Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

เขาว่าพลางกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น กอดเธอไว้แนบกาย“อย่าเพิ่งกลับเลยนะครับ”“ถ้ายังไม่ให้กลับ แล้วจะให้หนูอยู่ทำอะไรล่ะคะ” รินรดามองสบตาคมอย่างท้าทาย “ถ้าบอกว่าจะทำอะไร จะยอมให้ทำไหมครับ”          “ก็ลองบอกมาก่อนสิคะ แล้วหนูจะตัดสินใจอีกทีว่า จะยอม หรือไม่ยอม”ผู้ใหญ่ขันเลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นไปประคองท้ายทอยเล็กเอาไว้ เขาก้มลงไปใกล้ใบหน้าสวย จนจมูกแทบจะชนกัน กระซิบบอกเธอด้วยเสียงแหบพร่าว่า“พี่จะจูบ จะดูด จะเลีย และจะเอาหนู”พอเขาบอกสิ่งที่เขาจะทำกับเธอแล้ว ผู้ใหญ่ขันก็ไม่เปิดโอกาสให้รินรดาได้ตัดสินใจ เขาประกบปากแนบสนิทกับปากนุ่ม กดแรงจนเธอต้องเผยอปากออก รับเอาจูบดุดันจากเขาโดยไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธได้เลยรินรดาทอดถอนใจบางเบา เธอยกสองแขนขึ้นคล้องลำคอแกร่ง เบียดเนื้อตัวเขาหาร่างกำยำ แหงนเงยหน้ารับจูบจากเขาผู้ใหญ่ขันประคองท้ายทอยเล็กไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างกอดเอวบางเอาไว้ เขาดันเธอให้เดินถอยหลังไปจนบั้นท้ายอวบพิงกับเคาน์เตอร์ข้างผนังผู้ใหญ่ขันจูบอย่างดุดันเรียกร้อง เขาสอดลิ

แม่ผู้ใหญ่นุ้ยพูดเองเออเองจบกระบวนความ บอกลาเจ้าของร้านเสร็จสรรพ แล้วก็รีบเดินไปขึ้นรถ บักหล่าของเธอสตาร์ตรอแล้ว เธอไม่อยากให้เขารอนานรินรดามองตามแม่ผู้ใหญ่นุ้ยแล้วก็อมยิ้ม แล้วเธอก็ต้องยิ้มกว้างมากกว่าเดิม เมื่อเห็นรถกระบะคันคุ้นตาแล่นมาจอดใต้ร่มไม้ข้างร้าน ที่จอดประจำของเขาร่างสูงลงจากรถ เมื่อมองเข้ามาในร้านแล้วเห็นเธอ เขาก็ยิ้มเต็มใบหน้า พอเขาเดินเข้ามาใกล้เธอ รินรดาก็เอ่ยถามว่า“พี่ขันเข้าไปนั่งรอหนูในห้องก่อน หนูขอเช็กของอีกแป๊บเดียวค่ะ”“ครับผม” ผู้ใหญ่ขันรับคำ แล้วเดินเข้าไปในห้อง ทำตามที่ยัยน้องบอกอย่างว่าง่ายวันนี้พ่อกำนันรุ่งนัดว่าที่ลูกเขยให้ไปกินข้าวเย็นที่บ้านด้วยกัน ผู้ใหญ่ขันเลยมารับรินรดาที่ร้าน รถของเธอก็จะให้คนของพ่อมาขับไปไว้ที่บ้านจริง ๆ เธอบอกเขาแล้วว่า ขับรถกลับเองได้ แต่คนอยากมารับสาวไม่ยอม เขาดึงดันว่าจะมารับเธอ เขาอยากมีช่วงเวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสอง เพราะพอไปถึงบ้านเธอแล้ว ต้องอยู่ในสายตาของพ่อกำนัน จะทำอะไรก็เกรงใจท่าน รินรดาจึงยอมตามใจเขา ระหว่างทางกลับบ้าน ซึ่งก็ไม่ไกลเท่าไร ผู้ใหญ่ขันซึ่งทำหน้าที่ขับรถ หันไปถามคนที่นั่งรถมาด้วยกันว่า “

“ค่ะ” พ่อกำนันรุ่งออกไปข้างนอกแล้ว รินรดาจึงหลับตาลง และหลับไปบนโซฟา รู้สึกตัวตื่นอีกทีตอนสาย อาการวิงเวียนก็ยังไม่หายไป เธอนึกอยากกินมะยมจิ้มเกลือ คิดว่ามันน่าจะทำให้อาการวิงเวียนดีขึ้น ร่างบางเดินเข้าครัว เธอตักเกลือใส่ถ้วยใบเล็ก และถือถ้วย เดินลงบันได ตรงไปยังต้นมะยมหน้าบ้าน รินรดาวางถ้วยเกลือลงบนแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นมะยม เธอเงยหน้ามองมะยมที่ดกเต็มต้น เห็นแล้วก็น้ำลายไหล หญิงสาวเขย่งปลายเท้า เก็บเอามะยมสองพวงที่ติดลูกอยู่บนกิ่งต่ำที่สุด แล้วนั่งลงบนแคร่ มะยมลูกใหญ่สีเหลืองนวล น่ากินมาก รินรดาวางมะยมลงบนแคร่ เธอหยิบขึ้นมาหนึ่งลูก กัดให้มันแหว่งนิดหน่อย แล้วจึงเอาตรงที่มันแหว่งจิ้มเกลือ แล้วส่งเข้าปาก กินมะยมอย่างเอร็ดอร่อย สองพวงไม่พอ เธอเก็บมาเพิ่มอีกสามพวง แม่บ้านที่มาดูแลบ้านช่วงกลางวัน เดินมาเห็นหญิงสาวกินมะยมก็ถึงกับเข็ดฟันแทน “น้องรดา...ไม่เปรี้ยวหรือคะ” แม่บ้านถามพลางทำหน้าตาบิดเบ้ “ไม่เปรี้ยวค่ะ อร่อยดี ป้าศรีกินสักลูกไหมคะ” “ไม่ล่ะค่ะ แค่เห็นก็เข็ดฟันแล้ว แต่เห็นน้องรดากินแล้ว ก็นึกถึงสมัยท

