อุ้มรักท่านประธานตัวร้าย

อุ้มรักท่านประธานตัวร้าย

last updateDernière mise à jour : 2026-01-27
Langue: Thai
goodnovel4goodnovel
10
3 Notes. 3 commentaires
34Chapitres
8.4KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

คืนที่คิรินทร์ถูกวางยา เขาเผลอมีสัมพันธ์กับหญิงลึกลับโดยไม่รู้ตัว เธอหนีไปพร้อมความลับในท้อง หลายปีต่อมาเขาพบเธออีกครั้ง พร้อมเด็กสามคนที่หน้าเหมือนเขาไม่ผิดเพี้ยน (จิ้มทีเดียวได้มาถึงสาม)

Voir plus

Chapitre 1

CHAPTER 1 เลขากับท่านประธาน

Tengah malam, Shelly Malvis mengunggah sebuah foto bayi yang baru lahir, lengkap dengan keterangan: [Naik pangkat jadi Ibu! Putra sulungku!]

Belum satu jam, pintu rumahnya sudah diketuk oleh mantan suami yang telah bercerai dengannya selama setengah tahun.

Begitu pintu dibuka, wajah muram Jeffry langsung membuat suhu di apartemen kecil dua kamar itu seolah turun hingga titik beku.

Tangan Shelly yang menggenggam gagang pintu tanpa sadar mengencang.

“Kamu ke sini buat apa?”

Pria itu tetap dingin tanpa menjawab. Dia melangkah masuk, sepatu kulitnya yang mengilap menginjak lantai bermotif bunga di gedung tua itu, terlihat begitu tidak selaras.

Ini bukan pertama kalinya dia datang ke sini. Tanpa ragu, dia langsung menuju kamar Shelly.

Asisten Jeffry, Maxwell Salim, membawa sebuah dokumen dan menyerahkannya kepada Shelly.

“Bu Shelly, lama tidak bertemu. Ini adalah perjanjian hak asuh yang telah dibuat oleh pengacara pribadi Pak Jeffry semalaman.”

Shelly menerimanya dan membuka.

[Cucu tertua Keluarga Anderson harus dibesarkan oleh Keluarga Anderson sendiri.]

Dari halaman yang penuh dengan tulisan kecil, matanya langsung terfokus pada kalimat tersebut.

Benar saja … Jeffry ingin merebut hak asuh.

Dia juga punya hati nurani, Shelly tetap diperbolehkan untuk membesarkan anak itu sampai usia tiga tahun.

Dengan syarat, Shelly bersedia memberikan hak asuh kepada Keluarga Anderson. Jika tidak bersedia, Jeffry akan langsung membawa anak itu pergi sekarang juga.

Hati Shelly terasa nyeri, perlahan menyebar hingga ke seluruh tubuhnya.

Saat dia masih terpaku, Jeffry sudah keluar dari kamar.

“Di mana anaknya?”

Dua tahun lalu saat mereka menikah, Shelly sudah tahu pria ini pendiam dan dingin.

Namun Jeffry tetap seorang pria sejati. Karena tanpa sengaja mereka berhubungan badan, dia bertanggung jawab dengan mengajukan pernikahan.

Shelly pun menerima pernikahannya karena dia telah diam-diam mencintai Jeffry selama enam tahun.

Tapi di momen seperti ini … dia tetap saja tidak banyak bicara.

Tidak ada lagi yang ingin dia katakan?

Tatapan Maxwell pada Shelly penuh dengan rasa simpati. Melihat suasana yang membeku, dia pun dengan bijak keluar dari apartemen dan menutup pintu.

Ruang sempit itu kembali sunyi.

Tiba-tiba, Shelly tertawa pelan, memecah keheningan.

“Anak apa?”

Jeffry berdiri tegak di tengah ruang tamu.

Cahaya lampu kuning redup di atas kepalanya membuat garis wajahnya tampak samar.

Shelly berbalik. Wajahnya yang pucat dan bersih tertangkap jelas oleh cahaya lampu, matanya yang hitam-putih tampak begitu jernih.

Tampak seakan tidak mengerti apa yang Jeffry katakan.

“Kalau dihitung-hitung, saat kita bercerai kamu sudah hamil? Kalau begitu, kenapa kamu tetap ingin cerai?”

