกริบจ้องใบหน้าซีดของเธออย่างจับผิด“มีอะไร? ทำไมไม่พูด” น้ำเสียงเรียบแต่กดต่ำจนคนฟังสะดุ้ง ไข่มุกกำชายกระโปรงแน่น นิ้วมือสั่นน้อยๆ ความกลัวความกังวล และความจริงที่กำลังจะพูด กดทับอยู่บนบ่าเธอหนักอึ้ง“ท่านประธานมุกมีเรื่องจะถาม” เธอเงยหน้าขึ้นเหมือนจะพูด แต่พอเห็นดวงตาคมของเขาก็รีบหลุบตาลงอีกครั้ง “พูดมาสิผมรอฟังอยู่” คิรินทร์วางปากกาลง พลิกเก้าอี้หันมาสบตากับเธอเต็มๆหญิงสาวสูดลมหายใจลึกหนึ่งครั้ง ก่อนตัดสินใจถามคำถามที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา “สมมุติว่าถ้ามีผู้หญิงเดินมาบอกคุณว่าตั้งท้องคุณจะทำยังไงเหรอคะ” เธอกัดริมฝีปากแน่น มือประสานกันจนข้อนิ้วขาวซีด “ให้เอาออกสิ” น้ำเสียงของเขาคมกริบเย็นชาเหมือนใบมีด “ลูกของผมต้องเกิดจากความรักเท่านั้น ไม่ใช่จากความพลาดหรือความไม่ตั้งใจของใครสักคน”คำพูดนั้นกระแทกหน้าหญิงสาวเต็มแรง จนเธอรู้สึกเหมือนทั้งโลกกำลังโคลงไปมาริมฝีปากสั่นระริก ดวงตาแดงก่ำทันที แต่น้ำตาเธอไหลไม่ได้เพราะต่อหน้าเขา เธอไม่ควรแสดงความอ

เกือบหนึ่งเดือนเต็มที่เขาตามหาหญิงสาวแต่ก็ไม่พบ ในเมื่อเธอเลือกจะจากไปโดยไม่ลา เขาเองก็จะไม่ตามหาอีกต่อไปสุดท้ายคงมีเพียงเขาคนเดียว ที่ยังเป็นห่วงเธออยู่ฝ่ายเดียวก๊อก ก๊อก ก๊อกศิวกรเปิดประตูห้องทำงานเข้ามาอย่างลังเลเล็กน้อย ก่อนจะวางแฟ้มเอาไว้บนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ“เอกสารสมัครงานครับท่านประธาน จะดูก่อนไหมครับ”“วางไว้ตรงนั้น” เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากงานในมือ แต่สายตาของเขากลับไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเขาจ้องมองสร้อยที่เงินที่ถืออยู่ในมือ เครื่องประดับที่เจ้าของมันหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย“ยกเลิกฉันไม่รับแล้วแผนกเลขามีคนตั้งมากมาย ขาดไปคนหนึ่งคงไม่ตายหรอก” เขาพูดเสียงเรียบเย็นศิวกรพยักหน้าและจะเอาเอกสารกลับ แต่ก่อนจะปิดแฟ้มก็พูดเบาๆ“ผมจะเอาออกไปนะครับเอกสารประวัติของไข่มุกน่ะครับ ผมวางไว้หลายวันแล้ว”คิรินทร์หยุดชะงักเพียงเสี้ยววินาที แต่เขาก็ไม่เอื้อมไปแตะมันแม้ปลายนิ้วแทนที่จะตอบ เขาแค่โบกมือไล่ลูกน้องออกจากห้อง ราวกับไม่อยากเผชิญหน้ากับความจริงที่ตัวเองเป็นคนผลักเธอออกไปเองศิวกรปิดประตูเบาๆ ทิ้งให้ห้องทั้งห้องเหลือเพียงความเงียบชายหนุ่มตัดสินใจเปิดแฟ้มประวัติของหญิงสาวอีกครั้ง

คิรินทร์นั่งอยู่หลังพวงมาลัยท่ามกลางถนนที่ทั้งมืดและเงียบราวกับไร้ผู้คน แสงไฟรถฝ่าฝนที่กระหน่ำไม่ลืมหูลืมตา หลังจากประชุมกับลูกค้าจนดึก เขาตั้งใจจะกลับโรงแรมไปพัก แต่ยิ่งขับยิ่งรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด เหมือนหัวใจหนักอึ้งโดยไม่รู้สาเหตุ เขาให้ลูกน้องขับรถตามหลังมาเพราะอยากอยู่กับตัวเองไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนหัวใจของเขากลับไม่เคยลืมผู้หญิงคนนั้น ที่หายไปอย่างไร้ร่องรอยจนเขาตามหาไม่เจอจนเขาถอดใจ เมื่อรถเคลื่อนผ่านสี่แยกไฟแดงคิรินทร์มองเห็นเพียงแสงไฟสลัวๆ ก่อนที่เงามืดขนาดใหญ่จะพุ่งเข้ามาในลำแสงไฟหน้ารถรถบรรทุกสิบล้อโผล่เข้ามาอย่างกะทันหันในระยะประชิด รวดเร็วเกินกว่าที่เขาจะเบรกหรือหักหลบได้ทัน“เห้ยยย” เสียงคำสบถยังเอ่ยไม่ทันจบโครม!!!แรงกระแทกมหาศาลพุ่งเข้าปะทะด้านข้าง รถของคิรินทร์ถูกชนจนหมุนคว้างหลายตลบ เสียงเหล็กเสียดสีกับพื้นถนน ครูดดังลั่นไปทั่วความมืดกระจกแตกกระจาย เสียงลมหายใจขาดห้วงดังแผ่ว ปลายนิ้วของเขาเย็นชาสายตาพร่ามัว เหมือนภาพทั้งหมดกำลังจางหายไปทีละน้อยก่อนสติสุดท้ายจะดับวูบลงเพล้ง! เสียงแก้วกระแทกพื้นแตกกระจายก้องไปทั่วห้องโถง เศษแก้วกระเด็นไปทั่วราวกับสะท้อน