Semua Bab พ่อผู้ใหญ่แพ้ทางเมียเด็ก NC20+: Bab 11 - Bab 20

รินรดาขยับตัวนอนตะแคงหันหลังให้คนมอง เธอขยับขาถีบผ้าห่มเลื่อนลงไปอยู่ปลายเท้า ชายเสื้อร่นขึ้นไปกองอยู่ตรงเอวคอด แล้วเธอไม่ได้สวมชุดชั้นในสักชิ้น ผู้ใหญ่ขันเป็นคนลงมือถอดออกให้เอง เพราะเขาอยากให้เธอนอนอย่างสบายตัวท่านอนตะแคงทำให้เห็นส่วนโค้งส่วนเว้าชัดเจน ผิวเนื้อนวลเนียนขาวผ่องสะท้อนแสงจันทร์ บั้นท้ายอวบอัดน่าฟาดแรง ๆ แล้วบีบขยำเต็มมือแค่คิดก็น้ำสายสอพ่อผู้ใหญ่ขันต้องกลืนน้ำลายอยู่หลายอึก กว่าจะตัดใจได้ เขารีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายสาว แล้วเอนกายลงนอนเคียงข้างเธอเขาอุตส่าห์ห่มผ้าให้สาว ส่วนตัวเองนอนหนาวอาบแสงจันทร์ แต่หลังแตะที่นอนยังไม่ทันไร แม่คนเมาที่เขาคิดว่าหลับไปแล้ว ก็ถีบผ้าห่มออกจนพ้นปลายเท้า แล้วหันมาหาเขา เธอเบียดตัวเข้ามาแนบชิด ยกขาเรียวพาดเอวสอบ ดึงแขนข้างซ้ายของเขาไปแนบกลางร่องอกอิ่ม และกอดเอาไว้เสียแน่นผู้ใหญ่ขันสูดลมหายใจลึก แล้วระบายออกยืดยาว เขาหลับตาลง พยายามข่มจิตข่มใจ ไม่ให้คิดอะไรเกินเลยเธอเมา เขาไม่ควรรังแกคนเมา“อุ่นจัง” รินรดาว่าพร้อมกับเบียดเข้าหาร่างใหญ่ แนบชิดกันกว่าเดิม และเธอไม่ได้เบียดเฉย

รินรดาพลิกตัวนอนหงาย พอเห็นคนที่นั่งมองเธอไม่วางตา หญิงสาวก็สะดุ้งสุดตัว รีบลุกขึ้นนั่งแล้วพอลุกขึ้นนั่ง เธอก็รู้สึกโล่งโจ้งแปลก ๆ พอก้มมองสำรวจร่างกาย จึงเห็นว่าทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีอะไรปกปิดเลย เธอรีบดึงเอาผ้าห่มมาห่อตัวเอาไว้“ที่นี่ที่ไหนคะ”“บ้านพี่เองครับ”“แล้วทำไมพี่ขันไม่ไปส่งหนูที่บ้าน”“ก็หนูเมา”“พี่ขันไม่รู้จักบ้านหนูเหรอ”เธอถามเสียงประชดประชัน“รู้ครับ แต่อยากพามาที่นี่มากกว่า”“คนเอาแต่ใจ”“ถ้าจะพูดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน พี่ว่า คนที่เอาแต่ใจคือหนูมากกว่านะ เพราะหนูเป็นคนขึ้นก่อนและ...”“อ๊าย! ห้ามพูด!”รินรดาโผเข้าหาเขาอย่างลืมตัว เธอรีบเอามือปิดปากเขาไว้ เธอพอเดาได้ว่าเขาจะพูดว่าอย่างไร เธอไม่อยากได้ยิน ไม่อยากยอมรับก็เมื่อคืน แม้ว่าเธอจะเมา แต่เธอมีสติ เธอรู้ว่าเป็นเขา รู้ว่าคนที่คลุกวงในกับเธอทั้งคืนคือเขา แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เธอถึงยับยั้งชั่งใจไม่ได้เ