Nada Jeffry datar tanpa emosi.

Seolah hanya penasaran.

Setelah menikah, Shelly baru sadar bahwa bagi Jeffry, pernikahan hanyalah sebuah bentuk tanggung jawab.

Kalau harus mencari alasan lain … mungkin Jeffry hanya butuh “alat” legal untuk memenuhi kebutuhan biologisnya.

Dua tahun berlalu dan Shelly akhirnya tahu posisinya di hati Jeffry.

Sejak kecil dia tumbuh besar di panti asuhan, dia kekurangan kasih sayang dan rasa aman.

Pernikahan ini tidak memberinya kehangatan apa pun.

Kecuali … malam hari di atas ranjang, ketika Jeffry larut dalam gairah dan hanya menatapnya seorang.

Karena itu, Shelly yang mengajukan cerai.

Saat itu, Jeffry hanya berkata satu kalimat, “Asal kamu tidak menyesal.”

Di hari yang sama setelah resmi bercerai, sore harinya, Shelly langsung mengajukan mutasi kerja dan dipindahkan ke cabang lain di wilayah Tavira sebagai manajer umum.

Setengah tahun tidak bertemu … kini Shelly bahkan sudah punya anak?

Jeffry sendiri tidak mampu menjelaskan perasaan di hatinya.

“Aku kan cuma memberi tempat untuk Nona Elora.” Shelly tersenyum tipis. “Kalau kamu mau membawa anak itu pulang, memangnya Nona Elora setuju? Aku dengar kalian sudah mau menikah. Kalau dia marah dan putus denganmu, bagaimana?”

Konon, Elora Laurent adalah satu-satunya wanita yang pernah dicintai Jeffry seumur hidupnya.

Mereka tumbuh bersama sejak kecil, tapi entah kenapa berpisah, lalu Elora pergi ke luar negeri.

Selama bertahun-tahun, Jeffry tetap sendiri tanpa skandal, media berkali-kali menyebut dia menunggu wanita itu kembali.

Enam bulan lalu, Elora pulang.

Itulah pendongkrak terakhir yang mematahkan hati Shelly, yang membuatnya ingin pergi, tapi tidak tega.

Begitu tahu Elora kembali, malam itu juga dia mengajukan cerai.

“Semua itu tidak ada hubungannya denganmu dan kamu tidak perlu memikirkannya.”

Sikap Jeffry tetap dingin.

“Kamu orang cerdas, pikirkan, anak itu tidak seharusnya tumbuh di lingkungan seperti ini. Dibawa ke Keluarga Anderson adalah pilihan terbaik.”

Shelly memang cerdas.

Tapi secerdas apa pun seseorang, saat sudah jatuh cinta, logika akan runtuh.

“Anjing saja tidak pilih-pilih rumah miskin, apalagi anakku. Dia tidak mempermasalahkan hal itu, kenapa kamu yang merendahkanku?”

Mulutnya memang selalu pedas.

Jeffry tahu betul sifat Shelly. Begitu dia memutuskan sesuatu, dia akan bertahan sampai akhir.

Dulu pada saat di kantor, Shelly pernah berani melawannya habis-habisan demi satu evaluasi proyek, bahkan rela menerima risiko dipecat.

Hanya di ranjang saja … wanita itu pernah luluh.

Tapi kali ini berbeda.

Seberapa keras pun Shelly bertahan, Jeffry tidak akan membiarkannya.

“Shelly, menurutmu kamu mampu melawanku?”

Ucapan itu seperti tangan tidak kasat mata yang mencekik lehernya. Pria itu sungguh tidak beretika.

Shelly tidak mampu membantah.

Tidak punya kekuatan untuk melawan.

Shelly tersenyum tipis.

“Pak Jeffry, kamu salah paham.”

“Itu anak Saryna Rowan. Aku pergi menjenguknya di rumah sakit setelah pulang kerja, baru pulang ke rumah.”

Alis Jeffry sedikit berkerut, menatapnya tajam.

Curiga. Mengamati.

Namun melihat tubuh Shelly yang sedang megenakan gaun ketat yang membentuk pinggul dan pinggang ramping, tidak tampak seperti wanita yang pernah hamil, apalagi baru melahirkan ....

