All Chapters of พ่อผู้ใหญ่แพ้ทางเมียเด็ก NC20+: Chapter 21 - Chapter 30

รินรดาไม้อาจยับยั้งใจไม่ให้คล้อยตามเขาได้เลย ร่างกายของเธอมันตอบสนองเขาไปทุกส่วน เธออยากกระสันรุนแรง มือบางลูบไล้เขาอย่างหลงใหล เธอมัวแต่สัมผัสกายกำยำอย่างพึงพอใจ เธอจึงจำไม่ได้แล้วว่า ผู้ใหญ่ขันถอดเสื้อผ้าออกตั้งแต่ตอนไหน เท่ากับว่า ตอนนี้ ทั้งเขาและเธอไม่มีเสื้อผ้าติดตัวสักชิ้น ผู้ใหญ่ขันกดหัวเข่าแทรกลงตรงกลางหว่างขาเรียว และใช้หัวเข่าทั้งสองด้าน ดันต้นขาขาวแยกกว้าง เขากดแก่นกายแข็งขึงและร้อนผ่าวลงกลางกลีบดอกไม้สาว ขยับบั้นเอวเพื่อให้ความเป็นชายสอดเสยกลางกลีบเนื้อนุ่ม โดยไม่สอดใส่เข้าสู่ร่องรัก รินรดาครางกระเส่า เธอซ่านเสียวเต็มหว่างขา วูบวาบไปหมด ทรมานและอึดอัด ความเป็นหญิงบีบรัด อยากได้การเติมเต็ม “พี่ขัน...” เสียงอ่อนเสียงหวานเว้าวอน สองแขนกอดเขาไว้แน่น สองขาเรียวยกขึ้นตวัดรัดเอวสอบ เธอยกบั้นท้ายส่ายร่อนยั่วยวน “อยากได้ไหม อยากให้พี่ทำหรือเปล่า” คนช่ำชองถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าไม่ต่างกัน เพราะเขาเองก็ต้องอดทนอดอดกลั้น ยับยั้งความต้องการเอาไว้ เพราะอยากให้เธอเรียกร้อง อยากให้ยินยอมพร้อมใจ รินรดาผงกศีรษะขึ้น เธอกระซิบบอก

“แบบนั้นก็ดี อยากให้มีส่วนร่วมกันทุกหมู่บ้าน ได้บุญแล้วก็อยากให้สุขใจ สนุกสนานและสามัคคีกันทั้งตำบล ส่วนเรื่องพิธีต่าง ๆ ก็รบกวนพ่อครูสินจัดการเป็นธุระให้ด้วยนะ” “ครับ...พ่อกำนัน” พ่อครูบุญสินรับคำพร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อย เขาเป็นคนเงียบขรึมอยู่แล้ว เวลามาพูดคุยปรึกษากันแบบนี้ เขาแทบจะไม่พูด ถ้าไม่จำเป็น “แล้วเรื่องเมียเก่าพ่อครูล่ะเป็นไงบ้าง เห็นชาวบ้านเขาลือว่ามาป่วนที่บ้านเหรอ ให้เรียกตำรวจไปจัดการไหม” “ไม่ได้ป่วนครับ ก็มาอยู่ดี ๆ นี่แหละ” “สรุปว่ากลับมาเอากันแล้ว” “ยังไม่ได้เอากันครับ เขาแค่มาอยู่บ้านด้วยกันเฉย ๆ มาช่วยดูแลงานบ้านงานเรือนครับ” “งั้นหรือ...อือๆ” พ่อกำนันไม่ได้ซักไซ้ต่อ เพราะถือว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของพ่อครู ชาวบ้านทั้งตำบลเขารู้กันหมดแหละว่า พ่อครูเคยมีเมีย แต่เลิกรากันไปแล้ว แต่อยู่ดี ๆ เมียเก่าพ่อครูก็กลับมาอยู่บ้านเดียวกันอีก เรื่องนี้ไม่มีใครรู้ตื้นลึกหนาบางเท่าไร คนที่รู้ดีที่สุดก็มีแค่พ่อครูนั่นแหละ ว่าเหตุใดถึงยอมให้เมียเก่ากลับมาอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน คนอื่น ๆ พากันพูดคุยแลกเปลี่ยน