“พกไว้ติดตัว รับรองว่าผู้ใหญ่ขันจะรักเอ็ง หลงเอ็งตลอดไป เขาจะอยากรัก อยากใคร่ในตัวเอ็งทั้งวันทั้งคืน” รำเพยรับของมาไว้กับตัว “ขอบคุณมากนะจ๊ะพ่อครู” พ่อครูเจิดประนมมือขึ้น แล้วทำปากขมุบขมิบ ก่อนจะเป่ามนต์ใส่รำเพยกับผู้ใหญ่ขัน เมื่อเสร็จสิ้นแล้ว รำเพยก็ชวนผู้ใหญ่ขันกลับบ้าน แต่ยังไม่ทันได้ยกก้นขึ้นจากพื้น เสียงเอะอะโวยวายก็ดังมาจากใต้ถุนบ้าน ฟังได้ความว่าเจ้าหน้าที่ตรวจ เจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครอง และกำนันรุ่ง มาพร้อมกับหมายจับพ่อครูเจิด ชาวบ้านพากันแตกตื่นวิ่งหนีอลหม่าน พ่อครูเจิดก็เตรียมตัวจะเผ่นหนี แต่ผู้ใหญ่ขันกระโจนเข้าไปจับตัวเขาล็อกเอาไว้แน่น “ไอ้ขัน! ปล่อยกู!” “กูปล่อยแน่ แต่จะปล่อยตอนที่ส่งมึงถึงมือตำรวจแล้ว”ผู้ใหญ่ขันมองหน้ามันด้วยสายตาดุ ทั้งโมโหเพราะไอ้พ่อครูบ้านี่แท้ ๆ ที่ทำให้เขาต้องทำทีชอบรำเพย เพื่อจะติดตามเธอมาที่นี่ เพื่อจะได้เข้าใกล้มันให้มากที่สุด แล้วเขาก็ใช้กล้องจิ๋วอัดคลิปตอนที่มันกล่าวอ้างของวิเศษและรับเงินจากรำเพย ในที่สุด เขาก็ทำสำเร็จ เขาจะได้หลุดพ้นจากการแสดงละครบ้า ๆ นี้เสียที ถ้าไม่ใช่เพราะพ

“จะไม่ยอมรับเหรอคะ” รินรดาถามเสียงแข็งผู้ใหญ่ขันยิ้มกว้าง ยิ้มเต็มใบหน้า เขากอดร่างสาวเต็มวงแขน ยกเธอขึ้นมา แล้วพาหมุนไปรอบตัวรินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกอดลำคอแกร่งไว้แน่นเพราะกลัวตก“พี่ขัน! ปล่อยหนูลง หนูเวียนหัว”ผู้ใหญ่ขันหมุนต่ออีกสามรอบแล้วจึงหยุดอย่างที่เธอบอก เขากอดเธอไว้แนบอก จูบลงกลางกระหม่อมหอมกรุ่นซ้ำ ๆ จนรินรดาต้องยกมือขึ้นดันคางสากเอาไว้ และบอกเขาด้วยเสียงดุว่า“พอได้แล้วค่ะ”“พี่ดีใจ” ว่าแล้วก็เบี่ยงหน้าหนีมือบาง ก้มลงหอมแก้มเนียนฟอดใหญ่“พ่อบอกว่าให้พี่ขันรีบยกขันหมากมาขอหนู”“ภายในหนึ่งเดือน อย่างที่พ่อกำนันบอกเมื่อกี้นี้ใช่ไหม”“ค่ะ”“พี่จะรีบจัดการทุกอย่างตามที่พ่อกำนันต้องการ และจะไม่ให้หนูน้อยหน้าใครแน่นอน”“หนูจะรอขันหมากนะคะ”“ครับ”ผู้ใหญ่ขันยิ้มเต็มใบหน้า เขาประคองดวงหน้าเนียนไว้ในสองมือ แล้วก้มลงไปหา“พี่รักหนู”ปากอุ่นร้อนประกบลงบนปากอิ่ม รินรดาอยากจะห้ามปรามเขาเหลือเกิน เพราะตรงนี้มันโล่งแจ้ง สุ่มเสี่ยงที่ใครจะมาเห็น แต่สุดท้ายแล้ว เธอก็โอนอ่อนยอมตามใจเขา แถมยังกอดเขาไว้เต็มวงแขน กอดด้วยความรู้สึกเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ...ผู้ชายคนนี้เป็นของเธอ19 แต่งด