“Oh, Saryna … kamu masih ingat kan? Aku sering cerita .…”

Shelly mencoba menjelaskan.

Tapi Jeffry tidak mau mendengarnya.

Jeffry mengeluarkan sebatang rokok, menyelipkannya di bibir, lalu menyalakan api dan berdiri di dekat jendela, mengisapnya satu demi satu.

Dalam satu jam, dia mendadak jadi ayah… lalu seketika kehilangan status lagi.

Dia butuh menenangkan diri.

Setengah tahun tidak bertemu, Shelly terasa berbeda.

Jeffry tidak tahu berbeda di mana, namun bayangannya di kaca jendela tampak asing, berbeda dari ingatannya.

Dulu, selama 2 tahun nikah, di balik sikap Shelly yang sedikit keras, dia seperti kucing jinak di hadapan Jeffry, patuh dan lembut.

Sekarang … seperti kucing liar.

Bahkan berani membuat lelucon konyol seperti ini?

Shelly berjalan mendekat dan membuka jendela.

Angin musim dingin yang menusuk masuk, mengusir sebagian bau rokok.

“Walau kamu salah paham … aku jadi penasaran, kalau benar ada anak, dan kamu harus memilih antara anak itu atau Nona Elora, kamu akan pilih siapa?”

Shelly cukup tahu diri. Dirinya bahkan tidak pernah masuk dalam pilihan Jeffry.

“Tidak ada ‘kalau’.”

Jeffry mematikan rokoknya. Setelah mencari asbak dan tidak menemukannya, dia menggenggam puntung rokok itu dan langsung pergi.

Dia bukan tipe pria yang punya waktu untuk bernostalgia dengan mantan istri di tengah malam.

Shelly tahu kalau bukan karena unggahan itu, mungkin seumur hidup mereka tidak akan bertemu lagi.

Kecuali … sebulan lalu, saat mereka tidak sengaja bertemu di hotel.

Pria itu mabuk dan mereka … tidur bersama lagi.

Shelly takut akan canggung, jadi dia kabur diam-diam sebelum Jeffry bangun.

Awalnya Shelly ingin menyimpan rahasia itu selamanya. Siapa sangka … rahasia itu justru tumbuh dalam rahimnya.

Dia benar-benar hamil.

Sudah enam minggu dan janinnya sangat sehat.

Di luar, salju turun lebat. Sosok pria berpakaian hitam tampak mencolok di tengah putihnya dunia.

Shelly menutup jendela, menyandarkan dahinya pada kaca dingin, memandang Jeffry yang membuang puntung rokok ke tempat sampah, lalu masuk ke Bugatti di pinggir jalan dan melaju pergi.

Mobil itu … terlihat begitu asing di kawasan kumuh ini.

Sama seperti Jeffry yang seharusnya … tidak pernah muncul dalam hidupnya.