ลูกสาวเขาอายุน้อยกว่าไอ้ผู้ใหญ่ขันตั้งหลายปี ไอ้คนที่มันมีวุฒิภาวะมากกว่าก็ควรต้องได้รับการลงโทษก่อน แล้วค่อยมาสืบสาวเรื่องราวว่าเป็นมาอย่างไรผู้ใหญ่ขันประนมมือไหว้และกราบลงตรงหน้ากำนันรุ่ง พอเงยหน้าขึ้นมา เขาก็บอกว่า“ผมขอโทษครับ ผมยินดีรับผิดชอบน้องรดา ตบแต่งเป็นเมียออกหน้าออกตา และผมสัญญาว่าจะรักและดูแลน้องรดาให้ดีเทียบเท่ากับที่พ่อกำนันดูแล ผมจะไม่ทำให้เธอเสียใจครับ”ผู้ใหญ่ขันไม่อ้อมค้อมให้เสียเวลา และไม่จำเป็นต้องอธิบายเรื่องราวระหว่างเขากับรดาให้พ่อกำนันฟัง เพราะแค่มองตาก็รู้กันแล้วว่าอะไรเป็นอะไรพ่อกำนันรุ่งถอนหายใจแรง เขามองหน้าผู้ใหญ่ขันด้วยสายตาโกรธจัด ใจจริงอยากจะลุกขึ้นเตะก้านคอมันอีกสักที แต่ก็ข่มใจเอาไว้ลูกสาวเขาโตแล้ว บรรลุนิติภาวะแล้ว เรียบจบแล้วด้วย ถ้าทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยความสมัครใจของลูก เขาก็จะให้สิทธิ์ลูกตัดสินใจเรื่องนี้เอง“รดา...มันขืนใจหนูหรือเปล่า”รินรดาส่ายหน้า “ไม่ค่ะ หนู...เอ่อ...หนูสมยอมเองค่ะ”เธอสมยอมพร้อมใจไปกับเขา ครั้งแรกก็ยอม ครั้งที่สองก็ยอม แถมเป็นคน

         ผู้ใหญ่ขันถอนหายใจอย่างแสนเสียดาย         “พี่จะจ่ายตังค์ค่าเมล็ดพริก จ่ายกับหนูได้ไหมครับ” กระนั้นคนหน้ามึนก็ยังหาเรื่องจะอยู่ต่อ         “หนูให้ฟรี พี่ขันเอากลับไปได้เลย”         “น่ารักแล้วยังใจดี แบบนี้พี่จะไปไหนรอด”         รินรดาขึงตาดุใส่คนหน้ามึน         “ประตูอยู่ตรงนั้นค่ะ” เธอชี้นิ้วไปที่ประตูเป็นเชิงไล่เขา         “งั้น...พี่กลับก่อนนะครับ หนูอย่าลืมคิดถึงพี่บ้างนะครับ”         รินรดาไม่ตอบรับ ไม่หือ ไม่อือ         พอน้องเอาแต่นิ่ง ไม่ยอมรับปากว่าจะคิดถึงเขา ผู้ใหญ่ขันจึงทำทีขยับตัวจะพุ่

เสียงพ่อกำนันดังขึ้นก่อนจะเดินขึ้นมาถึงบนบ้าน         “จ๋า...พ่อ” รดาขานรับ เธอลุกจากโซฟาในห้องโถง เดินออกมาที่ระเบียงหน้าบ้าน ก็พอดีกับพ่อเดินขึ้นมาถึงระเบียงพอดี         เสียงสตาร์ตรถกระบะ ทำให้รินรดามองออกไปทางหน้าบ้าน เธอจึงเห็นว่าผู้ใหญ่ขันขับรถออกจากประตูรั้วไปแล้วคนอะไรจะไปจะมาไม่ลาสักคำ         “พ่อมีอะไรจะใช้หนูหรือเปล่าคะ”         “มี ๆ พ่อว่าจะรบกวนหนูสักหน่อย”         “พ่อจะให้หนูทำอะไรคะ”         “พอดีผู้ใหญ่ขันเขามีอาหารเสริมบำรุงวัวสูตรเด็ด พ่อก็เลยว่าจะวานหนูไปเอาที่ฟาร์มของเขา”         “ใช้ลูกน้องพ่อก็ได้นี่คะ” เธอไม่อยากไปที่ฟาร์มขันเงิน นั่นมันถิ่นของเขา เ