“พี่ขัน!” รินรดาขึงตาดุใส่เขา “ไม่อยากให้คะแนนในส่วนนี้เหรอ งั้นก็ขอคะแนนลิ้นระรัวก็ได้นะครับ ตอนที่พี่เลีย...” รินรดาโหย่งตัวขึ้น แล้วโน้มไปหาคนตรงหน้า เธอยื่นมือไปปิดปากเขาเอาไว้ก่อนที่เขาจะพูดเรื่องน่าอายออกมาอีก ผู้ใหญ่ขันมองสบตาคู่สวย นัยน์ตาคู่คมพราวระยับ “ห้ามพูดเรื่องแบบนั้นอีก ไม่งั้นหนูจะโกรธ” ผู้ใหญ่ขันพยักหน้ารับ พอเธอเอามือออกจากปากเขา แล้วนั่งลงตามเดิม เขาก็ถามเธอว่า “สรุปว่า หนูให้กี่คะแนนครับ” “ความลับค่ะ” รินรดาเลี่ยงที่จะตอบคำถามของคนหน้ามึน “บอกให้พี่ชื่นใจหน่อยสิครับว่า อย่างน้อยก็ไม่ใช่ศูนย์” “ไม่ใช่ศูนย์ค่ะ” “แค่นี้ก็ชื่นใจแล้วครับ” รินรดามองค้อนคนที่ยิ้มหน้าบาน “หนูอยากกลับร้านแล้ว” “งั้นก็เข้าฝั่งกันนะครับ” “ค่ะ” ผู้ใหญ่ขันโบกมือเรียกพนักงานให้ดึงแพกลับเข้าฝั่ง พอจ่ายเงินเรียบร้อย เขาก็เดินเคียงข้างกับรินรดาไปยังรถที่จอดอยู่ใต้ร่มไม้ ก่อนที่ผู้ใหญ่ขันกับรินรดาจะขึ้นรถ พอดีรถอีกคันแล่นเข้ามาจอดข้างกัน เป็นรถของแ

รินรดายิ้มเต็มใบหน้า แก้มนวลร้อนผ่าว น้องรดา : หนูนอนล่ะนะ พ่อผู้ใหญ่ขัน : ฝันดีนะครับ อย่าลืมฝันถึงพี่ด้วย พ่อผู้ใหญ่ขัน : ส่งสติกเกอร์ตัวการ์ตูนจุ๊บ ๆ รินรดายิ้มกับหน้าจอมือถือ เธอลังเลใจว่าจะส่งสติกเกอร์ตัวการ์ตูนจุ๊บ ๆ ไปให้เขาดีไหม แต่สุดท้ายแล้ว เธอก็ตัดสินใจส่งมันไป แล้วรีบวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างหัวเตียง ปิดโคมไฟ แล้วดึงผ้าห่มมาคลุมโปงด้วยความเขินอาย คนได้รับสติกเกอร์จากยัยน้องยิ้มหน้าบาน ยิ้มจนแก้มแทบแตก แต่ครู่เดียวเขาก็ต้องหุบยิ้ม เมื่อมีเสียงเรียกเข้าจากหัวหน้าป่าไม้ที่ดูแลพื้นที่อุทยานแห่งชาติซึ่งอยู่ในหมู่บ้านเนินหมีห่าว “สวัสดีครับหัวหน้า...ครับ...ผมจะไปเดี๋ยวนี้เลยครับ” ผู้ใหญ่ขันวางสาย แล้วเดินไปบอกกำนันรุ่งว่า “พ่อกำนันครับ ผมจะไปเข้าป่าไปกับป่าไม้ คงไม่ได้อยู่ช่วยงานทางนี้แล้วนะครับ” “ไม่เป็นไป เดี๋ยวกูดูเอง ไปเถอะ ฝากทางนั้นด้วยก็แล้วกัน” “ครับ...พ่อกำนัน” เช้าวันต่อมา เสียงเพลงจากหอกระจายเสียงประจำหมู่บ้านดังขึ้นแต่เช้า พ่อกำนันรุ่งประกาศแจ้งให้ชาวบ้านทราบถึงก

รินรดานั่งอยู่กับความเงียบ เธอยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาอยู่หลายครั้ง เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ กระทั่งกำนันรุ่งเดินมานั่งลงข้าง ๆ เธอ “มันไม่เป็นอะไรหรอก กระสุนไม่โดนจุดสำคัญ ผู้ใหญ่ขันมันดวงแข็งจะตาย”กำนันรุ่งโอบกอดลูกสาวอย่างปลอบโยน รินรดาพยักหน้า เธอเชื่อพ่อ พ่อไม่เคยโกหกเธอ หญิงสาวซบหน้ากับอกกว้างของผู้เป็นพ่อ แม้จะเชื่อว่าเขาไม่เป็นอะไร แต่ในใจก็ยังภาวนาขอให้เขาปลอดภัย ขอให้การผ่าตัดผ่านไปด้วยดี แล้วรินรดาก็ต้องยิ้มอย่างดีใจ เมื่อเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง แล้วคุณหมอออกมาบอกว่าผลการผ่าตัดเป็นไปได้ด้วยดี ผู้ใหญ่ขันพ้นขีดอันตรายแล้ว ไม่มีอะไรน่าห่วง กำนันรุ่งถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก ห่วงผู้ใหญ่ขันก็ห่วงอยู่หรอก แต่ก็ห่วงสภาพจิตใจของลูกสาวด้วย ดูเหมือนว่า ลูกเขยของเขาคงเป็นคนอื่นไม่ได้แล้ว นอกจากผู้ใหญ่ขัน หลังจากรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลสองสัปดาห์ คุณหมอก็อนุญาตให้ผู้ใหญ่ขันกลับไปพักรักษาตัวต่อที่บ้านได้ ร่างกายของเขาแข็งแรง การตอบสนองการรักษาก็ดีมาก แถมกำลังใจก็ดีที่สุด เพราะรินรดามาเฝ้