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentaires

Damis Mis
Damis Mis
หน้าจะมีรุ่นลูกน่ะค่ะ
2026-05-24 04:35:28
1
0
เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
เพลินดีค่ะ
2026-04-05 20:49:15
1
0
Damis Mis
Damis Mis
อัพเดทหลายตอนหน่อยน่ะค่ะ.........
2025-12-03 14:44:23
0
0
34
CHAPTER 1 เลขากับท่านประธาน
คิรินทร์โยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังจนผู้ช่วยเลขาสะดุ้งไปทั้งตัว เธอก้มหน้ามองแฟ้มที่กระเด็นไปเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงไม่ต่างจากตอนที่เข้าประชุมครั้งแรกกับเขา“คุณไม่ดูหรือไงว่าพิมพ์ผิดมาตัวหนึ่งงานง่ายๆ แค่นี้ยังทำพลาด!” น้ำเสียงของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความไม่พอใจ จนทุกคำพูดเหมือนมีมีดคมเฉือนหัวใจของเธอ “ขอโทษค่ะท่านประธาน แต่…” ไข่มุกรีบเงยหน้าขึ้น พยายามควบคุมลมหายใจ เธอกำลังจะอธิบายว่าเธอรับงานนี้มาจากเลขาคนอื่นอีกที แต่คำพูดก็ถูกตัดลงเมื่อเขายกมือขึ้น“ไม่ต้องเถียง! กี่ครั้งแล้วที่คุณทำงานพลาด ผมไม่เลี้ยงคนโง่ๆ ไว้หรอกนะ!” เขาตวาดเสียงเข้ม กำมือแน่นราวกับควบคุมความอดทนจนเกือบขาดไข่มุกกัดริมฝีปากจนเจ็บ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมาบนหัว แต่ก็ไม่กล้าสบตาเขากลัวว่าจะเห็นเพียงความผิดหวังในสายตาของผู้ชายตรงหน้า “คุณทำงานกับที่นี่มาสามปีเต็มแล้ว ชื่อมหาลัยที่แบกอยู่ก็ไม่ช่วยให้คุณเก่งขึ้นบ้างเลยหรือไง หรือคุณมีสมองเอาไว้ แค่คั่นหูไว้เฉยๆ” “มุกขอโทษค่ะ” เธอก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเองไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง “เอาแต่ขอโทษๆ ทั้งวันฝ่ายบุคคลรับคุณเข้ามาเ
Read More
CHAPTER 2 ผิดตัว
งานเลี้ยงฉลองครบรอบ 20 ปีของบริษัท K-Metha Holding ถูกจัดขึ้นที่โรงแรมในเครือของคิรินทร์ ตัวงานเต็มไปด้วยแสงสีระยิบระยับและดนตรีบรรเลง สถานที่ถูกตกแต่งในธีมแฟนตาซี ทุกคนสวมหน้ากากเพื่อสร้างความลึกลับ พนักงานทุกระดับต่างมาเต็มงาน เหมือนกำลังอยู่ในโลกอีกใบที่หรูหราและคึกคักไข่มุกที่เพิ่งผ่านช่วงงานเลี้ยงอันตึงเครียด รู้สึกมึนหัวจากเสียงเพลงและผู้คนที่พลุกพล่าน เธอจึงเบาเท้าออกมาด้านนอก สูดอากาศเย็นของค่ำคืนพยายามให้หัวใจสงบแต่สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ภาพตรงหน้าท่านประธาน กำลังโอบกอดผู้หญิงคนหนึ่งอย่างใกล้ชิด เหมือนภาพที่ไข่มุกไม่ควรเห็นหัวใจของเธอเต้นแรงความรู้สึกอัดแน่นในอก ทำให้เธอรู้สึกทั้งเจ็บปวดและช็อก ไม่รู้ว่าควรหันกลับไปในงานต่อหรือจะอยู่ตรงนี้ปล่อยให้สายตาตัวเองเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นเธอไม่ควรรู้สึกอะไรกับเขา เหมือนคนทั่วไปที่แอบรักผู้ชายคนหนึ่ง แต่เขาเป็นคนที่เธอไม่ควรเอื้อมเพราะเขามีคู่หมั้นแล้ว เธอหันหลังและเดินออกไปจากบริเวณนั้นทันทีคิรินทร์เห็นแผ่นหลังของไข่มุกซึ่งเขาจำใจ จึงผลักลิต้าออกห่าง จนหญิงสาวเซไปด้านหลังจะล้มลงให้ได้ แต่เขาไม่คิดจะห่วงใย“คุณคิน”“ตั้งแต่วันนี้เป็
Read More
CHAPTER 3 ผู้หญิงคนนั้น
ปั๊ก!เสียงดังขึ้นเมื่อคิรินทร์โยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะอย่างแรง จนไข่มุกสะดุ้งเฮือก เธอเงยหน้าขึ้นช้าๆ ด้วยแววตาตื่นกลัว“ทำผิดอีกแล้ว คุณตกเลขหรือไงถึงได้ทำพลาดแบบนี้ซ้ำๆ” น้ำเสียงเขาเย็นเฉียบ“ขะ…ขอโทษค่ะ มุกตรวจสอบไม่ดีเอง” เธอก้มหน้างุด มือกำแฟ้มในมือแน่น ความจริงเธอเป็นแค่คนรวบรวมข้อมูล ไม่ใช่คนตรวจตัวเลขด้วยซ้ำ แต่เธอก็ไม่กล้าแก้ต่าง “ขอโทษแล้วมันดีขึ้นไหม?” คิรินทร์พ่นลมหายใจแรง เสียงของเขาเข้มขึ้น“…” เธอเงียบรู้ดีว่าคำตอบใดๆ ในตอนนี้คงยิ่งทำให้เขาไม่พอใจ“กลับไปแก้ให้เรียบร้อย ถ้าทำผิดอีกผมจะเชิญคุณลงไปช่วยงานแผนกแม่บ้านแทน” เขาเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงแรงกดดัน “ค่ะ…” ไข่มุกเม้มปากแน่นพยักหน้า แล้วหมุนตัวเดินออกไปช้าๆขณะที่เธอกำลังเอื้อมมือเปิดประตู กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เธอใช้ลอยมาแตะจมูกเขา กลิ่นเดียวกับเมื่อคืนนั้นที่ทำให้เขาหัวเสียมาจนถึงทุกวันนี้ เขาชะงักสายตาแข็งค้างอยู่ที่แผ่นหลังบอบบางของเธอ“อย่าเพิ่งไป…” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาโดยไม่รู้ตัว “ท่านประธานมีอะไรอีกคะ” ไข่มุกหยุดชะงักหันกลับมาช้าๆ ด้วยแววตาสับสน ขณะที่หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา เขาลุก
Read More
CHAPTER 4 หัวใจไกลเกินเอื้อม
สองเดือนที่คิรินทร์ตามหาผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่เขาแทบไม่รู้จักชื่อด้วยซ้ำ แต่กลับฝังอยู่ในความคิดไม่เคยหายเขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ในเมื่อเธอไม่ได้เรียกร้องอะไรจากเขา ไม่ได้ปรากฏตัวอีกเลย แล้วทำไมเขาถึงต้องอยากเจอทำไมถึงรู้สึกเหมือนบางอย่างขาดหายไป เขาขมวดคิ้วแน่น มือข้างหนึ่งกำปากกาแน่นจนข้อขาว “บ้าเอ๊ย...” เขาสบถเบาๆ กับตัวเอง เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาเห็นศิวกร ผู้ช่วยคนสนิทยืนรอรายงานอยู่หน้าห้อง“ไปตามผู้ช่วยเลขามาหาฉัน” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นโดยไม่อธิบายอะไรเพิ่มเติม“ครับ ท่านประธาน” ศิวกรรับคำก่อนรีบออกไปในห้องที่กลับมาเงียบอีกครั้ง คิรินทร์เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ สายตาทอดมองออกนอกกระจกสูงของตึก เขาไม่มีเบาะแสอะไรเลย ไล่จากกล้องวงจรปิดก็เห็นแค่แผ่นหลังของอีกฝ่ายเสียงอาเจียนดังลอดออกมาจากในห้องน้ำหญิงของบริษัทไข่มุกจับขอบอ่างแน่น พยายามประคองตัวไม่ให้ล้ม ก่อนจะล้างหน้าด้วยน้ำเย็นเพื่อเรียกสติ ใบหน้าของเธอซีดจนแทบไม่มีสีเลือด“ไข่มุกเป็นอะไรไหม” เสียงของเพนนี รุ่นพี่ร่วมแผนกดังขึ้นพร้อมร่างของเธอที่ยื่นทิชชูให้“ไม่ค่ะ มุกแค่เพลียๆ ช่วงนี้นอนน้อย” เธอฝืนยิ้มบาง“ถ้าไม่สบายอย
Read More
CHAPTER 5 ไม่คู่ควร
ไข่มุกวางแก้วกาแฟลงตรงมุมโต๊ะ ก่อนจะยืนนิ่งอยู่ที่เดิมราวกับลังเลบางอย่าง คิรินทร์เงยหน้าขึ้นมาช้าๆ สายตาคมกริบจ้องใบหน้าซีดของเธออย่างจับผิด“มีอะไร? ทำไมไม่พูด” น้ำเสียงเรียบแต่กดต่ำจนคนฟังสะดุ้ง ไข่มุกกำชายกระโปรงแน่น นิ้วมือสั่นน้อยๆ ความกลัวความกังวล และความจริงที่กำลังจะพูด กดทับอยู่บนบ่าเธอหนักอึ้ง“ท่านประธานมุกมีเรื่องจะถาม” เธอเงยหน้าขึ้นเหมือนจะพูด แต่พอเห็นดวงตาคมของเขาก็รีบหลุบตาลงอีกครั้ง “พูดมาสิผมรอฟังอยู่” คิรินทร์วางปากกาลง พลิกเก้าอี้หันมาสบตากับเธอเต็มๆหญิงสาวสูดลมหายใจลึกหนึ่งครั้ง ก่อนตัดสินใจถามคำถามที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา “สมมุติว่าถ้ามีผู้หญิงเดินมาบอกคุณว่าตั้งท้องคุณจะทำยังไงเหรอคะ” เธอกัดริมฝีปากแน่น มือประสานกันจนข้อนิ้วขาวซีด “ให้เอาออกสิ” น้ำเสียงของเขาคมกริบเย็นชาเหมือนใบมีด “ลูกของผมต้องเกิดจากความรักเท่านั้น ไม่ใช่จากความพลาดหรือความไม่ตั้งใจของใครสักคน”คำพูดนั้นกระแทกหน้าหญิงสาวเต็มแรง จนเธอรู้สึกเหมือนทั้งโลกกำลังโคลงไปมาริมฝีปากสั่นระริก ดวงตาแดงก่ำทันที แต่น้ำตาเธอไหลไม่ได้เพราะต่อหน้าเขา เธอไม่ควรแสดงความอ
Read More
CHAPTER 6 ไปให้ไกลจากเขา
คิรินทร์หยุดปลายปากกากลางอากาศเมื่อมุมสายตาเห็นซองสีครีมถูกวางแนบเอกสารรายงานประจำวัน เขาดึงมันขึ้นมาดูอย่างไม่ใส่ใจ แต่ทันทีที่อ่านตัวอักษรบนหน้าซอง ดวงตาคมของเขาก็แข็งทื่อใบหน้าของเขาเคร่งเครียดทันที ความรู้สึกบางอย่างแล่นวาบขึ้นในอกอย่างควบคุมไม่อยู่ เขากดปุ่มโทรศัพท์ภายในทันที “ครับท่านประธาน”“ไปตามไข่มุกมาพบฉันเดี๋ยวนี้” น้ำเสียงท่านประธานเย็นเฉียบและกดต่ำจนคนฟังกลืนน้ำลายดังเอื๊อก “เอ่อ น้องมุกไม่ได้มาทำงานสามวันแล้วครับ และเธอยื่นใบลาออกเรียบร้อยแล้ว ผมไม่เข้าใจว่ามีปัญหาอะไรถึงได้ดูรีบขนาดนั้น” ศิวกรนิ่งไปเล็กน้อยก่อนตอบเสียงเบาห้องทำงานเงียบกริบอยู่หนึ่งวินาทีก่อนเสียงปากกาถูกปาใส่โต๊ะดังเพล้ง! “ลาออกเป็นเด็กสามขวบหรือไง! อยากจะออกก็ออกเหรอ!” เขาขบกรามแน่นอย่างเดือดดาล มือของเขากำซองเอกสารแน่นจนมันยับย่นไปหมด ดวงตาคมที่เคยนิ่งเฉยแฝงด้วยความหงุดหงิดผิดปกติ และตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจ “ท่านประธานครับ” “ฉันไม่อนุมัติ! ถ้าพรุ่งนี้ฉันไม่เห็นหน้าเตรียมตัวหาเงินมาจ่ายค่าปรับได้เลย” “แต่น้องมุกปิดเครื่องโทรศัพท์ผมติดต่อไม่ได้เหมือนกันคร
Read More
CHAPTER 7 เพราะความหวั่นไหว
เกือบหนึ่งเดือนเต็มที่เขาตามหาหญิงสาวแต่ก็ไม่พบ ในเมื่อเธอเลือกจะจากไปโดยไม่ลา เขาเองก็จะไม่ตามหาอีกต่อไปสุดท้ายคงมีเพียงเขาคนเดียว ที่ยังเป็นห่วงเธออยู่ฝ่ายเดียวก๊อก ก๊อก ก๊อกศิวกรเปิดประตูห้องทำงานเข้ามาอย่างลังเลเล็กน้อย ก่อนจะวางแฟ้มเอาไว้บนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ“เอกสารสมัครงานครับท่านประธาน จะดูก่อนไหมครับ”“วางไว้ตรงนั้น” เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากงานในมือ แต่สายตาของเขากลับไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเขาจ้องมองสร้อยที่เงินที่ถืออยู่ในมือ เครื่องประดับที่เจ้าของมันหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย“ยกเลิกฉันไม่รับแล้วแผนกเลขามีคนตั้งมากมาย ขาดไปคนหนึ่งคงไม่ตายหรอก” เขาพูดเสียงเรียบเย็นศิวกรพยักหน้าและจะเอาเอกสารกลับ แต่ก่อนจะปิดแฟ้มก็พูดเบาๆ“ผมจะเอาออกไปนะครับเอกสารประวัติของไข่มุกน่ะครับ ผมวางไว้หลายวันแล้ว”คิรินทร์หยุดชะงักเพียงเสี้ยววินาที แต่เขาก็ไม่เอื้อมไปแตะมันแม้ปลายนิ้วแทนที่จะตอบ เขาแค่โบกมือไล่ลูกน้องออกจากห้อง ราวกับไม่อยากเผชิญหน้ากับความจริงที่ตัวเองเป็นคนผลักเธอออกไปเองศิวกรปิดประตูเบาๆ ทิ้งให้ห้องทั้งห้องเหลือเพียงความเงียบชายหนุ่มตัดสินใจเปิดแฟ้มประวัติของหญิงสาวอีกครั้ง
Read More
CHAPTER 8 ต้าวความรัก
เสียงเด็กๆ ทะเลาะกันดังลั่นบ้าน ไม่ใช่แค่เด็กคนเดียว แต่เป็นทั้งสองคน ต่างถกเถียงกันเสียงแหลมและติดสำเนียงเด็กเล็ก“เอาของหนูมานะ!” สายลมแฝดคนสุดท้ายและเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวตะโกน เสียงติดๆ ขัดๆ ยังพูดไม่ชัดตามประสาเด็กสองขวบ“ม่ายอ้า!” ทะเลแฝดชายตอบกลับ น้ำเสียงยังติดสำเนียงเด็กเล็ก“เอาม้า!” สายลมกรีดร้องอีกครั้ง พร้อมยกมือตีหลังพี่ชายเบาๆ พอพี่ชายไม่ให้ก็หยุมหัวกันด้วยความที่น้องสาวผมยาวกว่าทะเลก็กระชากผมน้อง ส่วนสายลมเมื่อสู้ไม่ได้เลยกัดเข้าที่ข้อมือของพี่ ทำให้ทะเลร้องไห้“กรี้ดดด” สายลมเมื่อเห็นพี่ร้องก็ร้องตาม ไข่มุกรีบเข้ามากั้นระหว่างเด็กๆ เพื่อให้ความวุ่นวายสงบลง และค่อยๆ ลูบหัวพวกเขาเบาๆ“ไม่ทะเลาะกันนะคะเข้าใจไหมลูก” เสียงทุ้มอ่อนโยนของแม่ทำให้เด็กๆ หยุดร้อง แล้วพากันมองหน้ากันด้วยความงุนงง แต่เริ่มสงบลงทีละน้อยไข่มุกถอนหายใจหากมีธาราพี่ชายคนโตอยู่ด้วยบ้านคงจะพังไม่เป็นท่า แต่อีกไม่นานป้านางคงพาธารากลับมาส่งที่บ้าน“ทะเลเอาของหนูป่าย” สายลมชี้ลูกบอลในมือพี่ชายเสียงแหลม“ทะเลแม่ซื้อให้เหมือนกันตั้ง 3 ลูกทำไมถึงมาแย่งน้อง” ไข่มุกพูดกับลูกด้วยเหตุผล เสียงอ่อนโยนแต่
Read More
CHAPTER 9 ต้าวความรัก
คิรินทร์นั่งอยู่หลังพวงมาลัยท่ามกลางถนนที่ทั้งมืดและเงียบราวกับไร้ผู้คน แสงไฟรถฝ่าฝนที่กระหน่ำไม่ลืมหูลืมตา หลังจากประชุมกับลูกค้าจนดึก เขาตั้งใจจะกลับโรงแรมไปพัก แต่ยิ่งขับยิ่งรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด เหมือนหัวใจหนักอึ้งโดยไม่รู้สาเหตุ เขาให้ลูกน้องขับรถตามหลังมาเพราะอยากอยู่กับตัวเองไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนหัวใจของเขากลับไม่เคยลืมผู้หญิงคนนั้น ที่หายไปอย่างไร้ร่องรอยจนเขาตามหาไม่เจอจนเขาถอดใจ เมื่อรถเคลื่อนผ่านสี่แยกไฟแดงคิรินทร์มองเห็นเพียงแสงไฟสลัวๆ ก่อนที่เงามืดขนาดใหญ่จะพุ่งเข้ามาในลำแสงไฟหน้ารถรถบรรทุกสิบล้อโผล่เข้ามาอย่างกะทันหันในระยะประชิด รวดเร็วเกินกว่าที่เขาจะเบรกหรือหักหลบได้ทัน“เห้ยยย” เสียงคำสบถยังเอ่ยไม่ทันจบโครม!!!แรงกระแทกมหาศาลพุ่งเข้าปะทะด้านข้าง รถของคิรินทร์ถูกชนจนหมุนคว้างหลายตลบ เสียงเหล็กเสียดสีกับพื้นถนน ครูดดังลั่นไปทั่วความมืดกระจกแตกกระจาย เสียงลมหายใจขาดห้วงดังแผ่ว ปลายนิ้วของเขาเย็นชาสายตาพร่ามัว เหมือนภาพทั้งหมดกำลังจางหายไปทีละน้อยก่อนสติสุดท้ายจะดับวูบลงเพล้ง! เสียงแก้วกระแทกพื้นแตกกระจายก้องไปทั่วห้องโถง เศษแก้วกระเด็นไปทั่วราวกับสะท้อน
Read More
CHAPTER 10 ทำไมต้องเป็นเธอ
ไข่มุกรับสายจากพ่อเลี้ยงคเชนบอกให้รีบมาบ้านใหญ่ หลังจากส่งลูกไปโรงเรียนเธอรีบมาทันที เสียงโวยวายจากด้านในดังออกมาจนไข่มุกสะดุ้ง เธอยืนลังเลอยู่หน้าประตู มือจับลูกบิดแน่น ขณะที่พ่อเลี้ยงคเชนเดินสวนกำลังจะออกไป“ฝากหนูมุกจัดการมันด้วยนะใช้วิธีไหนก็ได้” คเชนหันมาย้ำ สีหน้าเหนื่อยล้าเต็มที“เอ่อ มุกว่า…” เธอกัดริมฝีปากตัวแข็งทื่อ ไม่แน่ใจว่าควรเข้าไปดีไหม“ฉันต้องรีบเข้าไร่แล้ว จะใช้ค้อนทุบหัวมันก็ตามใจ!” คเชนโบกมืออย่างหมดความอดทนก่อนเดินลิ่วออกไป เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะจับลูกบิดประตูผลักเข้าไปขวดน้ำลอยเฉียดแก้มเธอไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร หญิงสาวรีบก้มหลบอย่างรวดเร็วใจเต้นแรงด้วยความตกใจ“ฉันบอกให้ออกไป! ไสหัวออกไป!” เสียงทุ้มเข้มของชายหนุ่มดังสะท้อนทั่วห้องชายหนุ่มนั่งอยู่บนรถเข็นหันหลังให้ ขาที่ยังพันผ้าบางส่วนยกขึ้นอย่างโมโห เขาไม่แม้แต่จะหันมาชายตามองคนที่พ่อเลี้ยงให้เข้ามาปราบเขาไข่มุกเม้มปากแน่นน้ำเสียงนั้นที่ฝังอยู่ในหัวเธอไม่ว่ากี่ปีผ่านไปเธอเงียบไม่ขยับตัว เหมือนรอให้แน่ใจว่าหัวใจตัวเองไม่ได้หลอกตน“ยังไม่ออกไปอีก?” เขาตวาดอีกครั้ง “จะมายืน สมน้ำหน้าฉันหรือไงวะ” คำพูด
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status